احساس غریبگی دارم. نمی‌دونم چقدر حس کردید غربت رو. شاید بیش‌تر از من شایدم کم‌تر.
ولی میای بمونی حس تعلق نداری، میای بری جایی برای رفتن نیست. یعنی می‌ری ولی هیچ جایی نداری. می‌مونی هم که همون درده. می‌خوای حرف بزنی می‌بینی کسی که بتونی و بخوای باهاش حرف بزنی نیست. می‌خوای ساکت بمونی هم که خب تحملش راحت نیست. شایدم هست.

ولی خونه کجاست؟ شاید هرجایی که حس تعلق داری بهش.

کارت تموم شد خاموشش کن. برق مصرف می‌کنه الکی.

«روحِ همه کار های اشتباهمی».

می‌شد الان کنار هم باشیم ولی خب حالا که نیستیم چی رو از دست دادیم مگه.

اینجا عمیقه، غرق می‌شید، نپرید.
[به سرعت شیرجه می‌زند]

فکر می‌کنن آدم رو می‌شناسن در صورتیکه نهایتا می‌تونن حدس بزنن حلیم رو با شکر می‌خوری یا نمک.
بدون اینکه بدونن تو اصلا حلیم رو با فلفل می‌خوری.

ولی «دستت کجاته؟» اصلا سوال جالبی نبود.

ای آقا. سخت گرفتیم. تهش چی شد؟ هیچی. به فارسیِ سخت بگا رفتیم.

می‌دونم خیلی پیام دادید، دیدم ولی نمی‌تونم جواب بدم. خواستم از این تریبون ازتون معذرت خواهی کنم. الان روی مود خوبی نیستم که بتونم جوابی بدم یا حرفی بزنم. بهتر شدم جواب می‌دم.

شاید اینطور بنظر نرسه اما خب دونستن واقعیت به مقداری از لیاقت نیاز داره.

بله. آدم حرفش رو می‌زنه، قبول هم نداره حرفش رو ولی تو رودربایستی می‌مونه مجبور می‌شه روی حرفش جفت پا وایسه. یه مدت می‌گذره، خودش هم باورش می‌شه بهش اعتقاد داره.

شب خوبی رو براتون آرزو می‌کنم.

اوه شت. من برم رفتار های زن ستیزانه بروز بدم بیام.

دوست عزیز من، من هم بلدم قشنک حرف بزنم ولی دوست ندارم دروغ بگم.

می‌تونم خراب کنم سعی کنم از اول بسازم ولی خب چی ارزشش رو داره؟

والا اگر می‌‌خواید یکی شبیهش رو پیدا کنید نمی‌فهمم چرا خودش رو ول کردید.

والا حقیقتا در حال حاضر کاه از خودمونه ولی کاهدون نه.

بیاید از اولین چنلی که زدم براتون فوروارد کنم.