شما رو دیدم، زندگی رو دیدم، خودم رو دیدم، سایه کثافت روی این زندگی رو دیدم، و تنها چیزی که به ذهنم می‌رسه اینه که:
بیرون باید کشید از این ورطه رخت خویش.

نمی‌شناسم. حس می‌کنم هیچکس رو دیگه نمی‌شناسم. هیچکس رو نمی‌فهمم.

نمی‌دونم، حس می‌کنم هیچ چیز رو نمی‌دونم.

آدمی که توی تاریکی دستمال از روی چشماش برداره باز هم نمی‌تونه ببینه. انگار که از یه خواب بیدار شدی و توی خواب دیگه ای هستی.

می‌گه شما یه یه لیوان چایی بریز تا که من بتونم قند بیارم‌.

اگر قانون جذب درست بود که الان من داشتم با کیتی پری و بیلی آیلیش تریسام می‌زدم.

می‌خواهم بروم و تنها چیزی که می‌برم خودم باشد. می‌خواهم مطمئن بشم که تمام این دنیا با زیبایی ها و زشتی هاش قرار نیست چیزی باشد که من برایش طمع داشته باشم. می‌خواهم مطمئن بشوم <هیچ چیز در این دنیا ارزشش را ندارد>.

و اینجا مِه و بارونه. هوا سرده.حس می‌کنم وسط تابستون خدا گفته لیوانت رو بیار جلو یه کم از بهشت بریزم برات.

آیا زشت است زندگی؟ خیر، شما زشتش کردید.

کبکِ درونم دلش زمستون می‌خواد.

اینطور ها هم نیست که هیچ حرفی برای گفتن نباشد، زبانی برای گفتن نداریم.

حافظه هم عجیبه. یه چیز هایی رو نگه می‌داره و چیزهایی رو می‌ریزه دور. آدم از بقیه می‌تونه طلبکار باشه که چرا فراموش کردی گذشته رو اما اگه خودش یادش نباشه چی؟ حتی از خودش نمی‌تونه طلبکار باشه چون چیزی یادش نیست‌، چون حتی نمی‌دونه چی رو از دست داده.

یاد اون جوک قدیمی افتاوم که طرف هزار تومنیش گم می‌شه و گریه می‌کنه، یکی می‌گه چرا گریه می‌کنی؟ می‌گه پولم گم شده. طرف می‌گه بیا من هزارتومن جاش بهت می‌دم. پول رو می‌ده و می‌بینه باز فرد مقابل داره گریه می‌کنه و می‌پرسه چرا؟ جواب می‌گیره که چون اگر هزارتومنیم رو گم نکرده بودم الان ۲ هزار تومن داشتم.

من فقط ماهی هایی رو می‌بینم که به آدم های روی خشکی می‌گن بیاید زیر آب، روی خشکی نمی‌شه نفس کشید.

آدمای عادی ورزش می‌کنن، گشاد ها پیاده روی.

روی کوه، وقتی ابر ها دورت گرفتن و هوا سرده، خوردن یک لیوان چایی قشنگه؟ نه آقا، اینا بهونست تمامش. من خوشمزه ترین چایی ای که در زندگیم خوردم اونی بود که باهم حرف می‌زدیم و من یادم رفت چایی بخورم.

غمی در دلش نبود چرا که معتقد بود آنچه ارزش ناراحتی را داشته باشد، ناراحتتش نمی‌کند.