[بعد از خوندن اخبار حالا آروم آروم انصرافش رو از دانشگاه پس می‌گیره]

حس آدمی رو دارم که زورش نمی‌رسه ولی چاره ای هم نداره. یعنی تنها راهش رفتن سمت همون چیزیه که نشدنیه. مثل فرهاد که رفت کوه کند. قطعا نشدنی بود ولی مگه راهی هم داشت؟

از صبح که از خواب بیدار می‌شیم توی جنگ هایی مبارزه می‌کنیم که جنگِ ما نیست.

منو یادتون میاد؟

من آدم خوبه ی داستان نبودم هیچوقت اما همیشه سعی کردم آون آدم بده هم نباشم. گفتیم شر نرسونیم، خیر رسوندن باشه برای یه وقت دیگه.
هیچوقت نتونستم درک کنم آدمی رو که خوشبختیش با بدبختی بقیه آوم ها ساخته می‌شه.
اما خب می‌بینید و می‌بینیم که چقدر زیادن آدمایی که برای بهتر شدن حالشون، بقیه رو خراب می‌کنن. نکنید این کار رو.
دنیا رو تبدیل به جای زشت تری نکنید.

فکر کنم کوه رو کندم. بعد شنیدن نتیجه‌ش لبخند هم نشد بزنم. شاید شادی هامون منفی شدن. می‌دونی چی می‌گم؟ توی یه چاه به عمق صد متر مگه با دو تا بیل خاک پر می‌شه؟ نه آقا، تهش تو می‌مونی و یه چاه به عمق ۹۸ متر.

متاسفانه زندگی پیچیده تر شده، می‌گن اقتضای سنه و خب منم حرفی ندارم. اگه می‌گن لابد هست دیگه. ولی یک جای کار می‌لنگه، زندگی نباید هیچوقت انقدر پیچیده باشه که از تو، از خودم غافل بشم ولی خب شده. امروز تعطیل بود، تا وقتی بیدار بشم برم سر کار نمی‌دونستم تعطیله. وقتی در های بسته رو دیدم و تقویم رو چک کردم فهمیدم تعطیله امروز.

می‌دونی؟ گذر زمان چیزی رو درست نمی‌کنه. فقط انتخاب هات رو محدودتر می‌کنه. خوش شانس باید باشی تا آخرین انتخابی که برات می‌مونه انتخاب درستی باشه.

ما ترسمون از باختن نبود. از اینکه بعد از بردن دیگه هدفی نداشته باشیم می‌ترسیدیم.

گفتن شرح حال بگو که فقط همین رو داشتم بگم که «گاهی به پریشانی گاهی به پشیمانی».

خدا هیچ شرمنده ای رو پدرِ پسرش نکنه.

والا چی بگم براتون. آدمی کهدسرش رو جلوی خودش نتونه بالا بگیره جلوی بقیه هم نمی‌تونه.

داشتم پست های save شده‌م رو می‌دیدم توی اینستاگرام، ۳ تاش رقص بود. بیاید دوتاش رو ببینید.

خوشگلید، مجبور می‌شم برای پست نوشتن برم لباس پلوخوری هام رو از کمد در بیارم بپوشم بعدش شروع کنم به پشت گذاشتن.