همیشه شجاعت آدم‌ها و بی‌پروا بودن‌شون، برام خیلی جذابه.

تو فقط یه انسانی!

تا این پایه، سفر سختی داشتم، اما از کسی گِلِه ندارم. نه؛ من تجربه کردم، زندگی کردم، زمین خوردم، شکستم و خودم تکه‌های خودم رو از نو به هم چسبوندم. خسته‌م، خیلی هم خسته‌م. اما خوبی‌ش اینه هنوز دارم نفس می‌کشم.

تو مدرسه تنها چیزی که یاد گرفتم این بود که تو مدرسه هیچی برای یاد گرفتن وجود نداره.

لذت توجه کردن کم از توجه دیدن نیست.

دیگه اگه بازم هکسره رو یاد نگیرین هیچی دیگه.

آره زندگی خیلی بالا پایین داره و این رو بارها شنیدیم. اما برای خیلی‌ها این روزها، تعداد درّه‌ها ده برابر تعداد تپه‌هاست.

شنیدن بعضی حرف‌ها از زبون بعضی‌ آدم‌ها اینجوریه که انگار خدا بهشون گفته: بیا، من که نمی‌تونم باهاش صحبت کنم. تو حنجره من شو و این حرف‌ها رو بهش برسون.

خیلی‌ها اعتقاد دارن که برای زبان خوندن، به صورت خودخوان اهمال‌کاری می‌کنن و اصطلاحاً نیازمند به یک دست زور بالا سرشون برای خوندن و پیش بردن زبان هستن. معرفی می‌کنم: حدیث هستم، یک عدد دستِ زور. برای شروع فعالیت کافیه بهم پیام بدی:)
@Hadiss2122

:)

مادرهای سمّی می‌دونید چه شکلی‌ان؟ کمرش درد می‌کنه، پا می‌شه با آه و ناله فرش می‌شوره، بعد می‌گی نکن، می‌گه کی بکنه؟ زانوش رو تازه عمل کرده، می‌گی خونه رو تمیز نکن ما هستیم می‌کنيم، پا می‌شه با وای وای مُردم، کارهای حتی بیهوده می‌کنه، که بعد آخر شب بتونه برات قیافه بگیره.
-Darya

این اصطلاح "دوری و دوستی"، پارادوکس عجیبی داره. واسه کسی که دوسته، دوری واقعا چیز مناسبی نیست، چه بسا آزاردهنده‌ست. کسی که دوسته، همیشه دوری‌ش برات یه کمبود بزرگه. اما برای کسی که دشمنه، موضوع فرقی نمی‌‌‌کنه و صرفاً مسافت بیشتر می‌شه. و دوری باعث نمی‌شه چیزی از مقدار و شدّت دشمنی کم بشه. یه جورایی از هر طرف به این جمله نگاه کنی، نقض می‌شه.

یه زمانی هم، پدر و مادرها بچه‌هاشون رو به زور می‌فرستادن تو اتاق که به کارهای بدشون فکر کنن. الان اینجوریه که باید با خواهش و التماس از اتاق‌ها بیارنشون بیرون.

قبلنا وقتی می‌خواستم آرزو کنم، انقدر زیاد بودن نمی‌دونستم چطوری باید اولویت‌بندی کنم. الان وقتی صحبت از آرزو می‌شه، انگار ذهنم خالیه از هر گونه آرزویی. حس عجیب مسخره‌ایه.

اگه روزهای هفته اختلال‌های روانی بودن، قطعاً شنبه افسردگی بود.

زندگی، مثل یه بستنی قیفیه. تا داریش باید با لذت بخوری و تمومش کنی. وگرنه تو می‌مونی و نگاه مات و مبهوتت به بستنی آب شده!

ما معمولاً وقتی هدفی رو انتخاب می‌کنیم، ذهن‌مون رو درگیر مسیری که باید پشت سر بذاریم، سختی‌هاش، مشکلات راه و.. می‌کنیم. بعد یهو می‌بینیم چقدر ذهن‌مون خسته‌ست. چقدر ترسیدیم. درستش اینه که‌ تنها انرژی و تایمی که می‌تونی برای رسیدن به هدفت بذاری، همین امروزه. امروز رو درست پیش برو. امروزها رو که خوب پیش ببری، فرداها مال توئه.

بالاخره تو همه‌ رابطه‌ها دعوا، بحث، جدل
و مشکلات وجود داره. اینکه کنار هم بتونید
اونا رو حل کنید و باز هم همدیگه رو دوست
داشته باشید خیلی قشنگه.
-faty

از آدم‌های قدردان خوشم میاد، به نظرم یکی از رکن‌های اصالت داشتن همین قدردان بودنه.

«ما همه گروگان‌های زمان هستیم.»