جوانان امروزه در مقایسه با گذشته، زودتر به دوران بلوغ وارد می‌شوند.

در دهه 1860 در اروپا، میانگین سنی که دختران برای اولین بار قاعدگی خود را تجربه می‌کردند، حدود 16 سال و 6 ماه بود. تا سال 1950، این سن به حدود 13 سال کاهش یافت. بر اساس یک مطالعه مروری که در 2020 انجام شد، در دهه‌های 1970 به بعد، در ده‌ها کشور، سنی که دختران وارد دوران بلوغ می‌شوند، به طور میانگین هر دهه حدوداً 3 ماه کاهش یافته است. همچنین، تحقیقات نشان داده است که در برخی کشورها، جوانان پسر نیز زودتر بالغ می‌شوند.

یک مطالعه انجام شده توسط محققان در دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه هاروارد، روند کاهش سن شروع قاعدگی را در 70,000 زن بررسی کرده است و نتایج نشان می‌دهد که بلوغ زودرس به ویژه در بین اقلیتهای نژادی و افراد با درآمد کمتر، بیشتر است. مطالعات زیادی نشان داده‌اند که دخترانی که اضافه‌وزن یا چاقی دارند معمولاً زودتر از دختران با وزن متوسط اولین قاعدگی خود را تجربه می‌کنند، اما محققان بر این باورند که این تنها بخشی از پدیده را توجیه می کند.

در پی شیوع بیماری COVID-19، افزایشی در بلوغ زودرس در سراسر جهان مشاهده شد، که در بسیاری از موارد با افزایش وزن همراه بود. تحقیقات اولیه نشان می دهند که عوامل روان‌شناختی و محیطی نقش مهمی در این پدیده داشته‌اند.

بیشترین نگرانی‌ها مربوط به پیامدهای سلامتی می‌شود که ممکن است به دنبال شروع زودرس بلوغ ایجاد شوند، از جمله بیماری‌های قلبی-عروقی، دیابت، سندرم تخمدان پلی‌کیستیک، عوارض بارداری، سرطان سینه و رحم. به طور کلی، هر چه اولین قاعدگی دختران زودتر آغاز شود، اختلالات سلامت روان، از جمله افسردگی و اضطراب نیز افزایش می‌یابد.

پژوهش‌های بیشتری لازم است تا بتوان درک کرد که چگونه عوامل اجتماعی، محیطی و فیزیولوژیکی بر شروع زودتر دوران بلوغ تأثیر می‌گذارند و چگونه می‌توان آثار و خطرات بالقوه آن را به حداقل رساند.

منبع: لنست

* راستی آقای دکتر.به جینگیل که۲سالشه لازمه واکسن آنفولانزا بزنیم؟
+ به هر کس که سنش بیش از۶ماهه بزنین.
* یعنی بزنیم؟
+  اگه سمت شما مثل سمت ما،۲سال یعنی بزرگتر از۶ماه، بزنین.
* پس شما میگین خوبه که بزنیم.
+ بله الان خودم بودم با شما حرف زدم.
* آخه خیلیا میگن ضرر داره
+ خوش به حالشون.
* ولی شما میگین بزنیم؟
+ بریم فردا محضر امضا بدم؟
* آخه ما تا حالا هیچکدوممون واکسن آنفولانزا نزدیم.
+ خدا خیرتون بده.شلوغی مطب من به خاطر۲ گروهه.
۱.اونایی که فقط پیامای من تو کانالو فوروارد میکنن تو کانال خودشون ولی نمیخونن.
۲.اونایی که موارد بدیهی بهداشتی را رعایت نمیکنن، مثل واکسن.
* اونوقت از کجا باید بگیریم؟
+ هر وقت اومد،از داروخانه‌ها.یخچالیه پس کنار یخ بگذارین،یا همون موقع بزنین یاببرین خونه، جعبه واکسنو بگذارین تو یخچال، بعد باز کنار یخ ببرین برای تزریق.
* میشه رفت هر جایی زد؟
+ هنوز نه.مثلا سلمونیا وارد این کار نشدن هنوز. البته بقیه کارهای پزشکی که تعرفه‌اش بازه و می‌ارزه راانجام میدن.هنوز تشریف ببرین مطب پزشکان، درمانگاه یا حتی بیمارستان‌ها.

عملکرد مغز ما در طول عمر یک خط صاف و ثابت نیست. می‌دانیم توانایی یادگیری و همین‌طور توانایی‌های ذهنی‌مان در طول زندگی مدام در حال تغییر است. حالا پژوهشگران یک توضیح احتمالی برای این موضوع پیدا کرده‌اند: ظاهراً ساختار ارتباطی یا همان سیم‌کشی مغز در سنین ۹، ۳۲، ۶۶ و ۸۳ سال وارد چهار نقطه عطف مهم می‌شود و فازهای متفاوتی را پشت سر می‌گذارد:

در مطالعات قبلی نشان داده شده بود که بدن ما تقریباً در حوالی ۴۰، ۶۰ و ۸۰ سالگی سه «جهش» در روند پیری را تجربه می‌کند. اما مغز به‌قدری پیچیده است که فهمیدن این‌که دقیقاً چه بر سرش می‌آید، کار بسیار دشوارتری است.

مغز از نواحی مختلفی تشکیل شده که از طریق ساختارهایی شبیه به دسته‌ای سیم با هم در ارتباط هستند. همین ارتباط‌ها هستند که روی کارکردهای شناختی ما (مثل حافظه) اثر می‌گذارند. با این حال، تا همین اواخر معلوم نبود که آیا این سیم‌کشی در طول عمر وارد دوره‌های تغییر عمده می‌شود یا نه.

حالا مشخص شده که سیم‌کشی مغز معمولاً پنج فاز اصلی را طی می‌کند که چهار نقطه‌ی عطف سنی، این فازها را از هم جدا می‌کند:

در فاز اول، یعنی از بدو تولد تا حدود ۹ سالگی، به‌نظر می‌رسد که سیم‌کشی بین نواحی مختلف مغز بلندتر یا پیچیده‌تر می‌شوند و همین موضوع باعث اُفت نسبی کارایی آن‌هاست. پژوهشگران می‌گویند که: «در این دوره، انتقال اطلاعات از یک بخش مغز به بخش دیگر بیشتر طول می‌کشد.» احتمالاً علت این است که مغز کودک با حجم عظیمی از اتصال‌ها شروع می‌کند و هرچه بزرگ‌تر می‌شویم و تجربه‌های بیشتری به‌دست می‌آوریم، ارتباط‌هایی که کاربردی ندارند به‌تدریج هرس می‌شوند.

به گفته‌ی او، مغز در این دوره اولویت را به ساختن دامنه‌ی گسترده‌ای از ارتباطات می‌دهد؛ چیزی که برای یاد گرفتن مهارت‌هایی مثل نواختن پیانو بسیار ارزشمند است، حتی اگر به قیمت کاهش کارایی سرعت عبور اطلاعات تمام شود.

در فاز دوم، یعنی بین ۹ تا ۳۲ سالگی، الگو تقریباً برعکس می‌شود؛ تغییری که احتمالاً با شروع بلوغ و اثر تغییرات هورمونی بر رشد مغز گره خورده: دکتر موزلی پژوهشگر ارشد این مطالعه می‌گوید: «از یک جایی به بعد، مغز شروع می‌کند به بهینه‌کردن این ارتباط‌ها. مسیرها کوتاه‌تر می‌شوند و اطلاعات سریع‌تر از نقطه‌ای به نقطهٔ دیگر منتقل می‌شوند.» این دگرگونی می‌تواند زمینه‌ساز رشد مهارت‌هایی مثل برنامه‌ریزی، تصمیم‌گیری و همچنین تقویت عملکردهای شناختی مانند حافظه‌ باشد.

فاز سوم طولانی‌ترین دوره‌ی عمر مغز است و از حدود ۳۲ تا ۶۶ سالگی ادامه دارد. موزلی می‌گوید: «در این بازه هم مغز همچنان در حال تغییر است، اما شدت این تغییرات خیلی کمتر شده.» در این مرحله، کارایی ارتباط بین نواحی مغزی دوباره به‌تدریج رو به کاهش می‌گذارد. او توضیح می‌دهد: «هنوز دقیقاً نمی‌دانیم چه چیزی باعث این تغییر جهت می‌شود؛ ولی دهه‌ی سوم زندگی معمولاً با تغییرات بزرگ سبک زندگی  مثل بچه‌دار شدن، تشکیل خانواده و… همراه است و ممکن است این‌ها بی‌تأثیر نباشند.» کاتیا روبیا از کینگز کالج لندن هم معتقد است که شاید بخش مهم این روند، فقط نتیجهٔ «فرسودگی و استهلاک عمومی بدن» باشد.

از حدود ۶۶ تا ۸۳ سالگی، یافته‌ها نشان داد که ارتباط میان نورون‌ها در «داخل» هر ناحیه‌ی مغز نسبت‌ به ارتباط «بین نواحی» مختلف، پایدارتر است. موزلی می‌گوید: «این نکته جالب است، چون دقیقاً در همین بازه زمانی است که ریسک دمانس و همچنین مشکلات عمومی سلامت افزایش پیدا می‌کند.»

در فاز نهایی، یعنی از ۸۳ تا ۹۰ سالگی، ارتباط میان نواحی مختلف مغز ضعیف‌تر می‌شود و بیشترِ رفت‌وآمد اطلاعات از طریق «هاب‌ها» یا گره‌هایی انجام می‌گیرد که چندین ناحیه را به هم وصل می‌کنند. موزلی می‌گوید: «این الگو نشان می‌دهد در این مرحله منابع کمتری برای حفظ همه‌ی این ارتباط‌ها در دسترس است؛ بنابراین مغز به‌طور فزاینده‌ای روی چند ناحیه‌ی مشخص به‌عنوان هاب‌های ارتباطی تکیه می‌کند.

شناخت این نوع تغییرات ساختاری در مغز می‌تواند توضیح بدهد چرا بسیاری از اختلال‌های سلامت روان معمولاً پیش از ۲۵ سالگی بروز می‌کنند و چرا افراد بالای ۶۵ سال به‌طور ویژه در معرض خطر دمانس قرار دارند.

یک مطالعه‌ی تازه نشان داده که اضافه کردن موز به نوشیدنی‌هایی مثل اسموتی می‌تواند جذب گروهی از ترکیبات مفید به نام «فِلاوِنول‌ها» را به‌طور قابل‌توجهی کاهش دهد.

اگر شما هم جزو طرفداران اسموتی‌های موزی هستید، شاید بد نباشد در انتخاب ترکیبات نوشیدنی‌تان کمی تجدیدنظر کنید.

فلاونول‌ها نوعی ترکیب گیاهی بسیار مفید با خواص آنتی‌اکسیدانی‌ هستند که در صورت مصرف منظم، می‌توانند به بهبود عملکرد مغز، کاهش التهاب و سلامت قلب و عروق کمک کنند. این ترکیبات به‌طور طبیعی در خوراکی‌هایی مانند کاکائو، سیب، انگور و انواع توت یافت می‌شوند.

در این مطالعه جدید، پژوهشگران از شرکت‌کنندگان خواستند که پس از مصرف کپسول فلاونول، اسموتی بنوشند. گروهی از افراد نوشیدنی حاوی موز و گروهی دیگر اسموتی بدون موز (متشکل از انواع توت) مصرف کردند.

نتایج بسیار قابل توجه بود: سطح فلاونول‌ها در بدن افرادی که اسموتی موزی خورده بودند، ۸۴ درصد کمتر از گروه دیگر بود!

محققان می‌گویند علت اصلی این اتفاق، وجود آنزیمی به نام «پلی‌فنول‌اکسیداز» در موز است که باعث تخریب فلاونول‌ها می‌شود و در نتیجه جذب آن‌ها در بدن مختل می‌گردد.

برای مثال در این تصویر، اضافه کردن آن موز سبب می‌شود که بخش زیادی از خواص مهم آن بلوبری‌ها را از دست بدهید!