وقتشه اشتباه هام از من درس بگیرن و دیگه تکرار نشن.

زندگی رو سخت نگرفته بود. نمی‌خواست کسی رو تغییر بده. آدم هارو قضاوت می‌کرد از روی تصمیم هاشون. نمی گفت قرص آبی رو بخور یا قرمز. می‌ذاشت انتخاب کنی، وقتی انتخاب کردی قضاوتت می‌کرد و تصمیم می‌گرفت تو زندگیش باشی یا نه. نمی‌خواست بهت بگه درست کدومه، خودش رو درگیر نمی‌کرد بزرگوار. نه که براش مهم نبود، بود. ولی ولی هیچوقت نخواست کسی رو تغییر بده.

شدم شبیه یه سایه توی تاریکی.
ما از جنس نور نبودیم ولی قرار نبود همه چیز انقدر تاریک باشه.

از راه های رایج و معمول انسان ها بعیده بتونم پیروی کنم و توی این کشور زنده بمونم. باید برم راز بقا رو شروع کنم دانلود کردن و دیدن.

اگر دیدید یکی داره بقیه رو گاز می‌گیره یا روی درخت ها و دیوار ها می‌شاشه تا قلمروش رو مشخص کمه احتمالا منم.

Go 01000110 01010101 01000011 01001011 Yourself.

هوا مناسب رفتار هایی هستش که متاسفانه به علت شیوع کرونا باید ازشون پرهیز بشه.

خود این کانسپت که آیا شوخی مناسب بوده یا نه اونقدر مهم نیست که بدونی کی باید شوخی رو تموم کنی و کی ادامه بدی مهمه.

خسته شدم از گشتن دنبال راه بقا. متمدن بودیم، قرار نبود برای تک تک چیزا بجنگیم. فکر می‌کردیم یه سری چیزا حقمونه.

والا ما اگه دستمون برای نیوفتادن جای اشتباهی رو بگیره بهمون یاد دادن دستمون رو قطع کنیم.

می‌گن درونگرایی خوبه.
یکی که مثل مادرم بود برام فوت کرد. حتی لغت برای تسلیت پیدا نمی‌کردم. ولی چی باید بگه آوم؟ وقتی خودش گلوش رو بغض و ناراحتی گرفته مگه می‌تونه بره به کسی بگه ناراحت نباش، بگه گریه نکن، بگه غصه نخور، بگه غم آخرت باشه.
ولی زندگی هرچقدر برام زشت بود، زشت تر شد.
هرچقدر سخت تر بود، سخت تر شد. یکی از آدم های خوب این دنیا کمتر شد. مگه این دنیا چندتا آدمِ خوب داره؟

آدمیزاد سرشار از نیازه. شما هرجوری نگاهش کنی همیشه یه چیزی می‌خواد. حالا چه غذا چه شهوت چه پول و چه هرچیزی. اما این وسط مطمئنا تنها چیزی که نیاز نداره اینه که حس دلسوزی و ترحم نسبت بهش داشته باشه کسی.

آدم باید یه سری اصول برای خودش داشته باشه، نه چون قشنگ و باحاله، برای اینکه بدونه چی مي‌خواد، برای اینکه هی گم نشه وسط راه.