زیبا، خیلی وقته که دیگه کسی زیبا نیست.

به ۲۶ سال رسیدم، انقدر این حد از گذر زمان ترسناک و سریعه که بنظرم حیفه آدم وقتش رو صرف چیزی کنه که نیست.

همین آدم‌ جای دیگه ای می‌خونه، این چشما برای تو هستن تو به جای من ببین.

بالا رفتیم ماست بود امیدوارم وقتی اومدیم پایین دوغ نباشه.

اومدم بگم «بالا رفتیم ماست بود امیدوارم وقتی اومدیم پایین دوغ نباشه، قصه ما دروغ نباشه». دیدم بار عاطفی اضافه ای داره.

من برم نخوابم.

از وقتی دلم با لیلی نیست، کوزه پلاستیکی می‌خرم که نتونه بشکنه لیلی.

دوستی هم اشاره کرد حتما باید نشون می‌دادی ۲ تا لپتاپه؟ خیر، ۵ تا لپتاپه. اگه قرار بود ردیف بشن توی عکس از پایین اون کمد می‌چیدمشون رو میز.

Oh, dark mother, once again I suckle at your smokey teat :))

فقط وقتایی کارام به نتیجه رسیدن که انگیزه‌م نفرت بوده و عصبانیت.

«می‌خوام رو همه‌ی تاس هام بوس بندازی.»

آدم برای رفتن دلیل نمی‌خواد. پا می‌خواد.

شوخی کردم، آدم برای رفتن هیچی نمی‌خواد.
آدم فکرش هم رها کنه بره کافیه.

هرچه بیش‌تر زمان می‌گذره انگار بیش‌تر می‌فهمم عمرمون یه ساعت شنی هستش که هی داره خالی تر می‌شه [البته که از همینجا زنبورِ بی عسل بودن خودم رو اعلام می‌کنم. که همتون هم از روابط بین زنبورِ بی عسل -و حتی کم عسل- با اون عالمِ بی عمل هستید].

چیزی که درگیرم می‌کنه این وسط، چیزی نیست که الان می‌خوام. همش دارم فکر می‌کنم ببینم ۴۰ سال دیگه کجا وایساده باشم راضیم؟
به نتیجه نمی‌رسم.

ولی خب مرد مومن، تو از لحظه خودت قافلی، گیر آینده ای؟ نمی‌‌گی این زمان آخرش خِرت رو می‌گیره می‌گه حالا دیگه نوبت منه؟ از الان خودت راضی باش. شاید تونستی از آیندت هم بشی.

پی دوست داشتن بقیه می‌گردید وقتی خودتون رو دوست ندارید.

آدمی که کنار ۱۰ نفر حس تنهایی بکنه،‌کنار ۴۰۰نفر دیگه این حس رو نداره؟ داره عزیزان.داره.

اینطوریه که من تصمیم می‌گیرم بعد از مدت ها بگایی، جواب بقیه رو بدم، با بقیه صحبت کنم.

زیباییش اینجاست وسط اون صحبت گوشیم زنگ می‌خوره، بعد از پایانش تصمیم می‌گیرم تا مدت زیادی حرف نزنم

برگردم بخوابم و هر وقت تموم شد بیدارم کنید.

آدم ها فقط بودن رو بلدن، حضور داشتن رو بلدن. اما چرا حضور دارن، قراره چیکار کنن؟ میسپارنش به شانس.

درسته که آدم جایی نمی‌مونه که جاش نباشه ولی خب زندگی کوتاه تر از اینه که کلش رو بخوابم دنبال جای خودمون باشیم.