ترامپ: چرا آنها با وجود این حجم از قدرت دریایی موجود تسلیم نشده‌اند؟

برای رژیم ایران، شکست خوردن بهتر از تسلیم شدن است:



طبیعی به نظر می‌رسد که فرض کنیم فشار بی‌وقفه، رهبران اقتدارگرا را مجبور به تسلیم می‌کند، اما اغلب عکس این موضوع صادق است. وقتی بقا در خطر است، عقب‌نشینی می‌تواند خطرناک‌تر از ایستادگی باشد. این منطق خلاف شهود بارها در خلیج فارس تکرار شده است. صدام حسین، رئیس جمهور عراق، در سال ۱۹۹۱ برای جلوگیری از تحقیر، فرار و تهدید کودتا از ترک کویت خودداری کرد. امروز، علی خامنه‌ای، با دام مشابهی روبرو است، زیرا تسلیم شدن در برابر فشار ایالات متحده می‌تواند جایگاه او را در داخل تضعیف کند. تاریخ نشان می‌دهد که فشار شدید می‌تواند به سرکشی دامن بزند و تحمل ضربات می‌تواند از نظر سیاسی امن‌تر از تسلیم شدن باشد.

دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، با افتخار اعلام کرد که عملیات چکش نیمه‌شب برنامه هسته‌ای ایران را «نابود» کرده است . با این حال،، استیو ویتکاف سهواً در فاکس نیوز فاش کرد که این برنامه به طور کامل نابود نشده است و با ناامیدی پرسید که چرا رهبران ایران «با وجود قدرت دریایی موجود در آنجا تسلیم نشده‌اند» و چرا آنها به سادگی اعلام نکرده‌اند که به دنبال سلاح هسته‌ای نیستند. روسای جمهور جمهوری‌خواه پیشین ترامپ، جورج اچ. دبلیو. و جورج دبلیو بوش، همین سؤال را پرسیدند. صدام ممکن است پاسخ را داشته باشد.


در سال‌های ۱۹۹۱ و ۲۰۰۳، نیروهای نظامی عظیم آمریکایی در خلیج فارس صف‌آرایی کردند تا صدام را مجبور به رها کردن زرادخانه ادعایی سلاح‌های کشتار جمعی خود و خروج از کویت کنند. با این حال، صدام پس از پایان مهلت سازمان ملل در ۱۵ ژانویه ۱۹۹۱، با وجود مواجهه با ائتلافی به رهبری ایالات متحده متشکل از بیش از ۴۰ کشور که بسیار برتر از نیروهای او بودند، در کویت ماند. عقب‌نشینی تحت یک اولتیماتوم، نشان‌دهنده ضعف در داخل کشور و خطر کودتا از سوی حلقه نزدیکانش بود.



ایران امروز با معضل مشابهی روبرو است. اگر خامنه‌ای به عنوان فردی تسلیم‌شونده دیده شود، این امر می‌تواند اقتدار او را نه تنها در میان معترضان خیابانی، بلکه در درون سپاه پاسداران ایران نیز از بین ببرد. همانطور که نیویورک تایمز تیتر در ۲۳ فوریه اشاره کرد: «برای حاکمان ایران، رد خواسته‌های ایالات متحده ریسکی است که ارزش پذیرفتن دارد»، زیرا رهبری روحانی، امتیاز دادن را تهدیدی بزرگتر از احتمال جنگ برای بقای رژیم می‌داند. در هر دو مورد، منطق بقا، مجازات را از نظر سیاسی ایمن‌تر از تسلیم می‌کند. صدام به جای عقب‌نشینی، جنگیدن را انتخاب کرد، به این امید که تلفاتی به ایالات متحده وارد کند، درگیری را طولانی‌تر کند و هزینه‌های سیاسی را برای واشنگتن افزایش دهد.

اسناد به دست آمده از عراق نشان می‌دهد که صدام پیش از جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ اذعان کرده بود که ارتش عراق نمی‌تواند در برابر دارایی‌های نظامی برتر ائتلاف به رهبری آمریکا، به ویژه جنگنده‌های رادارگریز و ناوهای هواپیمابر آن، مقاومت کند. نخبگان سیاسی در ایران نیز مطمئناً پس از مواجهه با ضربات سنگین حملات نظامی آمریکا در طول جنگ ۱۲ روزه ژوئن ۲۰۲۵، به همین درک رسیده‌اند.

در سال ۱۹۹۱، صدام محاسبه کرد که جنگیدن، حتی با احتمال اندک وارد کردن تلفات به نیروهای آمریکایی، بهتر از عقب‌نشینی در مواجهه با ارعاب آمریکایی‌ها است. استراتژی نهایی او بر خستگی از جنگ متکی بود. با افزایش هزینه جان آمریکایی‌ها، ممکن است افکار عمومی علیه این درگیری شود، همانطور که دهه‌ها پیش در ویتنام اتفاق افتاده بود.

به همین ترتیب، ایران ممکن است ترجیح دهد دور دیگری از حملات را تحمل کند تا اینکه تسلیم خواسته‌های ترامپ شود. اگرچه تهدیدات ایالات متحده امروز در مقیاس و دامنه وسیع‌تری هستند، اما این احتمال را نیز برای ایران ایجاد می‌کنند که تلفاتی وارد کند، در حالی که طولانی شدن درگیری، قیمت نفت را افزایش می‌دهد و جایگاه سیاسی ترامپ را پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای پیچیده می‌کند.


#جنگ #آمریکا #ایران