زندگی، مثل یه بستنی قیفیه. تا داریش باید با لذت بخوری و تمومش کنی. وگرنه تو می‌مونی و نگاه مات و مبهوتت به بستنی آب شده!

ما معمولاً وقتی هدفی رو انتخاب می‌کنیم، ذهن‌مون رو درگیر مسیری که باید پشت سر بذاریم، سختی‌هاش، مشکلات راه و.. می‌کنیم. بعد یهو می‌بینیم چقدر ذهن‌مون خسته‌ست. چقدر ترسیدیم. درستش اینه که‌ تنها انرژی و تایمی که می‌تونی برای رسیدن به هدفت بذاری، همین امروزه. امروز رو درست پیش برو. امروزها رو که خوب پیش ببری، فرداها مال توئه.

بالاخره تو همه‌ رابطه‌ها دعوا، بحث، جدل
و مشکلات وجود داره. اینکه کنار هم بتونید
اونا رو حل کنید و باز هم همدیگه رو دوست
داشته باشید خیلی قشنگه.
-faty

از آدم‌های قدردان خوشم میاد، به نظرم یکی از رکن‌های اصالت داشتن همین قدردان بودنه.

«ما همه گروگان‌های زمان هستیم.»

اعتماد و باورم رو همونجا از ریاضیات از دست دادم که منفی در منفی شد مثبت!

مراقب باش چی رو از دست می‌دی؛ همیشه اینطوری نیست که وقتی چیزی رو از دست دادی، بهترش رو به دست بیاری. این رو وقتی می‌فهمی که تو موندی و دست‌های خالی‌ای که یاد نگرفتن چیزی که دارن رو باید محکم بچسبن.

منطق عاطفی من اینجوریه که اگه تو واسه منی پس حرف‌هایی که به من می‌زنی رو به بقیه نزن، جاهایی که با من می‌ری با بقیه نرو، اونجوری که به من نگاه می‌کنی به هیچکسی نگاه نکن. اگه یه نفر واسه منه باید فقط واسه من باشه. اگه بقیه هم بتونن مثل من داشته باشنش، من نمی‌خوامش.
-Elham

لطفا قوی نباشین، لطفا ادای قوی بودن در نیارین. احساساتتون رو بروز بدین و خودتون رو با «ضعیف بودن‌» بپذیرید و دوست داشته باشین. وقتی نقش «قوی‌بودن» رو می‌گیرین، مجبور می‌شین خودتون و احساساتتون رو سرکوب کنین، مجبور می‌شین بگین «نه اصلاً درد نداشت». ولی درد داشت، اونجا تو تنها بودی، نیاز به آغوش امنی داشتی، نیاز داشتی خیلی راحت گریه کنی و بگی دردم اومد. ولی نگفتی، خودت رو سفت گرفتی و گفتی من قوی‌ام. این ادای قوی بودن، یه روزی از یه جا می‌زنه بیرون، یه روزی که شاید خیلی دیر باشه.

ارزشِ احساس به دوام اون احساسه نه شدتش.

یک‌چیز جالبی که توی آدم‌ها وجود داره اینه که وقتی یک‌نفر مطلقا مطیع توئه، تو به خودت اجازه می‌دی که هر بلایی دلت خواست سرش بیاری اما داستان از جایی تراژدی می‌شه که اون آدم دیگه دلش نخواد توی سلطه‌ی تو باشه. اون موقع تو یک آن به خودت میای و به این فکر می‌کنی که تو با اون آدم چیکار کردی که حاضر شده با همه‌ی عشقش بهت ازت دست بکشه، چیزی که تمام این مدت هرگز بهش فکر نکردی؛ چرا؟ چون هرگز به ذهن‌تم خطور نمی‌کرد که اون آدم یک‌روزی ازت دست بکشه.

وقتی لیوانت خالی باشه، نمی‌تونی برای کسی آب خالی کنی. اول به خودت برس و لیوان خودت رو پُر کن.

خیلی‌ها چشم دیدن موفقیت که هیچ، حتی چشم دیدن اینکه اراده و تلاش برای موفقیت داشته باشی هم ندارن. مراقب باش با کی مشورت می‌کنی!
-mohamad.vzs

خستگی دیگه شده یه سَبک از زندگیم.

باید صبور باشی؛ صبورتر و صبورتر از همیشه.

وقتی شکست می‌خوری به این معنا نیست که بازنده یا بی‌عرضه‌ای. تو شکست می‌خوری چون آدمی و گاهی اشتباه می‌کنی.

حواست هست چه چیزهایی به خودت بدهکاری؟ حواست هست که برای خودت جبران کنی؟

گاهی از نگاه کردن به چشم‌های خودم تو آینه می‌ترسم. گاهی تنها چیزی که تو چشم‌هام می‌بینم یأس و ناامیدی و غمه. عین دو تا سیاه‌چاله که تا به خودت بیای غرقت کرده.

داشتم فکر می‌کردم تدریس کردن، چقدر باعث شده با افراد فرهیخته و خوبی آشنا بشم. این‌که لذت تدریس کردن برام چندین برابر می‌شه. در قالب صحبت‌هامون، با ذهنیت‌های جالب‌شون در مورد مسائل آشنا می‌شم. کلی حس خوب می‌گیرم. وقتی بهم می‌گن فضای جلسه براشون امنه، وقتی می‌گن ترس‌شون از مکالمه و سؤال پرسیدن ریخته، وقتی از حس خوب‌شون تو جلساتی که داریم می‌گن، باعث می‌شه چشمم که نه، قلبم برق بزنه. بارها گفتم که خودم تو مسیر یادگیری زبان چالش‌های زیادی داشتم، و دوست دارم مسیر رو برای زبان‌آموزهام هموار کنم. هدفم همیشه این بوده با عشق یاد بگیرن و ادامه بدن. چون هیچی از این مهم‌تر نیست. باشد که همگی موفق و رستگار شویم✨

"گفت آدم امن اینجوریه که تو ضعیف‌ترین ورژنت رو بهش نشون می‌دی، و از اون به بعد تنها دغدغه‌اش این می‌شه که بهت آسیب نرسونه."