گاهی اوقات تشخیص نمی‌دم واقعاً زنده‌‌م یا دارم ادای زنده بودن رو در می‌آرم!

چرا ما آدم‌ها نمی‌تونیم یکم چشم‌مون رو، رو موفقیت‌ها و دستاوردهامون باز کنیم؟ حتماً باید غرق حسرت‌ها و یا آرزوهامون باشیم؟

برای صدمه زدن به یک نفر، نیازی به استفاده از سنگ و چوب نیست. تو کلمات رو داری، که طبیعتاً کُشنده هستن.

از آدم‌هایی که سرشون تو لاک خودشونه خوشم میاد.

اتفاقاً من از افرادی که زیاد داد و بیداد می‌‌کنن نمی‌ترسم. سکوت بیشتر من رو نگران می‌کنه.

کاش می‌فهمیدیم کلمه‌ها هم می‌تونن آدم بکُشن. آروم، بی‌صدا، اما تا مغز استخوان.

این روزها زندگی واقعاً سخته، به خودت افتخار کن که داری ادامه می‌دی.

انواع نشخوارهای فکری که ممکنه داشته باشید.

احساس می‌کنم سرعت زندگی مدرن، داره همه‌مون رو از پا در می‌آره.

اینو همیشه به یاد داشته باش؛
وفاداریِ تو نباید به حضورِ من بستگی داشته باشد.

همه‌ی ما موهبت مخصوص به خودمون رو داریم. یکی موهبتش خوب صحبت کردنه، یکی موهبتش خوب گوش کردن. یکی موهبتش آروم بودنه، یکی موهبتش شلوغ بودن و... . می‌بینی؟ خیلی وقت‌ها تو ضعف می‌بینیش، غافل از اینکه تو یه موهبت داری.

توی وادی عشق نباید حساب‌گر بود؛ باید حمایت‌گر بود. قلب حساب و کتاب نمی‌شناسه، فقط مهر و محبت می‌شناسه‌.

طرف نوشته چطوری بدون دارو بر افسردگی پیروز شدی؟ اومدن نوشتن پیاده‌روی! ورزش! بزرگواران شما هنوز افسردگی ندیدی گویا! افسردگی این‌شکلیه که شما از تخت یا کاناپه نمی‌تونی جدا شی. گاهی هفته‌ای یه بار هم نمی‌تونی بری حموم. کلا نمی‌تونی! برین دکتر و دارو بگیرین جانم. خودتون رو نجات بدین.
-Aidin Pourziaee

به هر حال به راهِ بادیه رفتن، بِه از نشستنِ باطل.

ولی باور دارم وقتی با سختی و تلاش چیزی رو به دست می‌آری، قراره قدرش رو بیشتر بدونی.

قدر رنج هات رو بدون.

چرا بعضی زخم‌ها هیچ‌وقت کهنه نمی‌شن؟

گاهی نمی‌خوای، مجبوری.

دنبال اصلاحِ کسی که بهت بی‌احترامی می‌کنه نباش، فقط در حق خودت لطف کن و ازش فاصله بگیر.

ولی درنهایت نباید زنده موندن تنها هدف‌مون می‌شد.

فکر می‌کنم یه زندگیِ خوب به تمومِ زخم‌های جسم و روح‌مون بدهکاریم.