شاید بهترین مجازاتمون زندگی ای باشه که ساختیم برای خودمون.

مظلومانه نیست.

مغزم و این پشه های توی اتاقم حس می‌کنم از هم عصبین و چپ چپ همو نگاه ‌می‌کنن، شبیه دوتا فامیل که باهم دعوا دارن و سر یه سفره نشستن. هرکی یه لقمه غذا می‌خوره اون یکی چپ چپ نگاهش می‌کنه و تو دلش می‌گه نخور پدرسگ، اینا حق منه.

سرشار از تلخیِ لحظه بیدار شدن از خواب وقتی که قبل خوابیدنت یک پاکت سیگار کشیدی.

یکی دو بار دیر رسیدم بعدش فهمیدم لزوما اون شعاره که می‌گه «دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدنه» درست نیست.

من که از بچگی نرفتم دنبالش یاد بگیرم، شنا بلد نیستم. کاش سکوت یه دریا بود. اونجا شنا می‌کردم.

من حرفام معنی ای که بنظر می‌رسه رو نمی‌ده معمولا. نه که عمیق و مفهومی باشه، نه. مثلا شاید بگم «باشه» و معنیش این باشه که اوکی حوصله بحث کردن و صحبت ندارم. بگم «اوکیه» و معنیش این باشه که وقتی خودت نمی‌فهمی من چرا توضیح بدم. می‌دونم که قرار نیست همه بفهمن چی می‌گم. می‌دونم که حتا اصلا شاید قابل فهمیدن نباشه اما خب لازم نیست بفهمه کسی. یعنی اگر قرار بر فهمیدن بود که خب می‌نشستم جای یک کلمه تایپ کردن، ده صفحه توضیح می‌نوشتم.

هم صحبت و دوستی خوبه که درکت کنه، نکرد هم فدای سرش.

توئیت‌های حاوی مضامین ناامیدی لزوما به معنی لوزربودن فرد نیست. استانداردها مهم‌ان. اون چیزی که برای تو موفقیت حساب می‌شه برای من شکست یا درجازدنه.

فاق‌بلند [👤] [➕]
@Twitter_Farsi

بهونه هارو برای بقیه میارید، خودتون باورشون نکنید. اینجوری حداقل بقیه رو منصفانه تر قضاوت می‌کنید.

سیم اشتباه رو بریدی. فقط منفجر شدنش رو با چشمات ندیدی.

آدم تاکسی می‌گیره، اگر وسط راه خراب شد، واینمیسه تا درستش کنه. پیاده می‌شه با ماشین بعدی می‌ره.

بیخیال. شما تنها مزیتت همین رهگذر بودن و نموندنت بود. خرابش نکن.

To death and beyond.

کِی بسه؟
فقط خدا می‌دونه و خودت وقتیکه دیگه دیر شده.

هرکس که نفهمیدش دوستش داشت.

«وابستهٔ یک دمیم و آن هم هیچ است!»