همش در مورد اینه که به یه چیز بی معنی و احمقانه معنا بدی.

مثلا سال ها در ستایش چایی بنویسی و از خاص و منحصر بفرد بودنش بگی.
یا در ستایش روز یک گوشه از یک کافه.


اینها بی‌معنی هستن. ماییم که مهمیم، ما هستیم که اونها معنی می‌دیم.

می‌خوام بهتون شرح حال بگم:
گرمم می‌شه، عرق میکنم، عرق سرد می‌شه، سردم می‌شه. غذا نمی‌تونم بخورم، ۱۵ کیلو وزن کردم، ضربان قلبم نامنظم شده، پاهام یخ می‌کنه، روزی بیش‌‌تر از ۵ ساعت نمی‌تونم بخوابم و آره منم فکر کردم کروناست. ۶ بار دکتر رفتم از عمومی تا داخلی و اعصاب و روان، همشون گفتن کرونا نیست.

گفتن از استرس و ناراحتیه.

تنها نکته‌ش اینه که یک دنیا فکر می‌کنن همه چیز به تخممه و آدم بی‌خیالی هستم.

فیک بودن عجیبه. هیچوقت پیدا نکردم چه انگیزه ای توش هست. یعنی اکانت می‌سازی به اسم کس دیگه ای، با ظاهر یکی دیگه و اوکی چند نفر هم سرکار گذاشته می‌شن ولی بعدش چی؟ همین؟

من اون نمودار که چقدر طول می‌کشه واکسیناسیون کرونا تو کشور های مختلف انجام بشه رو دیدم. به این نتیجه رسیدم از الان بشینم کارای تحصیل و مهاجرت و سربازیم رو بکنم برای کانادا رفتن، احتمالا زودتر به واکسن می‌رسم.

محض اطلاع اینکه گزینه باید دید چی پیش میاد رو کلا قراره ایگنور کنم توی اینکه اینکار رو انجام بدم یا نه. صرفا بر اساس بله و خیرهاتون هستش.

انقدر مهمونی می‌رید اگه از کرونا نمی‌ترسید حداقل از خدا بترسید.

ما حکم بازی می‌کردیم، ولی هیچوقت نمی‌شمردیم که کی چند دست گرفته مگر اینکه بازی شرطی می‌بود. می‌نشستیم تا صبح بازی می‌کردیم و هروقت خسته می‌شدیم تموم می‌شد بازی، هدف بازی بود نه برد و باخت. والا حس می‌کنم زندگی هم همینه. شمردن نداره، بازی کنید لذت ببرید.
[یه لحظه یادم رفت کجا زندگی می‌کنیم]

من هیچگاه نمی‌خوابم، از هوش می‌روم.

از کنار گوسفند هایی رد شدم که تو این شرایط مراسم ختم گرفتن. ماسک هم ندارن هیچکدوم.

واقعا حیفه شما بتونید کرونا رو مثل سرماخوردگی رد کنید.

قبلا نسبت به زندگی خیلی ناامید بودم اما الان به زنده موندن و زندگی کردن حرص و طمع پیدا کردم. راستش الان دیدم به زندگی عوض شده. از نظرم این دنیا بهم بدهکاره، بهم خیلی چیزای خوبی رو بدهکاره، راستش بنظرم زندگی بس نیست تا وقتی که حس کنم تمام چیزایی که خواستم رو دارم. تمام حس هایی که خواستم رو تجربه کرده باشم.
لحظه ای که به خودم بگم بسه دیگه گاییدی. اون لحظه کافیه ولی مونده. خیلی مونده.

وابستگی هم عجیبه. یه روز داری زندگیت رو می‌کنی، یه چیزی می‌ره، دیگه نمی‌تونی زندگیت رو بکنی با اینکه قبلش به چشمت نمیومده.

تو مال منی از تصاحب نمیاد، از زور نمیاد، از قدرت نمیاد، اصلا متوجه هستید که هیچ اجبار و زوری نیست که اگر باشه تمام لذتش از بین می‌ره. اگر کاری رو می‌کنی که من می‌گم دلیلش اینه که خودت می‌خوای چیزی که من می‌گم رو نه اینکه من بخوام زور کنمش.


تصاحب نیست، شبیه هدیه‌ست.

یه جوک قدیمی بود که یه خانمی می‌ره دکتر می‌گه آقای دکتر من بچه‌م خیلی شره، همش شیشه های همسایه هارو می‌شکونه، دعوا می‌کنه و ... . دکتر می‌گه لخت شو برو روی تخت دراز بکش. می‌گه آقای دکتر من بچه‌م مشکل داره ها، می‌گه برو دراز بکش، می‌گه بابا من بچه‌م مشکل داره. دکتر می‌گه می‌دونم ولی همچین بچه ای رو باید مادرش رو ... .

حالا یه سری کلیپ می‌بینم از این مسخره بازی هایی که می‌کنن تو پارک و ویدئو می‌گیرن دو سه تا پسر و دختر رو اخیرا توی دو سه تا کلیپ دیدم که بچه های ۴-۵ ساله انجام می‌دن. کامل یادآور این جوک بود برام. فقط اینجا جای مادر می‌شه گفت مادر و پدر.

پس او رفت به جایی که آدمی نباشد.

وقتی عصبانی اید خوابیدن راه چاره‌ست و بیچاره اونی که بیاد وسطش بیدارتون کنه.

فرصت دوباره دادن به آدم ها اشتباه نیست، اشتباه رو اونی می‌کنه که از فرصاگتش استفاده نمی‌کنه.

هربار یک پسر توی این کانال جوین می‌شه من با این سوال فلسفی روبرو می‌شم که آخه کجای راه رو اشتباه رفتم؟

اگر شد که شد. نشد هم لابد نباید می‌شد.