راهنمای ایمنی در زمان جنگ و حملات هوایی، تهیه‌شده بر اساس دستورالعمل‌های سازمان بهداشت جهانی


۱. آمادگی پیشگیرانه (قبل از حمله)

کیف اضطراری آماده داشته باشید:
-آب آشامیدنی (برای ۳ روز)
-غذای کنسروی و خشک
-چراغ‌قوه با باتری اضافی
-رادیوی باتری‌خور یا دستی
-کمک‌های اولیه و داروهای ضروری
-اسناد مهم (شناسنامه، کارت شناسایی، دفترچه بیمه)
-ماسک، دستکش، مواد ضدعفونی‌کننده
-لباس گرم و پتو

مکان امن را از پیش شناسایی کنید:
-پناهگاه عمومی، زیرزمین یا اتاق مرکزی بدون پنجره
-اگر در خانه هستید، حمام، راهرو داخلی یا اتاق بدون شیشه بهترین گزینه‌ها هستند.
-مسیر دسترسی به پناهگاه را تمرین کنید.

ارتباط و اطلاع‌رسانی:
-شماره‌های اضطراری را حفظ کنید.
-با اعضای خانواده قرار بگذارید که اگر جدا شدید، کجا یکدیگر را پیدا کنید.

۲. هنگام حمله هوایی یا درگیری

بلافاصله به پناهگاه بروید:
-بدون معطلی خود را به محل امن برسانید.
-در صورت حضور در فضای باز، به -نزدیک‌ترین فرورفتگی یا پشت دیوار پناه ببرید.

حالت ایمن بگیرید:
-دراز بکشید، زانوها را جمع کنید، دست‌ها را پشت گردن قفل کرده و سر را پایین بیاورید.
-از شیشه‌ها، پنجره‌ها و اشیای تیز دوری کنید.

سکوت رادیویی و نوری حفظ کنید:
-چراغ‌قوه و گوشی همراه را فقط در صورت ضرورت روشن کنید.
-با دیگران نجوا کنید و فریاد نزنید.

۳. بعد از حمله

تا اجازه مقامات محل را ترک نکنید:
-امکان تکرار حمله یا ریزش ثانویه وجود دارد.
-به هشدارهای رسمی گوش دهید (رادیو، پیامک اضطراری، بلندگوها).

اشیای مشکوک را لمس نکنید:
-هرگونه جسم ناشناس ممکن است آلوده یا انفجاری باشد.
-وجود نشانه‌هایی از حملات شیمیایی یا بیولوژیکی را به مسئولین اطلاع دهید.

در صورت گیر افتادن در آوار:
-اگر نمی‌توانید حرکت کنید، با ضربه به لوله یا دیوار موقعیت خود را اعلام کنید.
-فریاد نزنید، تا اکسیژن بیشتری ذخیره شود.


نکات بهداشتی و روانی در بحران
-تا حد امکان آب تمیز بنوشید و بهداشت شخصی را رعایت کنید.
-علائم استرس (بی‌خوابی، اضطراب، تپش قلب) در شرایط جنگی طبیعی است.
-صحبت با افراد مورد اعتماد کمک‌کننده است.
-کودکان را از اخبار نگران‌کننده دور نگه دارید و با آرامش با آن‌ها صحبت کنید.

یادآوری
سازمان بهداشت جهانی تأکید می‌کند که حفظ آرامش، آمادگی قبلی و اطلاع‌رسانی درست، مهم‌ترین عوامل نجات و محافظت از سلامت در شرایط جنگی و بحران هستند.

@freuddism

#فروش
کانال فروشگاه روانشناسی
مناسب برای روانشناسان، درمانگران و پیج‌های تبلیغاتی
آیدی کانال: @psycshop
تعداد ممبر: ۷۶۰

کانال دارای آیدی کوتاه و مناسبی هست. لوگوی مناسب و خوبی داره. ممبرها همگی واقعی و از طریق تبادل با کانال‌های روانشناسی جذب شده‌اند. حتی در صورت تمایل تعداد ممبرها افزایش داده خواهد شد.

اطلاعات بیشتر:
✉️ @Hozhabrian

تحلیل تخصصی مقاومت در روان‌کاوی: مفهوم، عملکرد و کاربردهای درمانی

مقاومت (Resistance) یکی از کلیدی‌ترین مفاهیم در روان‌کاوی است که فروید آن را به عنوان نیرویی تعریف کرد که مانع آگاه شدن افکار و احساسات ناخوشایند در ناخودآگاه می‌شود. مقاومت به مثابه دفاع روانی، به‌صورت آگاه یا ناآگاهانه، جلوی پیشرفت فرایند درمان را می‌گیرد.

کارکرد مقاومت:
- حفظ تعادل روانی مراجع با جلوگیری از ورود محتوای اضطراب‌آور به سطح آگاهی
- ابزاری برای مقابله با ترس‌های بنیادین مرتبط با کشمکش‌های درونی، به ویژه ترس از تغییر و مواجهه با رنج هیجانی
- نشان‌دهنده مناطق حساس و دردناک ناخودآگاه که در طول درمان باید با ظرافت به آن‌ها نزدیک شد

انواع مقاومت:
1. مقاومت گفتاری: امتناع از پاسخ به پرسش‌ها، سکوت درمانجو، یا پاسخ‌های مبهم
2. مقاومت رفتاری: تأخیر در حضور در جلسات، فراموشی، یا عدم اجرای تکالیف درمانی
3. مقاومت روانی-بدنی: بروز علائم جسمانی بدون دلیل پزشکی مشخص که به دفاع روانی مرتبط است

تحلیل مقاومت در فرایند درمان:
روان‌کاو با شناسایی مقاومت‌ها، به جای مبارزه مستقیم، آن‌ها را به عنوان پیام‌های ناخودآگاه مراجع تعبیر می‌کند. تحلیل مقاومت به کشف محتوای سرکوب‌شده و درک الگوهای رفتاری ناهوشیار کمک می‌کند. این فرایند باعث رشد خودآگاهی و کاهش تعارضات درونی می‌شود.

تحقیقات معاصر:
مطالعات نوروساینس و روان‌درمانی نشان داده‌اند که مقاومت می‌تواند به عنوان مکانیسمی برای تنظیم هیجانی و جلوگیری از اضطراب شدید عمل کند. به همین دلیل، مواجهه با مقاومت باید تدریجی و مبتنی بر ایجاد رابطه درمانی امن و اعتماد باشد.

مهم:
مقاومت نه دشمن درمان، بلکه نشانه راهنمایی برای روان‌کاو است تا مسیر درمان را با دقت و همدلی تنظیم کند.

#فرویدیسم #فروید #مقاومت #روانکاوی

@freuddism

نسل مضطرب: چگونه دگرگونی بنیادین دوران کودکی باعث همه‌گیری بیماری‌های روانی شده است
جاناتان هایت

#فروشگاه_روانشناسی #کتاب #اضطراب

@psycshop

طنز ابزاری روان‌شناختی و اجتماعی است برای نقد، تخلیه هیجانی و آشکار کردن تناقض‌ها. طنز به موضوع حمله می‌کند نه به هویت، هدفش اصلاح و آگاهی است، نه تحقیر. توهین، مکانیزمی است که عزت‌نفس فرد یا جمع را نشانه می‌گیرد. در سطح روانشناختی، توهین نوعی خشونت نمادین است، یعنی ضربه زدن به ارزش‌ها و باورهایی که هویت افراد بر آن بنا شده.

مرز طنز و توهین دقیق و روشن است: طنز می‌سازد و نقد می‌کند، توهین می‌شکند و تحقیر می‌کند.
برنامه‌هایی که به هویت فرهنگی و نمادهای تاریخی حمله می‌کنند، نه طنز بلکه خشونت روانی علیه یک ملت‌اند.

#فردوسی #طنز #شاهنامه #روانشناسی #جامعه‌شناسی

@psymedia

ارایه مقاله بسیار مهم "سوگواری و ملانکولیا"

Mourning and melancholia 1917

"When the shadow of object fell upon the Ego"

فروید تفاوت بارز ملانکولیا با سوگ را در از دست رفتن حس خودارزشمندی در فرد ملانکولیک برمیشمارد و به ما توضیح میدهد که این اتفاق چگونه رخ میدهد (گویی فرد نمیداند با از دست دادن ابژه چه چیزی را از دست داده).

او با زیرکی خاص خودش و با عینک ته استکانی نشان میدهد که خودسرزنش گری های فرد ملانکولیک رد و پای اخلاقی دارد و از این بابت که شرمی از آنها ندارد با پدیده حسرت و پشیمانی متفاوت است.

همچنین او اشاره میکند که اگرچه تا حدی قبل از درک پدیده ملانکولیا ما میدانستیم که خودکشی همواره یک دیگر کشی است اما نحوه ایجاد شدن ملانکولیا به درک ما از خودکشی هم کمک میکند.

از صفحه دکتر محمد غضنفری

#سوگواری #ملانکولیا

@freuddism

خواب و جادوی گذشته، چرا ذهن ما در خواب در گذشته سیر می‌کند؟

خواب یکی از پیچیده‌ترین و شگفت‌انگیزترین عملکردهای ذهن انسان است. یکی از ویژگی‌های جالب خواب، تمایل ذهن به نمایش مکان‌هایی است که پیش‌تر تجربه شده‌اند و اجتناب از خلق مکان‌های کاملاً جدید. این پدیده نشان‌دهنده پیوند عمیق میان حافظه، احساسات و تجربه‌های فردی است.

ذهن انسان هنگام خواب، خاطرات بلندمدت و احساسات مرتبط با مکان‌های قدیمی را بازسازی می‌کند. این مکان‌ها، حتی اگر در واقعیت تغییر کرده یا دیگر وجود نداشته باشند، در خواب به شکل نسخه‌ای ایده‌آل و آرامش‌بخش ظاهر می‌شوند. مشاهده چنین فضاهایی موجب ایجاد حس امنیت، آرامش و تعلق خاطر می‌شود و ذهن از این تجربه برای کاهش استرس و ارتقای رفاه روانی بهره می‌برد.

این پدیده همچنین بیانگر نقش حافظه عاطفی در خواب است. مکان‌های قدیمی که با خاطرات شادی، امنیت یا تجربه‌های عمیق پیوند خورده‌اند، به نوعی به نمادهای روانی تبدیل می‌شوند. ذهن با تمرکز بر این مکان‌ها، تجربه‌ای امن و آشنا خلق می‌کند و از خلق فضاهای ناشناخته که ممکن است اضطراب‌آور باشند اجتناب می‌نماید.

مشاهده مکان‌های گذشته در خواب نه تنها بازتابی از حافظه و خاطرات است، بلکه نشان‌دهنده تلاش ذهن برای ایجاد تجربه‌ای آرامش‌بخش و ایمن است. این تجربه، جادوی مکان‌های گذشته را در دنیای خواب انسان آشکار می‌سازد و توضیح می‌دهد که چرا ذهن ما اغلب ترجیح می‌دهد گذشته را نشان دهد و مکان‌های تازه و ناشناخته را بازسازی نکند.

#خواب #ناخودآگاه #حافظه #فرویدیسم

@freuddism

لکان: ناخودآگاه، آینه‌ای از زبان و فقدان

۱. ناخودآگاه به مثابه زبان
از دیدگاه لکان، ناخودآگاه فقط انباشته‌ای از خاطرات و امیال سرکوب‌شده نیست، بلکه یک سیستم نمادین است که با قوانین زبان کار می‌کند. هر لغزش زبانی، هر اشتباه، هر رویا یا هر نشانه‌ای، یک حرف یا یک کلمه در این زبان است که فقط در چارچوب یک شبکه نمادین قابل خواندن و تفسیر است، نه صرفاً به عنوان یک میل سرکوب‌شده.

۲. فقدان بنیادین:
محرک اصلی میل در هسته نظریه لکان، فقدان بنیادین قرار دارد. این فقدان، یک خلأ است که با هیچ شیء، تجربه یا رابطه‌ای پر نمی‌شود. در واقع، این خلأ همان موتور اصلی میل (desire) ماست. انسان به دلیل همین فقدان است که همیشه در جستجو، حرکت و تلاش است. میل انسان نه برای دستیابی به یک شیء خاص، بلکه برای پُر کردن این خلأ ناتمام است که هیچ‌گاه به طور کامل پر نمی‌شود.

۳. مرحله آینه‌ای و تولد من
ایگو یا همان من، یک واقعیت جسمی نیست، بلکه یک تصویر است. لکان معتقد است که من در مرحله آینه‌ای متولد می‌شود. در این مرحله، کودک با دیدن تصویر یکپارچه خود در آینه (یا در نگاه دیگری)، فکر می‌کند که یک بدن واحد و کامل دارد، در حالی که در واقع، بدن او هنوز هماهنگ و یکپارچه نیست. این تناقض میان بدنِ تکه‌تکه و تصویرِ یکپارچه، اساساً باعث می‌شود که من از همان ابتدا با یک حس بیگانگی و جدایی همراه باشد.

۴. سه نظم روان:
واقعی، خیالی، نمادین لکان ساختار روان را با سه نظم توضیح می‌دهد که همگی با هم مرتبط هستند:

نظم خیالی (Imaginary): این نظم مربوط به تصاویر، فانتزی‌ها و رابطه‌های دو نفره است. در این نظم، "من" یک تصویر از خودش می‌سازد و خود را کامل و یکپارچه می‌بیند.

نظم نمادین (Symbolic): این نظم همان جهان زبان، فرهنگ، قوانین و هنجارهای اجتماعی است که خواسته‌ها و امیال فرد را شکل می‌دهد و محدود می‌کند. روان‌درمانی در این دیدگاه، بیشتر به آشکارسازی جایگاه فرد در این نظم نمادین می‌پردازد.

نظم واقعی (Real): این نظم غیرقابل نمادین‌سازی است و به چیزی اشاره دارد که نمی‌توان آن را به زبان آورد یا تصویرش را ساخت. نظم واقعی، همان چیزی است که همیشه به ما فقدان بنیادین را یادآوری می‌کند و از دسترس ما خارج است.

از دیدگاه لکان، روان‌درمانی به دنبال حل محتویات سرکوب‌شده نیست، بلکه هدف آن کمک به فرد برای درک و پذیرش جایگاهش در نظم نمادین و کنار آمدن با فقدان بنیادین زندگی است.

#فرویدیسم #لکان

@freuddism

روانکاوی کتاب بوف کور صادق هدایت:
خوانشی از بخش اول


بوف کور هدایت بیش از آن‌که روایتی خطی باشد، سفری است به اعماق ناخودآگاه انسان. این رمان با ساختاری تکه‌تکه و فضایی وهم‌آلود، نشان می‌دهد چگونه ذهن بیمار و تنها راوی، میان رویا، کابوس، عشق و مرگ در نوسان است. بوف کور را می‌توان گزارشی از بحران‌های سرکوب‌شده، میل‌های ناتمام و هراس‌های عمیق دانست که در قالب نمادها و تصاویر تکرارشونده بروز پیدا می‌کنند.

در بخش اول راوی زنی اثیری را تجربه می‌کند که نماد ابژه میل است، چیزی کامل و دست‌نیافتنی که بیشتر به تصویر مادر آرمانی شباهت دارد تا یک زن واقعی. این نگاه تقدیس‌شده نشان‌دهنده مکانیزم والایش است، میل سرکوب‌شده به صورت معنوی و زیباشناسانه بازنمایی می‌شود.

شکاف میان زن اثیری و زن لکاته به شکل پنهان خود را نشان می‌دهد. راوی قادر نیست میان زن مقدس و زن زمینی پلی برقرار کند. این دوپارگی همان تضاد عشق و نفرت است که بعدها در بخش دوم به اوج می‌رسد.

حضور مرگ در این بخش پررنگ است. تصویر تابوت، سایه‌ها و هراس از نابودی نشانه سلطه تاناتوس یا غریزه مرگ‌اند. میل راوی به زن اثیری همواره با وسواس مرگ و تمایل به فنا همراه است.

پیرمرد خنزرپنزری در این میان مانند نماد پدر یا فراخود عمل می‌کند. او با حالت تهدیدآمیزش مرز ممنوعه را یادآوری می‌کند و دسترسی به ابژه میل را محدود می‌سازد.
فضای روایت شبیه خواب یا هذیان روان‌پریشانه است. راوی میل سرکوب‌شده خود را نمی‌پذیرد و آن را به بیرون از خویش نسبت می‌دهد.

بخش اول بوف کور تصویری از ناخودآگاه فرد است که میان آرمان‌سازی عشق، سلطه مرگ و سایه پدر در نوسان است و از همین رو مرز میان واقعیت و خیال را از دست می‌دهد.

#بوف_کور #صادق_هدایت #روانکاوی

@PsyLiteratur

قسمت اول ارایه مقاله فربرن ۱۰۴۱

"A revised psychopathology of psychosis and psychoneuros"

بازنگری در آسیب شناسی روانی


در این مقاله به شدت تاثیرگذار، فربرن سعی میکند با احتیاط از نظریه لیبیدویی فروید فاصله بگیرد
او معتقد است ما وارد مرحله دهانی و مقعدی میشویم نه به دلیل اینکه لیبیدو در این نواحی متمرکز میشود بلکه به دلیل اینکه مقاومت کمتری برای ارتباط با ابژه وجود دارد. همانگونه که الکتریسیته در مدار به سمت مسیری میرود که کمترین مقاومت را داراست.
او معتقد است نظریه آسیب شناسی روانی آبراهام خیلی نقش نواحی اروتیک بدن را پر رنگ میکند در حالی که آنچه مهم است ابژه است. به همین سبب به جای مرحله دهانی میتوانیم بگوییم مرحله سینه مادر یا مرحله مدفوع.
همچنین نگاه فربرن به پارانویا، وسواس و هیستری نوعی استراتژی دفاعی است تا اختلال.

#روانکاوی #فربرن
منبع: کانال دکتر غضنفری

@freuddism

بخش دوم گذر از ناخودآگاه فردی به ناخودآگاه جمعی است، جایی که راوی دیگر در جهان اثیری و نمادین سرگردان نیست، بلکه در واقعیت روزمره‌ای حضور دارد که به همان اندازه کابوس‌وار است. این بخش روایتی از گسست نهایی من است، جایی که سرکوب‌ها، میل‌های واپس‌رانده و تصویرهای ترسناک بخش اول به شکل چهره‌های واقعی بازمی‌گردند. زن اثیری در اینجا جای خود را به لکاته می‌دهد؛ همان زن آرمانی که اکنون به کالبدی زمینی، فاسد و شهوانی تبدیل شده است. این دگردیسی نشان‌دهنده فروپاشی مکانیزم والایش و بازگشت میل سرکوب‌شده در شکل اولیه و غریزی آن است. لکاته، بازنمایی ابژه‌ای است که دیگر در مقام آرمان نیست، بلکه بدل به سرچشمه نفرت، خشم و میل تملک می‌شود. راوی با کشتن او در واقع دست به قتل میل خود می‌زند؛ همان میل ممنوعه‌ای که فراخود (در قالب پیرمرد یا وجدان اخلاقی) پیش‌تر او را از دست‌یابی به آن منع کرده بود. مرگ زن در این بخش نه تنها مرگ ابژه میل، بلکه مرگ خود سوژه است. از منظر روان‌کاوی فرویدی، راوی در وضعیت فروپاشی روانی یا پسرفت به مرحله پیش‌اُدیپی قرار دارد، جایی که تمایز میان خود و دیگری از میان می‌رود. پیرمرد خنزرپنزری در این بخش حضوری پررنگ‌تر دارد و به‌سان سایه یا جنبه‌ی تاریک خود راوی (همزاد) عمل می‌کند. او همزمان نقش پدر، مرگ و وجدان را برعهده دارد و تکرار او در صحنه‌های مختلف نشانه‌ی بازگشت امر سرکوب‌شده است. فضای داستان از نمادهای زوال، پوسیدگی و تکرار پر است، عناصر مرتبط با تاناتوس یا غریزه مرگ. خانه‌ی تنگ و تاریک، اجساد، بوی تعفن و سایه‌ها همه نشانه‌هایی‌اند از درونی‌شدن مرگ و ناتوانی سوژه در جدایی از آن. راوی در پایان با نوشتن، تلاش می‌کند از این چرخه‌ی ویران‌گر رهایی یابد، اما نوشتن نیز به نوعی بازآفرینی همان وسواس است. در واقع، نوشتن در بوف کور نه درمان است و نه رهایی، بلکه بازنمایی مداوم زخم ناخودآگاه است. بوف کور در مجموع روایتی از شکاف انسان مدرن میان میل و قانون، زندگی و مرگ، و خودآگاه و ناخودآگاه است، شکافی که هیچ‌گاه پر نمی‌شود.

#بوف_کور #صادق_هدایت #روانکاوی

@PsyLiteratur

ناخودآگاه و تصمیم‌گیری: از روان‌تحلیل تا عصب‌شناسی شناختی

مسئله‌ی تأثیر ناخودآگاه بر تصمیم‌گیری از بنیادی‌ترین مباحث در پیوند میان روان‌تحلیل کلاسیک و علوم اعصاب مدرن است. فروید در آغاز قرن بیستم با جسارت گفت که بخش اعظم فعالیت‌های روانی انسان از دسترس آگاهی خارج است. او ذهن را صحنه‌ای می‌دانست که در آن نیروهای ناهشیار، تمایلات واپس‌رانده و تعارض‌های درونی، رفتار ظاهراً منطقی فرد را هدایت می‌کنند. از این منظر، تصمیم‌گیری نه کنشی آزاد بلکه تبلور پویایی‌های ناهشیار است.

دهه‌های اخیر با پیشرفت فناوری‌های تصویربرداری عصبی، فرضیه‌ی فروید مبنی بر تقدم ناخودآگاه بر آگاهی، رنگی تجربی یافته است. پژوهش‌های لیبت (Libet, 1983) نشان داد که «پتانسیل آمادگی» در قشر حرکتی مغز چند صد میلی‌ثانیه پیش از آن فعال می‌شود که فرد به‌صورت آگاهانه تصمیم خود را گزارش کند. مطالعات بعدی با استفاده از fMRI و EEG نیز نشان داده‌اند که نواحی چون ventromedial prefrontal cortex و amygdala پیش از شکل‌گیری قصد آگاهانه، الگوهای مشخصی از فعالیت را بروز می‌دهند. این یافته‌ها نشان می‌دهند که انتخاب‌های ما حاصل فرآیندهایی هستند که پیش از آگاهی آغاز می‌شوند و سپس ذهن آگاه صرفاً روایتی عقلانی برای آن‌ها می‌سازد.

روان‌تحلیل این پدیده را در چارچوب مفهوم بازنمایی‌های ناهشیار تبیین می‌کند. هر تصمیم، حتی تصمیمی ظاهراً ساده، در بستر شبکه‌ای از تداعی‌ها، خاطرات و امیال سرکوب‌شده رخ می‌دهد. ذهن آگاه تنها سطحی از این فرایند را تجربه می‌کند، در حالی که بخش عمده‌ی محرک‌ها در سطح پیش‌هشیار و ناهشیار باقی می‌مانند. از این منظر، آزادی اراده نه به‌معنای رهایی از ناخودآگاه، بلکه به‌معنای آگاهی تدریجی از نیروهای آن است.

پرسش اساسی این‌جاست که آیا انسان می‌تواند بر این ساختار ناهشیار فائق آید؟ روان‌تحلیل پاسخ می‌دهد: تنها از طریق درک و بازشناسی محتواهای ناهشیار در بستر رابطه‌ی تحلیلی است که امکان شکل‌گیری انتخابی نسبتاً آزاد پدید می‌آید. آزادی واقعی نه در فقدان ناخودآگاه، بلکه در آگاهی از حضور آن.

#فرویدیسم #روانکاوی #ناخودآگاه

@freuddism