وقتشه اشتباه هام از من درس بگیرن و دیگه تکرار نشن.

سال ها فساد لازمه تا این کنکور امروز رو بشوره ببره پایین.

خودمو می‌شناسم دیگه. شانس بار‌چهارم و پنجم هم بیاد در خونه رو بزنه بازم قرار نیست در رو باز کنم.

من در کنار تو دلم برای خودم هم تنگ می‌شه. هم تو نیستی هم من. کی هست پس؟ نمی‌دونم.

آبدارچی‌ قبلی به رئیس شرکت گفته بود من به اینا چایی نمی‌دم، اینا یه مشت جوونن که صبح و شب پای کامپیوترن و معلوم نیست چیکار می‌کنن. اصلا کاری نمی‌کنن.

احساس غریبگی دارم. نمی‌دونم چقدر حس کردید غربت رو. شاید بیش‌تر از من شایدم کم‌تر.
ولی میای بمونی حس تعلق نداری، میای بری جایی برای رفتن نیست. یعنی می‌ری ولی هیچ جایی نداری. می‌مونی هم که همون درده. می‌خوای حرف بزنی می‌بینی کسی که بتونی و بخوای باهاش حرف بزنی نیست. می‌خوای ساکت بمونی هم که خب تحملش راحت نیست. شایدم هست.

ولی خونه کجاست؟ شاید هرجایی که حس تعلق داری بهش.

کارت تموم شد خاموشش کن. برق مصرف می‌کنه الکی.

«روحِ همه کار های اشتباهمی».

می‌شد الان کنار هم باشیم ولی خب حالا که نیستیم چی رو از دست دادیم مگه.

اینجا عمیقه، غرق می‌شید، نپرید.
[به سرعت شیرجه می‌زند]

فکر می‌کنن آدم رو می‌شناسن در صورتیکه نهایتا می‌تونن حدس بزنن حلیم رو با شکر می‌خوری یا نمک.
بدون اینکه بدونن تو اصلا حلیم رو با فلفل می‌خوری.

ولی «دستت کجاته؟» اصلا سوال جالبی نبود.

ای آقا. سخت گرفتیم. تهش چی شد؟ هیچی. به فارسیِ سخت بگا رفتیم.

می‌دونم خیلی پیام دادید، دیدم ولی نمی‌تونم جواب بدم. خواستم از این تریبون ازتون معذرت خواهی کنم. الان روی مود خوبی نیستم که بتونم جوابی بدم یا حرفی بزنم. بهتر شدم جواب می‌دم.

شاید اینطور بنظر نرسه اما خب دونستن واقعیت به مقداری از لیاقت نیاز داره.

بله. آدم حرفش رو می‌زنه، قبول هم نداره حرفش رو ولی تو رودربایستی می‌مونه مجبور می‌شه روی حرفش جفت پا وایسه. یه مدت می‌گذره، خودش هم باورش می‌شه بهش اعتقاد داره.

شب خوبی رو براتون آرزو می‌کنم.

اوه شت. من برم رفتار های زن ستیزانه بروز بدم بیام.