وقتی خودت رو بشناسی، اسمش اعتماد بنفس نیست.

داشتم یه آهنگی گوش می‌دادم، یجاییش گفت «می‌کارم هرچی دارم رو تا یه چی در آد» اولش فکر کردم که چه جالب ولی نمی‌کنم این کارو. مگه قراره گوسفند ببرم چِرا که فقط بخوام یه چیزی رو زمین باشه.

باید اونی باشه که می‌خوای، در واقع «می کارم هرچی دارم رو تا اونی که می‌خوام درآد» درست تره.

وقت گیر و بی حاصل‌ شدن آدم ها و ارتباط ها.

گاهی نمی‌شه فهمید، باید حسش کرد. مثل تنت.

جای اینکه سیگار بعدی رو با سیگار قبلی روشن کنید دارید کسشعر بعدی رو با کسشعر قبلی روشن می‌کنید.

ولی زدبازی به موقع آهنگ بخند مصنوعی رو خوند، اگه الان می‌خوندن واکنش ها این می‌شد که به پدرت بخندیم؟
زمان خندیدن الکی هم گذشته.

اونی که شهریار گفت نازنینا دگر اکنون با جوانان ناز کن، با ما چرا؟

خواستم بگم حس اون موقع شهریار رو فکر کنم از ۱۵ سالگی داشتم. توانش نیست، هیچوقت نبود. هیچوقت متوجه نشدم که چرا؟ که با کدوم حوصله؟

که همیشه نظرم این بود که نازنینا برو با بقیه جوانان ناز کن، با ما چرا؟

از یادآوری گذشته به خودم نفرت دارم، نه که مشکلی از گذشته باهام مونده باشه نه برعکس. صرفا ناراحت کنندست چیزایی یادت بیاد که فکر می‌کنی بقیه یادشون نمونده.

می‌گن مصرف گل از یه حدی بره بالاتر اونقدری دوپامین توی مغزتون ترشح کردید که از بقیه چیزا لذت نمی‌برید، از صحبت کردن با آدم ها، شاید از غذا خوردن، حرف زدن و همه چیز.
دیگه چیزی جز گل نمی‌تونه خوشحالت کنه. بعد یکی بپرسه:
Why’d You Only Call Me When You’re High?

چون تو تنها چیز خوشحال کننده باقی مونده ای.

همش در مورد اینه که به یه چیز بی معنی و احمقانه معنا بدی.

مثلا سال ها در ستایش چایی بنویسی و از خاص و منحصر بفرد بودنش بگی.
یا در ستایش روز یک گوشه از یک کافه.


اینها بی‌معنی هستن. ماییم که مهمیم، ما هستیم که اونها معنی می‌دیم.

می‌خوام بهتون شرح حال بگم:
گرمم می‌شه، عرق میکنم، عرق سرد می‌شه، سردم می‌شه. غذا نمی‌تونم بخورم، ۱۵ کیلو وزن کردم، ضربان قلبم نامنظم شده، پاهام یخ می‌کنه، روزی بیش‌‌تر از ۵ ساعت نمی‌تونم بخوابم و آره منم فکر کردم کروناست. ۶ بار دکتر رفتم از عمومی تا داخلی و اعصاب و روان، همشون گفتن کرونا نیست.

گفتن از استرس و ناراحتیه.

تنها نکته‌ش اینه که یک دنیا فکر می‌کنن همه چیز به تخممه و آدم بی‌خیالی هستم.

فیک بودن عجیبه. هیچوقت پیدا نکردم چه انگیزه ای توش هست. یعنی اکانت می‌سازی به اسم کس دیگه ای، با ظاهر یکی دیگه و اوکی چند نفر هم سرکار گذاشته می‌شن ولی بعدش چی؟ همین؟

من اون نمودار که چقدر طول می‌کشه واکسیناسیون کرونا تو کشور های مختلف انجام بشه رو دیدم. به این نتیجه رسیدم از الان بشینم کارای تحصیل و مهاجرت و سربازیم رو بکنم برای کانادا رفتن، احتمالا زودتر به واکسن می‌رسم.

محض اطلاع اینکه گزینه باید دید چی پیش میاد رو کلا قراره ایگنور کنم توی اینکه اینکار رو انجام بدم یا نه. صرفا بر اساس بله و خیرهاتون هستش.

انقدر مهمونی می‌رید اگه از کرونا نمی‌ترسید حداقل از خدا بترسید.

ما حکم بازی می‌کردیم، ولی هیچوقت نمی‌شمردیم که کی چند دست گرفته مگر اینکه بازی شرطی می‌بود. می‌نشستیم تا صبح بازی می‌کردیم و هروقت خسته می‌شدیم تموم می‌شد بازی، هدف بازی بود نه برد و باخت. والا حس می‌کنم زندگی هم همینه. شمردن نداره، بازی کنید لذت ببرید.
[یه لحظه یادم رفت کجا زندگی می‌کنیم]

من هیچگاه نمی‌خوابم، از هوش می‌روم.

از کنار گوسفند هایی رد شدم که تو این شرایط مراسم ختم گرفتن. ماسک هم ندارن هیچکدوم.

واقعا حیفه شما بتونید کرونا رو مثل سرماخوردگی رد کنید.

قبلا نسبت به زندگی خیلی ناامید بودم اما الان به زنده موندن و زندگی کردن حرص و طمع پیدا کردم. راستش الان دیدم به زندگی عوض شده. از نظرم این دنیا بهم بدهکاره، بهم خیلی چیزای خوبی رو بدهکاره، راستش بنظرم زندگی بس نیست تا وقتی که حس کنم تمام چیزایی که خواستم رو دارم. تمام حس هایی که خواستم رو تجربه کرده باشم.
لحظه ای که به خودم بگم بسه دیگه گاییدی. اون لحظه کافیه ولی مونده. خیلی مونده.