آره نگران نباشید. کرونا تا عید می‌مونه. عید هوا گرم می‌شه کرونا تموم می‌شه.

از اعصاب کیری ای رنج می‌برم.
بعد ها حامیان حقوق مردان پیدا می‌شن و این جمله رو رفرنس می‌دن و می‌گن ببینید تبعیض و سکسیم تا کجا پیش رفته بود که می‌گفت اعصاب کیری ای دارم نمی‌گفت اعصاب کسی ای دارم. بگذریم. این لغات مناسب اینجا نیست، لفت می‌دید.
عه یادم رفت. من که بهرحال این پست رو می‌فرستم، چه فرقی داره که بگذریم یا نه. در نهایت احتمالا چند نفری لیو می‌دن که خب اشکال نداره. فدای سرشون.

چند وقته می‌خوام بنویسم نمی‌شه. شاید که امشب شد‌.


ولی اصل حرفم یادم رفت، وقتی عصبی اید با کسی صحبت نکنید. من کردم پشیمون شدم.

والا هم تکراری شدم، هم بصورت تکراری خسته شدم، هم بصورت تکراری حوصله آدم هارو ندارم. تکرار عجیبه. می‌دونی؟ انگارقراره بهم اثبات بشه چیزی قرار نیست تفاوت بکنه. مهم نیست چقدر تلاش کنی.

من پر از خاطره هایی هستم که نداشتمشون هیچوقت.

اگه تمام زندگی یه خواب باشه چی؟ حداقل یه خوابِ خوب مهمون کن خودت رو. معلوم نیست توی بیداری چخبر باشه.

بین پریدن و افتادن تفاوت زیادی هست. همین. انتها و پیامی نداره. فقط بدونید بین پریدن و افتادن تفاوت هست. شاید می‌دونستید. اگر آره بیش‌تر بهش فکر کنید. شاید بیش‌تر بهش فکر کرده باشید. که خب پس خوشبحال شما.

درد ها یه ضرب المثل معروفی پیش خودشون دارن که می‌گه کسی که نتونستی بکشیش قوی ترت می کنه که سری بعد بتونی.
خودشون بهم گفتن.

حتی اگر تمامش یه نمایش باشه، نباید چیزی باشه برای لذت تماشاچی ها. باید برای لذت بردن بازیگر هاش باشه.

دلم قدم زدن کنار یه مزرعه دو هکتاری ماریجوانا که آتیش گرفته می‌خواد.

از من توقع داشتن احتمالا ظلمیه که به خودتون می‌کنید. به حس ناامیدیش نمیارزه.
من خودمم مدت خوبیه از خودم توقعی ندارم.

دلم ادای تنگارو در میاره.

سرشار از تلاش های الکی برای آرزو های تقلبی.

شد شد نشد معلم زبان می‌شم.

والا اونی که نمی‌دونه کلا که تکلیفش با خودش روشنه. اونی هم که می‌دونه بازم تکلیفش روشنه. ولی وای از کسایی که ناقص می‌دونن.

«دستام رو بپوش»