🔴 هفتم آبان روز بزرگداشت کوروش بزرگ، شاه شاهان، بنیان‌گذار دولتِ ایران، گرامی باد


#مناسبتها

@IranDel_Channel

💢

‌
🎙 چرا هگل، تاریخ را از دولتِ هخامنشی آغاز می‌کند؟

نکته‌ای کوتاه از درسگفتار هگل از دکتر جواد طباطبایی، فیلسوف سیاسی ایران

به مناسبت هفتم آبان ماه، روز بزرگداشتِ کورش بزرگ


🔴 منبع: کانال سرو ایرانشهر

@IranDel_Channel

💢

🎥 به فرخندگیِ هفتم آبان، روزِ بزرگداشتِ کورشِ بزرگ، پویانمایی «تاریخِ فراموش‌شده»؛ یک پویانمایی درباره‌ی شاهنشاهیِ هخامنشی و کورش بزرگ


@IranDel_Channel

💢

‌
🎙 چرا نام کورش بزرگ در شاهنامه حکیم فردوسی توسی نیست؟

پاسخ جواد رنجبر درخشی‌لر، شاهنامه‌پژوه تبریزی


@IranDel_Channel

💢

‌
🎙 کورش در بابل، تبلیغات یا سیاست؟

سخنرانی بهرام روشن‌ضمیر - دانشجوی دکترای تاریخ در مدرسه مطالعات عالی پاریس - در همایش مجازی روز کورش در هشتم آبان ۱۳۹۹ خورشیدی


@IranDel_Channel

💢

‌
🎙 سخنرانی بهرام روشن‌ضمیر در مدرسه تاریخ و باستان‌شناسی هخامنشی، پیرامون جنگ‌های ایران و یونان در دوره‌ی هخامنشیان:
پرونده‌ای که هرودت ختم به خیر کرده بود، دوباره گشوده شده است.

🔴 سخنران: بهرام روشن‌ضمیر - دانشجوی دکترای تاریخ در مدرسه مطالعات عالی پاریس


@IranDel_Channel

💢

‍ ‍ ‍ ‍ ‌
🔴 هفتم آبان روز گرامی‌داشت کورش بزرگ

✍️ عبدالحسین زرین‌کوب، ادیب، تاریخ‌نگار و منتقد ادبی

روزی که بیانیۀ کورش بزرگ در بابل به اطلاع عامه رسید، بی‌شک دورۀ تازه‌ای در تاریخ جهان آغاز شد. با این بیانیه دورۀ باستانی شرق که در آن قدرت و غلبۀ پادشاهان آشور و بابل تمام آنچه را که تعلق به اقوامِ مغلوب داشت عرضۀ نابودی می‌کرد جای خود را به دورۀ تازه‌ای داد که در طی آن شاهنشاهانِ پارس محبت نسبت به اقوام تابع و تسامح در مورد عقاید آن‌ها را به عنوان اصل کشورداری تلقی کردند و نوعی سیاستِ همزیستی پیش گرفتند که در سایۀ آن بی آنکه هیچ‌گونه مجاهدۀ خشونت‌آمیزی برای در هم آمیختن عناصر و اقوام نامتجانس حوزۀ امپراتوری خویش به عمل آورند، از هر قوم و نژاد آنچه را آموختنی و نگه‌داشتنی بود در مجموعۀ فرهنگ ترکیبی خویش وارد کردند.

دنیایی که با بیانیۀ کورش بزرگ تولد یافت در عین آنکه البته نمی‌توانست با آن همواره هماهنگ بماند و ناچار گه‌گاه به اقتضای احوال از آن انحراف می‌جست، به‌کلی با دنیای بی‌رحم، خشن و تنگ‌حوصلۀ امپراتوری‌های قدیم شرق تفاوت داشت. برخلاف آشور و بابل که شهرهای دشمن را با تمام مردم و معابدشان عرضۀ هلاک و فنا می‌کردند، فرمانروایی هخامنشیان حتی در سخت‌ترین انقلاب‌ها، اقوام و ملت‌ها را طعمۀ خشم بی‌لگام نساخت. در تمام این دوره نه تمدنی بر دست شاهنشاهان ایران از بین رفت، نه قوم و ملتی نابود شد.

تسامح کورشی که در تمام دوران هخامنشی بیش و کم برقرار بود، وحدت امپراتوری هخامنشی را تضمین می‌کرد و در عین حال قلمرو شاهنشاهان را به منزلۀ پلی می‌کرد که بین شرق و غرب، بین کهنه و نو، بین دنیای مادی و دنیای معنوی کشیده شده بود، و از این‌همه یک فرهنگ ترکیبی می‌ساخت که تمام قوای نامتجانس حوزۀ شاهنشاهی را تا حدّ ممکن در آن شریک و بدان علاقه‌مند می‌ساخت. نه‌فقط در آنچه با عقاید و آداب ارتباط دارد این تسامح کورشی موجب آمیزگاری عقاید دینی و در عین حال مایۀ حفظ احترام متقابل ادیان و عقاید شد، بلکه حتی در آنچه به بازرگانی و صنعت نیز مربوط بود موجب توسعۀ همکاری‌های بین اقوام شد.


🔴 منبع:
«فرهنگ ایران و مسئلۀ استمرار»، عبدالحسین زرین‌کوب، یغما، سال ۲۴، شمارۀ ۸، آبان ۱۳۵۰، ص ۴۵۶-۴۴۹.




@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 داستان كورش بزرگ

✍️ رشته‌توییتی از آرش رئیسی‌نژاد، دکترای روابط بین‌الملل

[کورش بزرگ] ۲۵۶۲ سال پیش در چنین روزی وارد بابل - کلانشهر جهانِ باستان - شده و فرمانی را صادر کرد که در سال ۱۹۷۱ [میلادی] سازمان ملل آن را نخستین منشور حقوق بشر نامید. بزرگترین دولتِ جهانی، شاهنشاهی هخامنشی، را بنیان نهاد و بر گستره‌ای پهناور از فرغانه و سِند تا بسفر و غزه فرمان راند.

ایرانیان او را پدر می‌نامیدند، بابلیان او را برگزیده‌ی خدای بزرگ خود، مردوک می‌دانستند؛ یهودیان وی را مسیح یهوه می‌خواندند و اعراب او را ذوالقرنین می‌شمردند.

گزنفون، شاگرد سقراط در کورش‌نامه او را برترین شاه خواند. شاه‌ فیلسوفِ افلاطون در کتاب جمهور، کسی نبود جز کورش بزرگ!

تا پیش از دورانِ مدرن، نویسندگان مسلمان، بارها به نامش اشاره کرده بودند. ابوریحان بیرونی، کورش [بزرگ] را همان کیخسرو می‌دانست. حمزه اصفهانی، حمدالله مستوفی و مسعودی با نام بُردن از کورش، او را با بهمن، پسر اسفندیار یکی دیدند.

میرخواند (تاریخ‌نگار سده نهم هجری و نویسنده روضه‌الصفا، کتاب تاریخ عمومی به زبان فارسی)، خواندمیر (نواده دختری میرخواند و تاریخ‌نگار سده دهم هجری) و قزوینی نیز کورش را سردار بهمن نامیدند.

جالب آنکه طبری از پیامبر [اسلام] نقل کرده که: «فاوحَی الیٰ مَلکْ مِن مُلوکِ فارسَ، یُقالُ لَه کورُس، و کانَ مومناً»: خداوند به یکی از پادشاهانِ ایران وحی کرد که‌ کورش نام داشت و او‌ از مومنان بود. (محمد بن جریر الطبری، جامع البیان عن تاویل القرآن، عبدالله الترکی، قاهره، دارهجر، ج. ۱۴، ۴۵۸)

رهانیدنِ یهودیانِ اسیر در بابل و یاری به آنان برای بازسازی معبدِ هیکل باعث شد تا پیامبران یهود، از اشعیا و عزرا تا ارمیا و دانیال، او را به نیکی بستایند. در تورات بیش از ۲۳ بار با احترام زیاد از کورش یاد شده و لقبِ عبری ماشیاح (مسیح یا منجی) را تنها برای او بکار برده شده است.

توماس جفرسون و جان آدامز، از پدران بنیانگذار آمریکا، نیز مدارا و رواداری مذهبی او را سرلوحه‌ی خود برای تأسیسِ نظامی دموکرات و سکولار قرار دادند. جای شگفتی نیست که چهره‌ی کورش بزرگ، در کنار سلیمان نبی، به عنوان فرمانروایانِ آرمانی، زیر گنبد دادگاه عالی نیویورک آمریکا نقش بسته [است].

کورش که نمادِ "ناسیونالیسمِ تبلیغی" در دورانِ [محمدرضا] شاه شده بود، از سوی انقلابیون [سال ۱۳۵۷ خورشیدی] مورد هجمه قرار گرفت.

در سال‌های اخیر نیز تجزیه‌طلبان از یکسو، کورُش را خیالی خوانده و از سوی دیگر، کُشندهِ خیالی وی را از خود می‌دانند!

امروزه، کورش [بزرگ]، آماج دشمنی از سوی امت‌گرایان و تجزیه‌طلبان گشته است.

آوازه‌اش اما فراتر بود. اسکندر مقدونی نوشته‌ای بر آرامگاهش دید: «ای رهگذر! هر که هستی و از هر کجا که آیی، می‌دانم بر این مکان گذر خواهی کرد. من کورش هستم که شاهنشاهی بزرگی برای ایرانیان به ارمغان آوردم. بر اندک خاکی که مرا در برگرفته رشک مبر!» پس دستور به توقف غارت آن را داد.

آیسخولیوس، نمایشنامه‌نویس یونان باستان، درست گفته بود: «کورش، قهرمانِ بختیار، چون به قدرت رسید‌ میان اقوامِ برادر، صلح برقرار کرد. آسمان با کورش، سَرِ کین نداشت چون خردمند بود.»

۲۵۷۳ سال پیش کورش مُرد و در پاسارگاد به خاک سپرده شد، ولی کورش در میان ایرانیان و جهانیان هنوز زنده است!


#توییت_خوانی

@IranDel_Channel

💢

🎥 راه شاهی؛ راز ثروت افسانه‌ای هخامنشیان

چگونه تمدن هخامنشیان به مدد یک نوآوری تاریخی تا به این اندازه بزرگ و باعظمت شد؟


وزیر خارجه آمریکا گفته، چین بزرگترین چالش نظم جهانی خواهد بود، چرا که بزرگترین پروژه تاریخ بشر را کلید زده است: راه ابریشم نوین.

رؤیایی که دولت چین آن را در سر می‌پروراند، احیای راه ابریشم باستانی است که آن هم تکامل یافته یک ایده‌ی ۲۵۰۰ ساله ایرانی است: راه شاهی.

به واسطه همین راه بود که ایران، پهناورترین، ثروتمندترین و قدرتمندترین کشورِ دوران باستان شد.

راه شاهی که بخشی از جاده‌ی بزرگ سلطنتی ایران در دوره‌ی هخامنشیان بوده، نه تنها یک راه ارتباطی مهم بین پایتخت‌ها و شهرهای مختلف شاهنشاهی بوده، بلکه یک دستاورد فنی و مدیریتی این تمدن بزرگ نیز بوده است.

در این ویدئو به دورانی می‌رویم که ایران یکی از بزرگ‌ترین شاهنشاهی جهان بود و راه شاهی به عنوان یکی از شگفت‌انگیزترین دستاوردهای آن دوران، همچنان حکایت از عظمت و شکوه تمدن هخامنشی دارد. این داستان را دنبال کنید.


🔴 این ویدئو با همکاری مجموعه رسانه‌ای اکوایران تولید شده است.


@IranDel_Channel

💢

🔴 ندانی که ایران، نشستِ من است

ماهنامه‌ی وطن‌یولی برگزار می‌کند:
نشست‌های ایران (۲)؛
نسبت دین و ملیت

با حضور:
حمید احمدی (دین و دولت در ایران)

شاهین زینعلی (دین ملی چیست؟)

نوید کلهرودی (تحول معنای دیانت و ملیت نزد روشنفکران ایرانی دهه چهل به بعد)

احسان ناظم بکایی (ایران در عصر امامان)

محمد دروگر (ریشه دینی باستانگرایی ضد دین با محوریت آقاخان کرمانی و اتحاد اسلام)


زمان:
چهارشنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۲ خورشیدی، ساعت ۱۷ تا ۱۹

مکان:
تهران، بلوار کشاورز، خیابان عبدالله‌زاده، پلاک ۲۱ (نبش کوچه افشار)، دفتر ماهنامه وطن‌یولی


#اطلاع_رسانی

@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 واکنش‌ها به نظرسنجی «[روزنامه] شرق» و چند ابهام

✍️ احسان هوشمند، دکترای جامعه‌شناسی

۱- نظرسنجی یکی از ابزارهای پژوهشی در علوم انسانی به ویژه علوم ارتباطی است که در دهه‌های اخیر استفاده از آن در سطوح مختلف مناسبات اجتماعی گسترش قابل توجهی پیدا کرده است. در این شیوه پژوهشی بسته به علاقه یا ضرورت و نیازی که هر مؤسسه، رسانه، حزب، نهاد دولتی یا شرکت اقتصادی و فرهنگی و... دارد، از افکار عمومی نظرسنجی، افکارسنجی یا نگرش‌سنجی صورت می‌گیرد. نظرسنجی‌های علمی به‌ویژه در دوره‌هایی که انتخابات مجلس یا ریاست‌‌جمهوری در جریان است یا جامعه در حال تجربه تازه‌ای است یا تحول تازه‌ای را تجربه می‌کند، در بسیاری از نقاط جهان گسترش زیادی داشته و مؤسسات نظرسنجی بزرگی نیز در آمریکا و دیگر کشورهای غربی تأسیس شده است. بسیاری از ایرانیان با نام مؤسساتی مانند گالوپ آشنا هستند که توسط جرج هاوس گالوپ بنیان‌گذاری شد و در بسیاری از نقاط جهان نظرسنجی‌های خود را انجام می‌دهد. در ایران نیز در سال ۱۳۸۰ مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران (ایسپا) تأسیس شد و با سفارش نهادهای دولتی یا بخش خصوصی به انجام نظرسنجی‌های مورد نیاز در سطوح ملی یا سطوح محدودتر اقدام می‌کند. نهادهای دولتی یا دانشگاهی نیز در سال‌های گذشته اقبال بیشتری به انجام مطالعات نظرسنجی یا نگرش‌سنجی نشان داده‌اند. در این نوع از مطالعات حجم نمونه، انتخاب نمونه و طراحی پرسش‌ها مطابق با مسئله اصلی مورد توجه و اهداف تحقیق اهمیت زیادی در تعمیم‌پذیری نتایج مطالعه به جامعه کل مورد نظر دارد. برخی محدودیت‌ها در ایران مانند محدودیت‌های اجتماعی، هزینه‌ای و سیاسی مانع از آن شده تا بتوان نتایج نظرسنجی‌ها در سطوح ملی را با دقت بسیار بالا قابل تعمیم دانست.

۲- نوع دیگری از نظرسنجی‌ها نیز در سال‌های اخیر گسترش پیدا کرده است که ادعایی درباره علمی‌بودن آن وجود ندارد و همه پژوهشگران این حوزه می‌دانند در این دسته از نظرخواهی‌ها تعمیم نتایج به کل جامعه مدنظر نیست و تنها می‌توان اعتبار داده‌ها را با شرط و شروطی منحصر به نظرات پاسخ‌گویان و شرکت‌‌کنندگان در نظرسنجی پذیرفت نه تعمیم نتایج نظرسنجی‌ها به کل جامعه یا کشور. به عبارت دیگر چون در این نوع نظرسنجی‌ها تصوری از جامعه آماری و جامعه کل وجود ندارد و در نتیجه حجم نمونه‌ای برآورد نمی‌شود و از میان کل افراد، نمونه‌گیری صورت نمی‌گیرد و هر شخصی که مایل باشد در پاسخ به گزینه‌ها شرکت می‌کند، نتایج آن در صورت واقعی‌بودنِ ارائه نظرات، تنها به همان گروه برگردانده می‌شود و به کل کشور یا جامعه بزرگ‌تر قابل تعمیم نیست. نظرسنجی اخیر روزنامه شرق درباره سخنان یک نماینده مجلس از این منظر جزء نوع دوم نظرسنجی یعنی نظرخواهی به شمار می‌آید و گردانندگان روزنامه شرق نیز هیچ ادعایی درباره تعمیم نتایج این نظرخواهی و نظرسنجی به کل کشور نداشته و ندارند. بدیهی است که در نظرخواهی شرق به دلیل ماهیت مخاطبان روزنامه شرق و با آگاهی ترتیب‌دهندگان نظرخواهی، نه جامعه آماری مشخص شده و نه نمونه‌گیری صورت گرفته بنابراین قصدی هم برای تعمیم نتایج به کل ایرانیان وجود نداشته است. در سال‌های گذشته این نوع نظرخواهی‌ها که هرچند ماهیت علمی ندارد و قابلیت تعمیم نیز ندارد، درباره موضوعات مختلف در فضای مجازی رشد قابل توجهی پیدا کرده است. بسیاری از مؤسسات و رسانه‌ها و حتی گروه‌های مدنی یا حتی اشخاص در فضای مجازی اقدام به نظرخواهی از مخاطبان خود کرده و در حال حاضر نیز مشغول چنین نظرسنجی‌هایی هستند. چنین نظرخواهی‌هایی به هیچ وجه اقدامی فراقانونی نیست و البته که معرف نظرات برش محدودی از افکار عمومی و مخاطبان است نه تعمیم نتایج به کل کشور.
همین بخش یعنی برش نظرات بخش مشخصی از افکار عمومی هم موجب می‌شود تا از بُعدی این دست از نظرخواهی‌ها واجد ارزش‌های تحلیلی باشند.



🔴 دنباله‌ی یادداشت را در قسمتِ "مشاهده فوری" بخوانید:
👇👇


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 پل ارس به جای دالانِ توران

بررسی فرمان دیروز [هشتم آبان ۱۴۰۲ خورشیدی] الهام علی اف، رئیس جمهوری "[جمهوری] آذربایجان" برای ساخت راه ارتباطی جدید با ایران

✍️ داود دشتبانی، خبرنگار گروه دیپلماسی روزنامه هم‌میهن

در حالی‌که حکمت حاجی‌اف، مشاور ارشد سیاست خارجی [الهام] علی‌اف طی روزهای گذشته اعلام کرد که ایجاد "دالان زنگزور" دیگر جذابیتی برای باکو ندارد، روز گذشته [هشتم آبان ماه ۱۴۰۲ خورشیدی] نیز الهام علی‌اف فرمان اجرایی تخصیص بودجه «پل ارس» را صادر کرد. براساس این فرمان ۱۴ میلیون منات (معادل ۸ میلیون و ۲۰۰ هزار دلار) برای تکمیل جاده هورادیز - آغبند و ساخت پل بر روی رودخانه ارس برای اتصال به ایران اختصاص خواهد یافت و وزارت دارایی "جمهوری آذربایجان" نیز موظف شده است به میزان تعیین‌شده در بخش یک این فرمان اجرایی، منابع لازم را تأمین کند. همچنین به اعضای کابینه وزیران "جمهوری آذربایجان" دستور داده شده که مسائل مربوط به این فرمان اجرایی را حل‌وفصل کنند. این در حالیست که باکو نزدیک به سه سال بر سر ایجاد "دالان تورانی ناتو" و اشغالِ جنوب ارمنستان که باکو از آن با عنوان "دالان زنگزور" یاد می‌کرد و با ایجاد آن، ارتباط مرزی ایران و ارمنستان نیز از بین می‌رفت، به فعالیت و ماجراجویی پرداخت و با وجود مخالفت صریح ایران درصدد بود از طریق اقدام نظامی این هدف را دنبال کند که منجر به پیام‌های قاطع آشکار و پنهان ایران شد. ایران ضمن برگزاری سه رزمایش نظامی در مرزهای مشترک با "جمهوری‌ آذربایجان" پیام قاطعی به باکو و آنکارا ارسال کرد. مسئولان سیاسی و نظامی ایران قبل از برگزاری هر رزمایش از کانال‌های دیپلماتیک و رسانه‌ای مواضع روشن و شفاف خود را در قبال تغییرات ژئوپلیتیکی گوشزد و اعلام کردند که ایران اجازه هیچ‌گونه تغییر در مرزها و ژئوپلیتیک کشورهای همسایه را نمی‌دهد. با این حال الهام علی‌اف ضمن تکرار ادعاهای خود در زمینه عزم باکو برای ایجاد "دالان تورانی ناتو" به‌طور ضمنی به تهدید ایران نیز پرداخت. علی‌اف در یکی از تندترین موضع‌گیری‌های خود بدون اشاره به این موضوع که تحرکات نظامی باکو و قصدش برای تصرف جنوب ارمنستان منجر به بی‌ثباتی در منطقه قفقاز شده است، اظهار داشت: «من با سه رئیس‌جمهور گذشته ایران کار کرده‌ام. در تمام این سال‌ها، هرگز وضعیتی شبیه امروز به وجود نیامده است. ایران هرگز در عرض چند ماه دو رزمایش نظامی در مرز ما برگزار نکرده است. هیچگاه بیانیه‌ای پر از نفرت و تهدید علیه باکو صادر نشده است. ما همیشه به هر اظهارات و اقدام ضد "جمهوری آذربایجان" پاسخ داده و خواهیم داد. هیچ کس نمی‌تواند ما را بترساند.» باکو و آنکارا نیز طی سه سال گذشته بیش از ده مانور نظامی مشترک در نخجوان و خاک اصلی "جمهوری آذربایجان" برگزار کردند و در آخرین تلاش باکو و آنکارا، رجب‌طیب اردوغان پس از پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری در بازگشت از سفر به "جمهوری آذربایجان" گفت: «مشکلات مربوط به "کریدور زنگزور" مربوط به ارمنستان نیست، بلکه مربوط به ایران است. رفتار ایران، هم "[جمهوری] آذربایجان" و هم ما را ناراحت می‌کند. من امیدوارم که به‌زودی مشکل را حل کنیم. اگر آنها با این موضوع برخورد مثبت می‌داشتند، امروز ترکیه، "[جمهوری] آذربایجان" و ایران، هم از طریق جاده و هم از طریق ریلی با یکدیگر ادغام می‌شدند و شاید خط پکن-لندن افتتاح می‌شد.»

با جدیت تهران در مخالفت با این طرح در نهایت طرفین به سازوکار پیشنهادی ایران در قالب ۳+۳ تن دادند و وزیران امور خارجه ایران و روسیه و ترکیه در کنار ارمنستان و "[جمهوری] آذربایجان" در غیاب گرجستان گردهم آمدند تا بر حفظ تمامیت ارضی کشورهای منطقه تاکید کنند. در بیانیه پایانی این نشست کشورهای حاضر اذعان کردند که: «با عنایت به اهمیت توسعه‌ی مناسباتِ دوستانه بین کشورها براساس منافع متقابل و حُسن هم‌جواری، در این راستا بر اهمیت حل‌وفصل مسالمت‌آمیز اختلافات براساس منشور ملل متحد، احترام به حاکمیت، استقلال سیاسی، تمامیت ارضی، خدشه‌ناپذیری مرزهای شناخته‌شده بین‌المللی، عدم مداخله در امور داخلی، منع تهدید یا توسل به زور و احترام به حقوق بشر تأکید نمودند.»


🔴 دنباله‌ی یادداشت را در بخشِ "مشاهده فوری" بخوانید:
👇👇


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 این است خردمندی استراتژیک

✍️ یدالله کریمی‌پور

امروز [نهم آبان ۱۴۰۲ خورشیدی] روزنامه کیهان به کسانی که از چرایی وارد نشدن جمهوری‌اسلامی به صحنه‌ی نبرد فلسطین می‌پرسند، چنین پاسخ داد:
"گفتمان انقلاب مبتنی بر بیداری و تقویت ملت‌هاست؛ و البته هر ملت زیر ستم‌ و مظلومی را که‌ اراده بر آزادگی دارد، حمایت و تقویت می‌کند، ولی به جای هيچ ملتی وارد جنگ نمی‌شود و دقیقاً این راهبرد (استراتژی) تاکنون خنثی کننده سناریوهای مختلف آمریکا علیه ایران در منطقه غرب آسیا بوده است."

کوتاه آن که کیهان باورمند است که جمهوری اسلامی به جای هیچ ملتی به جنگ با دیگران مبادرت نمی‌کند؛ حتی اگر آن "ملت فلسطین" باشد.

چنین گزاره‌ای کاملاً هم‌پوش با جغرافیای استراتژیک و جغرافیای نظامی ایران است.‌ به سخن دیگر سرشتِ جغرافیایی ایران از منظر استراتژی، مبتنی بر پدافندِ استراتژیک است و نه آفند. (البته در مقیاسِ تاکتیک این رویکرد اغلب متفاوت است). چرا؟

۱- ایران، سرزمینی پهناور است و نیاز چندانی به امپریالیسم سرزمینی ندارد.

۲- ایران از دیدگاهِ خودبسندگی در منابع طبیعی، در شمار کامل‌ترین کشورهای جهان است.

۳- ایران از منظر دسترسی به تجارت دریایی، با دارا بودن سه کرانه‌ی ممتاز، هیچ‌گونه مشکلی در گسترش تبادلات بازرگانی ندارد.

۴- ایران از دیدگاه دفاعی نیز در مجموع نسبت به همسایگان دارای موقعیت مناسب دفاعی است.

۵- ایران به اعتبار بازار کسب و کار، با جمعیت نزدیک به ۹۰ میلیون، دارای موقعیت خوب داخلی است.

این عوامل و دهها فاکتور دیگر، سرشت جغرافیایی ایران را بر ستون‌های بی‌نیاز یا کم‌نیاز بودن قرار داده است. ولی با این همه باید از [روزنامه] کیهان پرسید چرا به رغم این ماهیت ممتاز، بر مبارزه‌جویی و دشمن‌تراشی پافشاری می‌شود؟ چرا با وجود استراتژی دفاع محورِ جمهوری اسلامی، مناسبات‌مان با جهان یوروآتلانتیک سمت و سوی انتاگونیستی دارد؟‌ چرا جمهوری اسلامی با ملاک قراردادن همین اصل عدم مداخله در امور دیگران، نقطه کانونی استراتژیکش را بر همزیستی مسالمت آمیز با جهانیان استوار نمی‌کند؟ حال که خیر عمومی ملت و منطقه، در پرهیز از جنگ ابتدایی - تهاجمی است، چرا همکاری و اتحاد استراتژیک با گروه ۷ و گروه ۲۰، در دستور کار عملی دولت و حکومت قرار نمی‌گیرد؟



🔴 پی‌نوشت:
بازنشر یادداشتی از یک شخص به معنای تأیید تمام مواضع آن شخص نیست.

@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 ایرانیان و تاریخِ آگاهی

✍️ مهدی تدینی، تاریخ‌پژوه

ضدِّ تاریخی‌ترین ایدئولوژی‌ای که در جهان ظهور کرد، مارکسیسم بود. مارکسیسم اصلاً با وجودِ تاریخیِ انسان در ستیز بود. یعنی چه؟ یعنی انسان موجودی تاریخ‌مند است. انسان، تاریخ دارد یا از نقطه‌ی مشخصی تاریخ‌دار شده است. مجموعه‌ای از ویژگی‌ها، این تاریخ را می‌سازد. تاریخ از قطعاتی ساخته می‌شود. می‌توان آن را «وجود تاریخی» نامید. مارکسیسم می‌خواست این قطعات را از هم باز کند؛ از میان ببرد. وقتی قطعات یک چیز از میان برود، خودش هم نابود می‌شود.

آنچه مارکسیسم با خود آورد، نسخه‌ای سکولار شده از نگرش‌های دینی بود. یعنی همان‌گونه که در مسیحیت، تاریخ بشر، تاریخِ رستگاری است تا از گناه آغازین پالوده شود، همان‌گونه که در یهودیت، بشر، تاریخِ بازگشت به صهیون است، و همان‌گونه که در تشیع‌، تاریخِ بشر، مسیر رسیدن به ظهورِ منجی است؛ مارکسیسم نیز نسخه‌ای سکولار شده از نگرشی الهیاتی را با خود آورد و به بشر نوید داد، بشر، مسیر مشخصی را سپری می‌کند؛ نوید جامعه‌ای سوسیالیستی را داد که بهشتِ روی زمین خواهد بود. همان حاکمیت بی‌حاکم هزاران ساله؛ در جهانی متشکل از جوامعِ بی‌طبقه و به عنوان تلنگر فقط در نظر بگیرید «طبقه» چقدر امری تاریخی بوده است.

مارکسیسم در تلاش خود برای نابودی تاریخ، دائم آن را نوعی آگاهی کاذب و ساختۀ حاکمان توصیف کرد. برای مارکسیسمی که می‌خواهد دنیا را مانند ساختمانی کلنگی بکوبد، از ریشه بتراشد و از نو بسازد، طبعاً همه چیز ساختگی است. همین افکار وقتی به ایران رسوخ کرد، به دهانِ روشنفکران افتاد و آگاهیِ تاریخی ایرانیان را ساختهٔ دولتِ پهلوی جلوه داد؛ انگار نه انگار فتحعلی‌شاه پیش از هر شاهی پس از خود، می‌کوشید مانند شاهانِ باستان [ایران] باشد. از قضا کسی مانند شریعتی هم بود که نگرشی الهیاتی ابوذری از اسلام را با انگاره‌های تاریخ‌ستیزانه‌ی مارکسیسم در هم ریزد و «آری این چنین بود برادر» را بسراید که بی‌تردید یکی از تاریخ‌ستیزانه‌ترین متونِ نوشته شده به زبانِ فارسی است.

البته یکی از دلایلِ ستیز با تاریخ این بود که تاریخ در دو دهه‌ی منتهی به انقلاب، سیاسی شد. مخالفانِ شاه وقتی می‌دیدند، شاه، تاریخ را تاریخِ شاهنشاهی تفسیر می‌کند و چیزی به نفعِ حاکمیت از آن برمی‌دارد، دو چندان مصمم شدند با تاریخِ ایران خصومت ورزند. ایرانِ باستان، قربانی این دعوای سیاسی شد. زورشان اگر به حکومت نمی‌رسید به فردوسی که می رسید! لابد.

اما تا پیش از آن که اختلالِ مارکسیستی از مجرای روشنفکران و نویسندگانِ چپ به جان ایران بیفتد، از قضا مردمِ ایران فارغ از دولت‌های مرکزی و حاکمان محلی‌شان به طرز عجیبی «تاریخ‌آگاه» بودند. آن‌هم نه نوعی تاریخِ «قبیله‌ای» و «طایفه‌ای» که فقط به دنبال «تبار» خانوادگی است، بلکه نوعی تاریخ‌آگاهی کاملاً ملی که فرد ایرانی خود را با سلسله‌ی شاهان از عهد اساطیری تا امروز همراه می‌پنداشت. ایرانی، ایران را بزرگ می‌دید تا خود، بزرگ شود.



🔴 دنباله‌ی یادداشت را در بخشِ "مشاهده فوری" بخوانید:
👇👇


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 #توییت_خوانی

✍️ آرش رئیسی‌نژاد - دکترای روابط بین‌الملل - با انتشار تصویر فوق در توییتی نوشت:

این یکی (اشاره به پوتین) لبخندش را پنهان نمی‌کند. نه کسی به اوکراین می‌نگرد ‌و‌ نه دیگر برای جنگ شماتتش می‌کنند. خصمش را در شرق مدیترانه گرفتار کرده.

آن یکی (اشاره به محمد بن‌ سلمان) نیز در دل، شادمان است. از یک‌سو، پالایشگاه‌هایش از تهدید و انفجار درامان‌اند‌ و‌ از سوی دیگر، برای احیای گفتگوهای عادی‌سازی نازش را خواهند کشید.


@IranDel_Channel

💢

‍ ‌
🔴 فرجام نفت

✍️ مهدی تدینی، تاریخ‌پژوه

ویدئویی که (ویدئوی پیوست) می‌بینید یکی از نقاط مهم تاریخ معاصر است؛ وقتی گروه مذاکره‌کنندۀ ایرانی، به ریاست علی امینی، در جریان مذاکرات نفت با شرکت‌های نفتی به توافق رسید. این تصاویر متعلق به ۱۴ مرداد ۱۳۳۳ [خورشیدی] است؛ یک سال پس از ۲۸ مرداد [۱۳۳۲ خورشیدی]. این قرارداد هم به قرارداد «امینی‌ــ‌پِیج» معروف است و هم به «قرارداد کنسرسیوم»؛ زیرا کنسرسیومی از هفت شرکت نفتی بزرگ جهان تشکیل شد که طرف شرکت نفت ملی ایران بود. پس از این باید دو مجلس (ملی و سنا) قرارداد را تصویب می‌کردند. طبعاً دو مجلس با دولت زاهدی کاملاً همسو بودند و قرارداد با مخالفت اندک تصویب شد.

نقش اصلی در فرایند مذاکرات را علی امینی بر عهده داشت؛ به عنوان وزیر دارایی دولت [فضل‌الله] زاهدی. امینی در دولت [محمد] مصدق هم مدتی وزیر دارایی بود. رابطۀ [محمدرضا] شاه با امینی هیچ‌گاه رابطۀ خوبی نبود. چه وقتی امینی سال ۱۳۲۱ [خورشیدی] در دولت [احمد] قوام، معاون نخست‌وزیر بود و چه وقتی مصدق علاقه داشت امینی را به عنوان وزیر کشور خود معرفی کند، شاه با آن مخالف بود؛ و امینی به وزارت حاشیه‌ایِ دارایی رفت. بعدها وقتی امینی در سال ۴۰-۴۱ نخست‌وزیر شد، شاه صراحتاً نشان می‌داد قلباً امینی را نمی‌خواهد، اما وضع کشور از هر لحاظِ داخلی و خارجی کسی چون امینی را می‌طلبید؛ امینی بوی اپوزیسیون می‌داد و یادآور مصدق و قوام بود، زیرا مانند آنها "معتقد بود شاه فقط باید سلطنت کند، نه حکومت."

امینی نوۀ دختری مظفرالدین‌شاه، و با مصدق خویشاوند بود. اگر امینی را مردی صادق بدانیم، تعریف می‌کند روزی به مصدق گفته بود خود مصدق باید قضیۀ نفت را فیصله دهد. مصدق گفته بود «نمی‌توانم». امینی به او گفته بود حتی اگر خودکشی کند، بهتر از آن است که قضیۀ نفت را حل نکند. اگر مصدق در این زمینه موفق نشد، اول به دلیل سیاستِ رادیکال خود او بود، و دوم به دلیل مشاوران کارنابلدش. مهندس حسیبی، شایگان و فاطمی، مصدق را به مسیر نادرستی سوق دادند. مصدق کارشناس نفتی نداشت. حسیبی، مشاور نفتی مصدق، متخصص نفت نبود. مصدق این را بعدها فهمیده بود. نصرت‌الله امینی، وکیل و معتمد مصدق و تنها کسی که در دوران تبعید احمدآباد اجازه داشت مصدق را ببیند، می‌گوید یک بار مصدق به کنایه به مشاوره‌های غلط حسیبی اذعان کرده بود.

ابوالقاسم خردجو هم که مصدق او را به عنوان حسابرس معتمد خود به آبادان فرستاده بود، اذعان می‌کند مصدق مشاور نفتی نداشت. خردجو زمانی حلقه‌ای کمونیستی/توده‌ای در بانک ملی تشکیل داده بود، اما تا انقلاب ۵۷ همیشه از مدیران ارشد ایران بود، با آنکه همیشه در دل به شدت مخالف شاه بود.



🔴 پی‌نوشت:
بازنشر یادداشتی از یک شخص به معنای تأییدِ تمام مواضعِ آن شخص نیست.


@IranDel_Channel

💢

🎥 الجزیره کجا، صداوسیما کجا

چرا اثرگذاری صداوسیما در مقایسه با الجزیره تقریباً هیچ است؟

🔴 منبع: انتخاب


🔴 پی‌نوشت:
بازنشر ویدئویی به معنای تأیید کل محتوای آن نیست و صرفاً بازتاب‌دهنده دیدگاه سازنده‌ی ویدئو است.


@IranDel_Channel

💢