از وقتی آیفون ۵ خریده هر ساله خودش رو مستلزم می‌دونه بگه اپل بعد از استیو جابز هیچ خلاقیتی نداشته.

شوخی می‌گیرید در صورتیکه در طنز ترین حالتش یه تراژدیه.

اشتباه رو دوست دارید ولی عواقبش رو نه.

خب کجا بودیم؟ می‌دونم جای خاصی نبودیم. اصلا مشکلمون هم همین بود دیگه. هیچ جای خاصی نبودیم. هر کدوم یه ور دنیا داشتیم می‌چریدیم یا شایدم خرامان خرامان راه می‌رفتیم. شایدم تنها نبودیما اصلا مگه همین الانش تنهاییم؟ نیستیم که. ولی جای درستی وایسادیم؟ شاید بی معنی برسه ولی نیازی هم به معنا نداریم. حداقل نه وقتی که گم شدیم.
ولی چیه این سفسطه؟ می‌شد این جمله رو‌ جور دیگه گفت. حالا که گم شدیم به چیزی جز معنا نیاز نداریم. ولش کنید. نه شروع داشت نه پایان. شبیه به قطعه ای از یه زندگی که گم شده بود.

وقتی ببری، همیشه یک نفر هست که صدای تشویقش بلند تر از بقیه باشه. می‌تونی بشنوی صداش رو؟

نمی‌فهممتون. نه هیچ نگاه بالا به پایینی در کار نیست و نه، هیچ من شاخم ای در کار نیست. نمی‌دونم درسته کارتون و حرفاتون یا غلط. فقط این‌که نمی‌فهممتون. قطعا هر عقل سالم یا شاید ناسالمی می‌گه مشکل از منه که نمی‌فهمم. که خب اصلا مهم نیست. چه اهمیتی داره اصلا؟! حرفم اصلا این نیست که کی خوبه کی بده، حرفم اینه که متوجه نمی‌شم شمارو.
نزدیک شدن هاتون، دور شدن هاتون. علاقه هاتون، تنفر هاتون. ارتباط برقرار کردن باهاش برام سخته. اصلا بگذریم، چرا ادامه می‌‌دم. مگه قرار بوده من بفهمم؟

یه جایی فکر کنم تو فیلم usual suspects کوین اسپیسی برمی‌گرده می‌گه بزرگترین فریب شیطان اینه که بهت بقبولونه که وجود نداره.

شایدم تو اون فیلم ندیدمش و صرفا توی یه پیج زرد اینستاگرامی خوندمش این جمله رو. بهرجال حافظه یاری نمی‌کنه. اهمیتی هم نداره از کجا. صرفا اینکه یکی از اشتباهات آدم اینه نادیده گرفتنه.

اينجا رو ميگه.
و چقدر خوبه اين فيلم.

https://m.youtube.com/watch?v=KnGo6Qm0Wt8

درگیر نظرات بقیه راجب خودمونیم در حالیکه هنوز خودمون از خودمون مطمئن نیستیم.

می‌دونی شبیه به چی می‌مونه؟ خونه نداری برای زندگی ولی دنبال اون آینه قدی مناسب برای توی اتاقت باشی. به فرض که پیدا شد. کجا می‌خوای بذاریش؟

والا نمی‌دونم، تجربه می‌گه وقتی یه مدت زیادی توی تاریکی اگر نور ببینی چشمات درد می‌گیره و بازم هیچی نمی‌بینی.

گویا باب مارلی می‌گه مشکل اینه که آدما وقتی خودشونن، ازشون بدمون میاد و وقتی خودشون نیستن و ادا در میارن دوست داشتنین برامون.

حالا باب مارلی کیه؟ نمی‌دونم.
فقط اینکه وقتی چیزای متناقضی رو دوست دارید، وقتی به نشدنی بودن چیزی که می‌خواید
فکر نمی‌کنید، منتظر خالی شدن زیر پاهاتون باشید. ولی خب یه خواب خوبه، آدم ازش لذت می‌بره. بد نیست که. نشده خوابی ببینید و حتا وقتی بیدار می‌شید دوست داشته باشید بخوابید و ادامه همون خواب رو ببینید؟

چرا یادم رفت؟ از یاد رفتن که دلیل نمی‌خواد. گذر زمان تصویر ها رو محو می‌کنه. این که سوال نیست برای پرسیدن. سوال مناسب اینه که چرا یادت موند؟

روزای بد و آدمای خوب احتمالا قابل تحمل تر از روزای خوب و آدمای بده.