دوست دخترم اومد برام غذا پخت یه وعده، الان سه روزه دارم ظرف های اون یه وعده رو می‌شورم.
اصلا نمی‌صرفید، همون از بیرون سفارش می‌دم.

برای یه وعده سه نفره :(

من از خودم می‌ترسم. از شما که جای خود داره.

این چه کسشعری بود من فرستادم. می‌خواستم اینو بفرستم:

اگه بدن من از من دستور می‌گرفت، می‌فهمید الان نباید بخوابه. ولی نمی‌فهمه. شب به‌خیر.

خواب دیدم روز بدیه، اما بدی ها از تو می‌ترسن. تو میومدی، دنیا عوض می‌شد.

برنامه تا سی سالگی، از هر شهر ایران حداقل با یک دختر خوابیده باشم.
ایشالا سی به بعد، می‌ریم سراغ بقیه کشورها.

حالا همین فردا عقد و عروسی می‌کنم و این برنامه در کسری از ثانیه عمرش رو به شما می‌ده.

از کهکلویه و بویراحمد داریم کسی رو؟

برای تصمیم در مورد خوشحالی و ناراحتی زوده. بذارید یه کم کار کنم، نتیچه نهایی رو اون موقع می‌فهمم.

گاهی به اینکه ایران بمونم یا برم، فکر می‌کنم.
نتیجه‌اش برام اینه که من هیچ جا خونه ای ندارم. خونه من اینجا بود که ازمون گرفتنش.
حالا چه اینجا، چه کشور دیگه، مهمونم.

اگه قدیم بود شاید می‌رفتم یه کشور جدید می‌زدم یه گوشه ای که رودخونه رد بشه.

من سختمه عام پسند بنویسم، شما اینجارو برای خواص زیبا بفرستید.

بین خوابیدن و آینده شغلیم باید یکی رو انتخاب کنم.
باور کنید راحت نیست.

تعداد فرصت هایی که بخاطر خستگی بهشون پشت پا زدم واقعا نگران کنندست.

حالا صاف اون لحظه ای که می‌خوای بپری، زیر پات خالی می‌شه.

حالا شاید بگید چرا پرش، چرا پرواز نه؟
باید بگم آدما می‌پرن، کسخلا پرواز می‌کنن.