انواع نشخوارهای فکری که ممکنه داشته باشید.

احساس می‌کنم سرعت زندگی مدرن، داره همه‌مون رو از پا در می‌آره.

اینو همیشه به یاد داشته باش؛
وفاداریِ تو نباید به حضورِ من بستگی داشته باشد.

همه‌ی ما موهبت مخصوص به خودمون رو داریم. یکی موهبتش خوب صحبت کردنه، یکی موهبتش خوب گوش کردن. یکی موهبتش آروم بودنه، یکی موهبتش شلوغ بودن و... . می‌بینی؟ خیلی وقت‌ها تو ضعف می‌بینیش، غافل از اینکه تو یه موهبت داری.

توی وادی عشق نباید حساب‌گر بود؛ باید حمایت‌گر بود. قلب حساب و کتاب نمی‌شناسه، فقط مهر و محبت می‌شناسه‌.

طرف نوشته چطوری بدون دارو بر افسردگی پیروز شدی؟ اومدن نوشتن پیاده‌روی! ورزش! بزرگواران شما هنوز افسردگی ندیدی گویا! افسردگی این‌شکلیه که شما از تخت یا کاناپه نمی‌تونی جدا شی. گاهی هفته‌ای یه بار هم نمی‌تونی بری حموم. کلا نمی‌تونی! برین دکتر و دارو بگیرین جانم. خودتون رو نجات بدین.
-Aidin Pourziaee

به هر حال به راهِ بادیه رفتن، بِه از نشستنِ باطل.

ولی باور دارم وقتی با سختی و تلاش چیزی رو به دست می‌آری، قراره قدرش رو بیشتر بدونی.

قدر رنج هات رو بدون.

چرا بعضی زخم‌ها هیچ‌وقت کهنه نمی‌شن؟

گاهی نمی‌خوای، مجبوری.

دنبال اصلاحِ کسی که بهت بی‌احترامی می‌کنه نباش، فقط در حق خودت لطف کن و ازش فاصله بگیر.

ولی درنهایت نباید زنده موندن تنها هدف‌مون می‌شد.

فکر می‌کنم یه زندگیِ خوب به تمومِ زخم‌های جسم و روح‌مون بدهکاریم.

گاهی این تو نیستی که زشتی، آینه‌ای که داری خودت رو توش تماشا می‌کنی تو رو زشت نشون می‌‌ده. حواست به آینه‌های زندگیت باشه‌.

وقتی آب در جریانه و سر راهش یه سنگ بزرگ سبز می‌شه، آیا از حرکت دست می‌کشه و متوقف می‌شه؟ قطعاً نه. و راهش رو از گوشه کنار اون سنگ پیدا می‌کنه و ادامه می‌ده‌. ما باید آب باشیم و در برخورد با موانع زندگی‌مون، راه‌مون رو از گوشه کنار پیدا کنیم و بگذریم.

دوست داشتن و دوست داشته شدن آدم‌ها رو نجات می‌ده.
: a_barax

یه وقت‌هایی با خودمم تو تعارفم.

بهم گفت آره برو پیش تراپیست که حالت خوب بشه و آروم بشی. منم گفتم اتفاقاً مسئله اینه که تراپیست مسئول خوب کردن حالِ من نیست. من فقط می‌خوام وقتی استرسی بهم وارد می‌شه یا می‌ترسم بدونم از کجا داره آب می‌خوره. احساس می‌کنم کلی موضوع حل نشده تو ذهنم دارم که فقط ایگنور کردم و الان خِرَمو گرفتن. تراپیست قراره یه‌سری چیزها رو برام برملا کنه و آگاهم کنه. و من به این آگاهی نیاز دارم.

اگر یاد گرفتی به جای پرسیدن "چرا این اتفاق برام افتاد؟"
بپرسی: "چی ازش یاد گرفتم؟" تو دیگه توی نقش قربانی نموندی! وارد مرحله‌ی خودشناسی شدی.

حمایت خانواده حتی اگه فقط روانی باشه جوری جلو میندازتت انگار کاری نیست که از پسش برنیای. نمیدونم چرا دریغ کردیم یه عمر.