آره زندگی خیلی بالا پایین داره و این رو بارها شنیدیم. اما برای خیلی‌ها این روزها، تعداد درّه‌ها ده برابر تعداد تپه‌هاست.

شنیدن بعضی حرف‌ها از زبون بعضی‌ آدم‌ها اینجوریه که انگار خدا بهشون گفته: بیا، من که نمی‌تونم باهاش صحبت کنم. تو حنجره من شو و این حرف‌ها رو بهش برسون.

خیلی‌ها اعتقاد دارن که برای زبان خوندن، به صورت خودخوان اهمال‌کاری می‌کنن و اصطلاحاً نیازمند به یک دست زور بالا سرشون برای خوندن و پیش بردن زبان هستن. معرفی می‌کنم: حدیث هستم، یک عدد دستِ زور. برای شروع فعالیت کافیه بهم پیام بدی:)
@Hadiss2122

:)

مادرهای سمّی می‌دونید چه شکلی‌ان؟ کمرش درد می‌کنه، پا می‌شه با آه و ناله فرش می‌شوره، بعد می‌گی نکن، می‌گه کی بکنه؟ زانوش رو تازه عمل کرده، می‌گی خونه رو تمیز نکن ما هستیم می‌کنيم، پا می‌شه با وای وای مُردم، کارهای حتی بیهوده می‌کنه، که بعد آخر شب بتونه برات قیافه بگیره.
-Darya

این اصطلاح "دوری و دوستی"، پارادوکس عجیبی داره. واسه کسی که دوسته، دوری واقعا چیز مناسبی نیست، چه بسا آزاردهنده‌ست. کسی که دوسته، همیشه دوری‌ش برات یه کمبود بزرگه. اما برای کسی که دشمنه، موضوع فرقی نمی‌‌‌کنه و صرفاً مسافت بیشتر می‌شه. و دوری باعث نمی‌شه چیزی از مقدار و شدّت دشمنی کم بشه. یه جورایی از هر طرف به این جمله نگاه کنی، نقض می‌شه.

یه زمانی هم، پدر و مادرها بچه‌هاشون رو به زور می‌فرستادن تو اتاق که به کارهای بدشون فکر کنن. الان اینجوریه که باید با خواهش و التماس از اتاق‌ها بیارنشون بیرون.

قبلنا وقتی می‌خواستم آرزو کنم، انقدر زیاد بودن نمی‌دونستم چطوری باید اولویت‌بندی کنم. الان وقتی صحبت از آرزو می‌شه، انگار ذهنم خالیه از هر گونه آرزویی. حس عجیب مسخره‌ایه.

اگه روزهای هفته اختلال‌های روانی بودن، قطعاً شنبه افسردگی بود.

زندگی، مثل یه بستنی قیفیه. تا داریش باید با لذت بخوری و تمومش کنی. وگرنه تو می‌مونی و نگاه مات و مبهوتت به بستنی آب شده!

ما معمولاً وقتی هدفی رو انتخاب می‌کنیم، ذهن‌مون رو درگیر مسیری که باید پشت سر بذاریم، سختی‌هاش، مشکلات راه و.. می‌کنیم. بعد یهو می‌بینیم چقدر ذهن‌مون خسته‌ست. چقدر ترسیدیم. درستش اینه که‌ تنها انرژی و تایمی که می‌تونی برای رسیدن به هدفت بذاری، همین امروزه. امروز رو درست پیش برو. امروزها رو که خوب پیش ببری، فرداها مال توئه.

بالاخره تو همه‌ رابطه‌ها دعوا، بحث، جدل
و مشکلات وجود داره. اینکه کنار هم بتونید
اونا رو حل کنید و باز هم همدیگه رو دوست
داشته باشید خیلی قشنگه.
-faty

از آدم‌های قدردان خوشم میاد، به نظرم یکی از رکن‌های اصالت داشتن همین قدردان بودنه.

«ما همه گروگان‌های زمان هستیم.»

اعتماد و باورم رو همونجا از ریاضیات از دست دادم که منفی در منفی شد مثبت!

مراقب باش چی رو از دست می‌دی؛ همیشه اینطوری نیست که وقتی چیزی رو از دست دادی، بهترش رو به دست بیاری. این رو وقتی می‌فهمی که تو موندی و دست‌های خالی‌ای که یاد نگرفتن چیزی که دارن رو باید محکم بچسبن.

منطق عاطفی من اینجوریه که اگه تو واسه منی پس حرف‌هایی که به من می‌زنی رو به بقیه نزن، جاهایی که با من می‌ری با بقیه نرو، اونجوری که به من نگاه می‌کنی به هیچکسی نگاه نکن. اگه یه نفر واسه منه باید فقط واسه من باشه. اگه بقیه هم بتونن مثل من داشته باشنش، من نمی‌خوامش.
-Elham

لطفا قوی نباشین، لطفا ادای قوی بودن در نیارین. احساساتتون رو بروز بدین و خودتون رو با «ضعیف بودن‌» بپذیرید و دوست داشته باشین. وقتی نقش «قوی‌بودن» رو می‌گیرین، مجبور می‌شین خودتون و احساساتتون رو سرکوب کنین، مجبور می‌شین بگین «نه اصلاً درد نداشت». ولی درد داشت، اونجا تو تنها بودی، نیاز به آغوش امنی داشتی، نیاز داشتی خیلی راحت گریه کنی و بگی دردم اومد. ولی نگفتی، خودت رو سفت گرفتی و گفتی من قوی‌ام. این ادای قوی بودن، یه روزی از یه جا می‌زنه بیرون، یه روزی که شاید خیلی دیر باشه.

ارزشِ احساس به دوام اون احساسه نه شدتش.

یک‌چیز جالبی که توی آدم‌ها وجود داره اینه که وقتی یک‌نفر مطلقا مطیع توئه، تو به خودت اجازه می‌دی که هر بلایی دلت خواست سرش بیاری اما داستان از جایی تراژدی می‌شه که اون آدم دیگه دلش نخواد توی سلطه‌ی تو باشه. اون موقع تو یک آن به خودت میای و به این فکر می‌کنی که تو با اون آدم چیکار کردی که حاضر شده با همه‌ی عشقش بهت ازت دست بکشه، چیزی که تمام این مدت هرگز بهش فکر نکردی؛ چرا؟ چون هرگز به ذهن‌تم خطور نمی‌کرد که اون آدم یک‌روزی ازت دست بکشه.