تو یه آزمایشی یه گروه از بچه ها رو دو دسته میکنن و بهشون یسری تست IQ میدن. همه بچه ها تقریبا خوب عمل میکنن. بعد اینا رو دو دسته میکنن یه دسته رو بهشون میگن : «آفرین خیلی کارت خوب بود معلومه که خیلی باهوشی» و به اون یکی گروه میگن که «آفرین خیلی کارت خوب بود معلومه که کلی تلاش کردی» بعد میان به این دو دسته یه سری تست IQ سخت میدن که نتونن حل کنن. بعد چند تا چیزو بررسی میکنن.
وقتی ازشون میپرسن که دوست دارن بازم از این سوالات سخت بهشون داده بشه گروه اول اکثرا میگن نه و گروه دوم اکثرا میگنه بله!
برای بار سوم بهشون یه تست IQ در سطح تست اولیه میدن و میبینن که بچه های گروه اول بدتر از بچه های گروه دوم عمل کردن!
در نهایت بهشون میگن این تست قراره به سایر دانش آموزان مدارس هم داده بشه و ازشون میخوان کامنت بذارن روی این تست و نمره اشون رو هم بنویسن توی باکسی که بوده. حدود 40 درصد از بچه های گروه اول درمورد نمره اشون دروغ میگن و نمره اشونو بیش از چیزی که بوده مینویسن!
در این نشانه هاییست برای کسانی که می اندیشند. به بچه ها برچسب مثبت هم نزنید حتی. این باهوشه این هنرمند ذاتیه این ریاضیدانه و ... این برچسبا فقط باعث شکل گیری ترس از شکست در بچه میشه.بچه احساس میکنه وظیفه داره همیشه به اندازه اون برچسبی که خورده خفن باشه وگرنه پذیرش اطرافیانش رو از دست میده. این باعث نمیشه که رشد کنه این باعث میشه تظاهر کنه دروغ بگه و از به چالش کشیدن خودش دوریکنه و در یک کلام بجای اینکه دنبال رشد باشه تلاش میکنه خفن به نظر بیاد.

سناریوی احتمالی در اورژانس:
- دکتر بچه ام گلوله خورده
-به کجاش؟
- نه بچه ام گلوله رو خورده .