‌
🎙 پوشهٔ شنیداری نشست «زبان ملّی در نظام قوانین و مقررات ایران»

سخنرانان:
محمدرضا پاسبان
حبيب‌الله فاضلی کرمانشاهی
حسن محسنی

در این نشست که توسط کانون‌ ایران‌شناسی دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی و انجمن علمی حقوق دانشگاه تهران برگزار شد، استادانی چون محمدرضا پاسبان، حبيب‌الله فاضلی کرمانشاهی و حسن محسنی سخنان خود را حول محور اهمیت زبان فارسی در نظام قضایی ایراد کردند.

[ سه‌شنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۴، دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران ]



@IranDel_Channel

💢

🎥 سفر به‌خاطر وطن

اجرای زنده‌یاد استاد محمد نوری در جشن سه‌سالگی مجلۀ بخارا


چهارشنبه ۹ شهریور ماه ۱۳۷۹ خورشیدی


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 شبّ حمید احمدی؛
استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران

[ از مجموعه شب‌های مجلۀ بخارا ]


سخنرانان:
کارنیک آساطریان
علی‌اشرف صادقی
سعیده لطفیان
روزبه زرین‌کوب
نسرین مصفّا
احمد بستانی
علی دهباشی

زمان:
یک‌شنبه چهارم خرداد ماه ۱۴۰۴ خورشیدی، ساعت ۱۷

مکان:
تهران، خیابان نجات‌الهی (ویلا)، بوستان ورشو، خانۀ اندیشمندان علوم انسانی، سالن فردوسی



#اطلاع_رسانی

@IranDel_Channel

💢

‌
🎙 «آیا شاهنامه، متنی اسطوره‌ای است»؟

سخنران:
محمد بیانی، دکترای ادبیات حماسی از دانشگاه فردوسی مشهد


دانشگاه فردوسی مشهد
۳۰ اردیبهشت ماه ۱۴۰۴ خورشیدی


🔴 این سخنرانی را از پوشۀ شنیداری پیوست، بشنوید.


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 شه‌نوازِ تار ایرانی، استاد جلیل‌ شهناز

یکم خرداد ۱۳۰۰ خورشیدی - اصفهان
۲۷ خرداد ۱۳۹۲ خورشیدی - تهران


یک عمر توان به ساز دمساز شدن
وز ساز نواختن سرافراز شدن

صد سال توان به تار مضراب زدن
اما نتوان جلیل شهناز شدن
‌

یاد و نام‌شان جاوید


🎼 موسیقی پیوست: همنوازی ابوعطا

نوازنده تار: استاد جلیل شهناز
نوازنده تنبک: استاد جهانگیر ملک


‌
#یادها | #مناسبتها

@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 ایستاده بر مدار ایران‌اندیشی

[ یادداشتی در بزرگداشتِ استاد حمید احمدی ]

✍️ بهزاد عطارزاده


در این یادداشت آمده است:

دکتر احمدی، از شمار معدود اساتید علوم اجتماعی و سیاسی حاضر در دانشگاه‌های کشور است که به‌درستی علم را در خدمت توضیح وجوهی از تاریخ و تحولات اجتماعی - سیاسی ایران می‌گیرد و همچنانکه خود بارها و آشکارا تصریح کرده، منتقد رسم ناخجستهٔ تعمیم بی‌جا و بی‌ارتباط و غیرتاریخی نظریه‌های علوم اجتماعی بر وضعیت ایران و بی‌التفاتی به واقعیات تاریخی ایران است. سال‌هاست که عده‌ای در فضای روشنفکری و سپس فضای دانشگاهی ایران، نظریه یا شبه‌نظریه‌ای ــ نویافته یا بر حسب مُد روز ــ را که در جامعه‌ای دیگر، بر پایهٔ شواهد تجربی متفاوت یا حتی در فقدان پشتوانهٔ تجربی و صرفاً در خدمت مبارزهٔ سیاسی طرح گردیده، عَلَم می‌کنند و همچون برهانی قاطع و مدرکی انکارناپذیر بر وضعیت ایران اطلاق کرده و بدین‌ترتیب مدعی حقیقت می‌شوند.


🔴 متن کامل یادداشت را در بخشِ «مشاهدۀ فوری» بخوانید:
👇👇


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 عشق‌بازی با بوی خرّمشهر در ارومیه

[ به فراخور سوم خرداد؛ سالگرد حماسۀ آزادسازی خرّمشهر ]

✍️ نیما عظیمی

از ساعت ۱۰ صبح چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۴ «تالار وحدت ارومیه» میزبان بیش‌از هزار تن از عاشقان ایران بود. این گردهمایی با سرنویس «ارومیه و حماسۀ آزادسازی خرمشهر» و با سخنرانیِ: «ایاد بهرام‌زاده» (از فرماندهان مقاومت خرمشهر): خاطراتی از همرزمان آذربایجانی در حماسۀ خرمشهر؛ «محمدرضا محمدقلیزاد» (از رزمندگان دفاع مقدس): روایت هدیۀ تاریخی ارومیه‌ای‌ها به خرمشهر؛ «بیت‌الله جعفری» (شاعر): آزادسازی خرمشهر در اشعار شاعران آذربایجانی؛ «میرقاسم میرزاده» (از رزمندگان دفاع مقدس): نقش شهید باکری در حماسۀ آزادسازی خرمشهر؛ «احمد کاظمی» (استاد دانشگاه): پاسداشت تمامیت ارضی ایران؛ دیروز، امروز و فردا و نیز با اجرای افتخاری «سعید سلیمان‌پور» شاعر و نویسندۀ اُرموی انجام شد.

همان‌گونه که از دیگر جملۀ درج شده در آگهیِ همگانی این بزرگداشت ملّی (به خرّمشهر خوش آمدید. جمعیت ۹۰ میلیون نفر) پیداست، اقشار گوناگونی آمده بودند که هرگز در تفاوتِ آیین و مذهب و شهر و دیار و لهجه و زبان و رنگ و قوم و قبیله و عشیره گرفتار نیامده و تنها برای یک نام و یک عشق و یک آب و یک خاک، گرد هم آمدند و «سرود حماسیِ فتح» را برای «ایران» و «پارۀ تن ایران» خواندند:
«خرمشهر آزاد شد».

عاشقانی که آمده بودند برای عشق‌بازی با بوی نابِ خاکِ خرمشهر؛ خاکی که هنوز از خون پاک شهدا و جانبازان ۸ سال دفاع مقدس مرطوب است. عاشقانی که باری دیگر به آن دیوارنویسِ عراقی که روی دیوار خیابان دلگشای خرمشهر نوشته بود: «جئنا لنبقی» (آمده‌ایم که بمانیم)، پاسخی تاریخی را از خیابان درستکار ارومیه تکرار کردند: «آمدیم؛ نبودید»!

آری! ارومیه با لهجۀ آذری و کُردی خود و از بُنِ جان به پیشواز خرمشهر رفت و خرمشهر با لهجۀ عربی خود، ارومیه را در آغوش کشید. آغوشی به گرمای خوزستان و طراوتِ بهاری آذربایجان.

میهمانان و سخنرانان و همه و همه در این گردهمایی ملی، با لهجه‌های گوناگون خود، اما زیر چترِ امن زبان فارسی و به «زبان ملّی فارسی» پیوند خورده و توانستند تجلّی همبستگی ملی و مفهوم دقیق «ملّت بودن» را در برگی از کتاب تاریخ ملّی ایران در ارومیه به نام خود ثبت کنند. درست مثل آن سه شهید نازنینی که برای پیشگیری از افتادنِ پیکر بی‌جان دختر ایرانی به دستِ عراقی‌ها جانسپاری کردند. هرکدام زادۀ شهری از شهرهای ایران‌زمین بودند. کسی هم نپرسید آن دختر برای کدام شهر است و به چه زبان یا لجهه‌ای سخن می‌گفته! چراکه همه او را «ناموس ایران» می‌دانستند.

همایش آزادسازی خرمشهر بود و زبانزد یکایکِ حاضران چیزی نبود جز اینکه: «به خرمشهر خوش آمدید؛ جمعیت ۹۰ میلیون نفر».

باری، این گردهم‌آیی ملّی، هدیه‌ای از مردم ارومیه به مردم خرمشهر بود. تا باری دیگر اثبات شود که منِ آذری و منِ خرمشهری و منِ... بدونِ «مای ایرانی» هیچ معنا و هویتی ندارد، مگر در قالبِ «مای ایرانی» که همان «ملتِ بزرگ ایران» است.

نگارندۀ این سطور، خود را از تبریز به ارومیه رسانده بود تا در این جشن ملّی شرکت کرده و حکایت عشق آذری‌ها به ایران را روایت کند؛ روایت کند از گفت‌وگوی خود با همان پیرِ تبریزی که از «محلۀ کوچه‌باغ تبریز» تا خرمشهر رفت و برای دفاع از تمامیت ارضی ایران، قهرمانانه پا به میدانِ رزم گذاشت. پیری که باعشق به میهن، از منزل به جبهه رفت و با «موجِ خمپاره‌ای» در سر، از جبهه به منزلش بازگشت. (این داستان واقعی‌ست) آری! او آمد و پسرش عازم شد؛ پیکرِ مطهر پسر، مفقود شده؛ اما پدر سال‌هاست که منتظرِ آمدنش نشسته! و در تمام این سال‌ها، اجازۀ تعویضِ قفلِ زنگ‌زدۀ درب منزلش را به کسی نداده است. او هر روز جمله‌ای را تکرار می‌کند: «پسرم فقط کلیدِ همین قفل را دارد؛ دوست ندارم وقتی به منزل بازگشت، پشتِ در بماند»!

کوتاه سخن این‌که، همۀ این‌ها یعنی شکوه و عظمتِ «ملت ایران». یعنی ایرانِ نازنین علی‌رغم رنج‌های بزرگِ خود، گنج‌ِ بزرگ‌تری داشته و دارد و خواهد داشت. نام این گنج بزرگ، «ملّت ایران» است. مفهوم این «گنج ملّی» یعنی: ملت ایران، ملت بوده و ملت هست و ملت هم خواهد ماند. درست مثل خرمشهر که خاکِ ایران بوده و خاک ایران هست و خاکِ ایران هم خواهد ماند.

پاینده ایران...



@IranDel_Channel

💢

‌
🎥 کودکانِ تبریزی از ایران می‌گویند..

تبریز، مرکز همایش‌های خاوران


‌
@IranDel_Channel

💢

🔴 سوم خرداد، روزِ ملّی آزادسازی خرمشهر و روز دفاع از تمامیت ارضی ایران گرامی باد.

یاد دلاوران آزادسازی خرمشهر عزیز و قهرمانان بی‌ادعای دفاع مقدس میهنی، گرامی و سبز


🔴 پی‌نوشت:
ویدئو برشی از سمفونی حماسه خرمشهر اثری از استاد مجید انتظامی


#مناسبتها


@IranDel_Channel

💢

🎥 ارومیه برای خرّمشهر می‌نوازد...

سوم خرداد ۱۳۶۱ خورشیدی تعدادی از جوانانِ شهر ارومیه به عشقِ حماسۀ آزادسازی خرمشهر، شبانه، هدیه‌ای را بار کامیون کردند و به خرّمشهر رساندند و ارومیه به عنوان اولین شهرِ ایران شناخته شد که برای آزادسازی خرمشهر، هدیه فرستاد.

در آن روز بزرگ و تاریخی، جوانان اُرموی برای خرمشهر، هدیه‌ای فرستادند و امروز درست ۴۳ سال بعد، در سال ۱۴۰۴ خورشیدی در ارومیه برای خرمشهر و به عشق خرمشهر و برای گرامی‌داشتِ آن حماسۀ ملّی، نواختند!

اجرای ترانۀ مشهور «آزادی خرمشهر» توسط جوانانِ گروه موسیقی پژواکِ ارومیه در برنامۀ مردمی گرامی‌داشتِ آزادسازی خونین‌شهر، هدیه‌ای دیگر از نگینِ ایرانشهر به خرّمشهرِ نازنین...


@IranDel_Channel

💢

🎥 شکوه ایران و ایران‌دوستی در ترانه‌ای با آوای یک بانوی ایرانی قشقایی


خواننده: سویل نجفی
تنظیم‌کنندۀ آهنگ: احسان جعفری
ترانه‌سرا: منصور شامحمدی



@IranDel_Channel

💢

‍ ‌
🎥 حمید احمدی، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران:
امروزه ایران‌دوستی در مفهوم عُقلایی خود، بسیار گسترش پیدا کرده و تبدیل به اندیشۀ مسلط جامعۀ ایرانی در داخل و خارج شده است / امروزه جهلِ داخلی، علتِ اصلی سختی‌هاست / سیاستِ ایران را خوب درک نخواهیم کرد، مگر آن‌که تاریخ، فرهنگ و تمدنِ ایران و میراثِ زبان فارسی را خوب بشناسیم


شب بزرگداشتِ حمید احمدی، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، روز یکشنبه ۴ خرداد ۱۴۰۴ خورشیدی در تهران و خانۀ اندیشمندان علوم انسانی برگزار شد. در این نشست که به همتِ مجلۀ بخارا و در سلسله شب‌های بخارا برگزار شده بود، سخنران پایانی، دکتر حمید احمدی بود که ضمن سپاس از دیگر سخنرانانِ این نشست، گفت:

- می‌خواستم به علی دهباشی، مجاهد بگویم، ولی دیدم در ادبیاتِ مزدیسنا، واژۀ بهتری داریم. آقای دهباشی از "مردانِ اَشَوَن" هستند. ایشان "مردِ اَشَوَن" تاریخ و فرهنگ و تمدّن ایران هستند.

- چهار دهه‌ست که مسئلۀ ایران به حاشیه رفته است.

- اسلام‌گرایی و جنبش‌های اسلامی‌، از جریاناتِ مسلط منطقۀ ما هستند باید آن جریانات و تأثیرش بر ایران را بشناسیم.

- در حیاتِ روشنفکری ما دو جریان روشنفکری مسلّط بودند: چپ مارکسیستی و اسلامِ سیاسی. هر دو جریان هم مروّج فراملّی‌گرایی بودند و هیچ‌کدام به ایران فکر نمی‌کردند. در انقلاب ۵۷ تقریباً یکی از این دو (یعنی اسلام سیاسی) مسلط شد.

- در نیمۀ دوم دهۀ ۱۳۷۰ و دهۀ ۱۳۸۰ به دموکراسی و جامعۀ مدنی نگاه سطحی می‌شد.

- امروزه خوشبختانه، ایران‌دوستی در مفهومِ عُقلایی خود، بسیار گسترش پیدا کرده و تبدیل به اندیشۀ مسلط جامعۀ ایرانی در داخل و خارج شده است. امیدوارم جنبه‌های احساساتی آن به حاشیه رفته و آن عقلانیّتی که در میهن‌پرستی ایرانی‌ست، برای آینده کارساز شود.

- وقتی می‌خواهیم علوم سیاسی را مطالعه کنیم، سیاستِ ایران را خوب درک نخواهیم کرد، مگر آن‌که تاریخ، فرهنگ و تمدنِ ایران و میراثِ زبان فارسی را خوب بشناسیم.

- در گذشته هم در ایران، دورانِ سخت داشته‌ایم که بیشتر ناشی از تهاجمِ خارجی بوده، ولی امروزه جهل داخلی، علتِ اصلی سختی‌هاست.

- میهن‌پرستی ایرانی، در مجموع جریانی معتدل و معقول است.

- ایران، سرزمین اهورایی و خدایی‌ست.


شعری از نصرت‌الله کاسمی:

بَلادیده بسیار ایرانِ ما
نگه داشتَش، فرِّ یزدانِ ما

بر این شمع بس بادِ صَرصَر گُذشت
چراغِ خدا بود، خامُش نگَشت




@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 در حاشیۀ اعدام عاملِ حمله به سفارتِ باکو

✍️ احسان هوشمند

سحرگاه ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۴ خورشیدی حکم اعدام یاسین حسین‌زاده، عامل حملۀ مسلحانۀ هفتم بهمن ۱۴۰۱ خورشیدی به سفارتِ جمهوری باکو اجرا شد. سخنگوی وزارت امور خارجۀ باکو در‌این‌باره گزارش داد که روند اعدام توسط «دو کارمند سفارت ما و یک وکیل منصوب‌شده توسط "جمهوری آذربایجان" در طول محاکمه مشاهده شد».

پس از وقوع حادثه، اگر‌چه باکو این حمله را اقدامی تروریستی خواند، اما مسئولان سیاسی و قضائی کشور تأکید کردند‌ این فرد با انگیزۀ شخصی و خانوادگی به سفارتِ جمهوری باکو در تهران حمله کرده است. حملۀ مرگبار حسین‌زاده به سفارتِ باکو در تهران منجر به کشته‌شدن مسئولِ امنیتی سفارت و زخمی‌شدن دو نفر دیگر از کارکنان سفارت شد. به دنبال این رویداد، روابط تهران و باکو به‌شدت تحت تأثیر قرار گرفت.

دو روز پس از حمله به سفارت باکو در تهران، این کشور اقدام به بستن سفارت خود در تهران کرد و کارکنان سفارت و خانواده‌هایشان تهران را ترک کردند. پس از اتمام دورۀ سفیر ایران در باکو، این کشور از پذیرفتنِ سفیر پیشنهادی سر باز زد و در نتیجه در ‌سال گذشته نیز سفارتِ ایران در باکو بدون حضور سفیر بود.

۱- عامل حمله به سفارتِ باکو در تهران به اشد مجازات رسید. تهران در این دورۀ سه‌ساله تلاش کرد‌ ثابت کند که حمله به سفارت سازمان‌یافته نبود و در نهایت هم حکم اعدامِ عاملِ حمله به سفارت اجرا شد و به این ترتیب، یکی از عواملِ ایجاد مسئله بین تهران و باکو،‌ بر‌طرف شد. دولت جمهوری باکو ضمن پیگیری اجرای حکم اعدام حسین‌زاده، اینک خرسندی خود را از اجرای این حکم اعلام کرده است.

۲- در دو سال و چند ماه گذشته، اطلاع‌رسانی شفاف، روشن، جامع و کاملی دربارۀ انگیزه‌های عامل حمله به سفارت باکو در تهران در اختیار افکار عمومی قرار داده نشد. اگر عاملِ حمله به سفارت مدعی بود ‌همسر وی در سفارت نگهداری می‌شد، آیا این موضوع صحت داشت یا خیر؟ اینکه همسر عاملِ حمله به سفارت بدون اجازۀ همسر از ایران خارج شده نیز مشخص نشد که درست است یا خیر؟ و اگر همسرِ نام‌برده، بدون مدارک قانونی از ایران خارج شده‌، آیا مشخص شد که نقش سفارتِ جمهوری باکو در خروج غیرقانونی او از ایران چه بوده است؟ ‌اگر سفارتِ باکو در تهران نقشی داشته آیا این اقدام غیر‌قانونی مورد اعتراض ایران قرار گرفته است یا خیر؟

همچنین برخی گزارش‌ها حاکی از سوابق قوم‌گرایی عامل حمله به سفارت و نیز وابستگان او است. برخی رسانه‌های خارجی مدعی هستند در نتیجۀ هک یکی از سایت‌های مراکز مهم دولتی ایران، به اسنادی دست یافته‌اند که نشان می‌دهد عامل حمله به سفارت پیش از این در باکو حضور داشته و دوره‌ای نیز در باکو به تحصیل اشتغال داشته‌ و در باکو با یکی از شهروندان این کشور ازدواج کرده است. بنا بر این گزارش، عامل حمله به سفارت در دورۀ حضور در این کشور با سرویس اطلاعاتی جمهوری باکو نیز در ارتباط بوده و پس از بازگشت به ایران نیز در همین زمینه مورد بازخواست قرار گرفته است. همچنین در ‌گزارش منتشرشده آمده است که همسر فراری حسین‌زاده در باکو دارای بستگانی در مشاغلِ حساس در دستگاه امنیتی‌ بوده است. اگر چنین گزارشی صحیح باشد، متأسفانه مسئولانِ ایرانی پرونده به‌صورت رسمی و شفاف اطلاعات زیادی دربارۀ انگیزه‌های عامل حمله به سفارت و ابعاد موضوع تاکنون منتشر نکرده‌اند.

۳- یکی از پرونده‌های حساسِ مرتبط با مناسبات ایران و جمهوری باکو در دو سال گذشته با اعدامِ عاملِ حمله به سفارتِ باکو به نتیجه رسید، اما همچنان موارد چالش‌برانگیز دیگری بر مناسبات دو کشور، سایه افکنده است. افزون بر ارتباط گستردۀ این کشور با تل‌آویو و حملات سازمان‌یافته رسانه‌های این کشور به ایران، همچنان ادعای نابخردانه علیه تمامیت ارضی ایران و محتوای الحاق‌گرایانه و ضدِّ ایرانی منابع آموزشی و درسی در دوره‌های مختلف آموزش و پرورش عمومی و آموزش‌ عالی این کشور که با بی‌تفاوتی نسبی مسئولان ایرانی روبه‌رو بوده، از‌جمله مسائلی است که در افکار عمومی ایرانیان با حساسیتِ فراوان مورد توجه قرار دارد. اگر طرف ایرانی با تاریخ چند‌هزار‌ساله و اسناد صریح و روشن مبنی بر تجزیۀ ایران در جریان جنگ‌های ایران و روس در قرن نوزدهم چنین می‌کرد، گفته می‌شد که کشور در پی رؤیای بازگشت به دورانِ باشکوه و تاریخی خود است، اما جعل تاریخ و تاریخ‌سازی توسط مسئولانِ کشوری که عمر ظهورشان در جغرافیای سیاسی جهان، تنها سه دهه است و اینکه چنین بی‌محابا در متونِ رسمی تاریخ‌سازی کنند و جعلیات تاریخی را به‌عنوان حقایقِ تاریخی به روح و روان نسل جدید منتقل کنند، خود پرسش مهمی است که به‌طور مستقل باید بررسی شود.


🔴 دنبالۀ یادداشت را در بخشِ «مشاهدۀ فوری» بخوانید:
👇👇


@IranDel_Channel

💢

🎥 استاد علی‌اشرف صادقی: اهالی غیور آذربایجان، با رشادت، عثمانی‌ها را بارها از ایران بیرون کردند

[ نشستِ بزرگداشتِ حمید احمدی، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران - از مجموعه شب‌های بخارا - یکشنبه ۴ خرداد ۱۴۰۴ خورشیدی - تهران، خانۀ اندیشمندان علوم انسانی ]


● محورهای سخنرانی علی‌اشرف صادقی، زبان‌شناس، استاد بازنشستهٔ دانشگاه تهران و عضو پیوستهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی:

- نگاهی به مقوله «اقوام» در ایرانِ پیش از اسلام و سده‌های نخست پس از اسلام، از منظر تاریخی و زبان‌شناختی

- همزیستی گویشوران زبان‌های مختلف در ایران در دوره‌های مختلف و پرداختن به تنوع زبانی ایران

- اشاره به زبانِ تاریخی خطۀ آذربایجان و شمال رود ارس و تغییرات زبانی آن مناطق

- اشاره به جنایت‌های عثمانی‌ها در آذربایجانِ ایران و خساراتِ فرهنگی آنان

- بزرگداشتِ رشادت‌های غیورانۀ آذربایجانی‌های ایران در مقابل عثمانی‌ها از قرن ۱۶ میلادی تا جنگ نخستِ جهانی

- اشاره به سواستفاده از مشکلات کنونی کشور برای فتنه‌انگیزی‌ قومی در شمالغرب ایران و کوتاهی و ضعف‌های حکومت در این‌باره


@IranDel_Channel

💢

‌
🎥 آبراهه‌های دیده نشدۀ زیرزمینی سازه‌های آبی شوشتر در استان خوزستان

در جشنِ خردادگان (جشن آب، ششمین روز خرداد ماه - روزِ خُرداد از ماه خرداد) آبراهه‌هاى دست‌كَندِ زيرزمينى و غيرقابلِ بازديدِ سازه‌هاى آبى شوشتر را با قدمت هزاران سال - كه نمايانگر هنر باستانى ايرانيان در بهره‌بردارى از آب هستند، - به نظاره بنشينيم.

اين آبراهه‌ها توسط انسان و با كمک ابزار اوليه به نيتِ حركت درآوردن آسياب‌هاى آبىِ حدِّ فاصلِ بخشِ فوقانى و رود گرگر كَنده شده‌اند و در معرضِ ديدِ عموم قرار ندارند.

جشن خردادگان به پاسداشتِ آب و آبادانى در ششمين روز از ماه خرداد برگزار مى‌شود.

در آموزه‌هاى زرتشتی، به شادمانى دل و پاكيزگى تن در اين روز تأكيد مى‌شود و از مردم خواسته مى‌شود كه گيتى را با چشم نيكو بنگرند، سپاسگزار اهورامزدا باشند و آب را كه سرچشمۀ آبادانى است، همواره پاک نگه دارند.


■ ویدئو از خشایار لهراسبی


@IranDel_Channel

💢

🎥 گارنیک آساطریان:
وقتی من دربارۀ ایران فکر می‌کنم درخت تنومندی در ذهنم مجسم می‌شود که تنۀ ستبری دارد و از آن شاخه‌های متعددی منشعب شده‌اند و این شاخه‌ها نه‌تنها به تنه، بلکه به یکدیگر نیز متصل‌اند


● گارنیک آساطریان،‌ ایران‌شناس، مردم‌شناس و استاد دانشگاه دولتی ایروان در پیام تصویری ارسالی به «شبِ حمید احمدی؛ از مجموعه شب‌های بخارا» گفت:

- ایران همواره در شمار کشورهایی بوده که از انسجام جمعیتی کم‌نظیری برخوردار بوده است.

- در طول چندهزارسال در این کشورِ پهناور، هویتی واحد و فرهنگی ریشه‌دار و اصیل حکمفرما بوده است. اما تصوّری که در حال حاضر از پدیدۀ «قومیت» در ایران وجود دارد، تحت تأثیر القائات خارجی است.

- صادقانه عرض کنم، صحبت دربارۀ قومیت و قوم در ایرانِ امروز، آن‌چنان رواج یافته که از نگاه یک ناظر خارجی و کسی که از ایران و تاریخِ آن بی‌اطلاع است، ایران مانند «لحاف چهل‌تیکه‌ای» است که صدها قبیله و عشیره ناهمگون در آن زندگی می‌کنند!

- در هیچ کشوری به اندازۀ ایران بحث دربارۀ اقوام اینقدر داغ نیست. در حالی که هیچ پایه و اساسی برای وجود چنین گفتمانِ جعلی در ایران وجود ندارد!


@IranDel_Channel

💢

🔴 دیدار ماه (۱)

بنیاد پژوهشی شهریار تبریز
با همکاری
مجموعۀ فرهنگی هنگام برگزار می‌کند:

دیدار با
دکتر حسن انوری
دکتر توفیق هاشم‌پور سبحانی
دکتر محمدرضا نصیری


● زمان:
شنبه دهم خرداد ماه ۱۴۰۴ خورشیدی، ساعت ۱۹

● مکان:
تبریز،‌ خیابان ارتش جنوبی، چهارراه باغشمال، مجموعۀ فرهنگی هنگام، تالار هنگام


■ شرکت برای علاقمندان آزاد و رایگان است.



#اطلاع_رسانی

@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 ردیه بر نقد «فاشیسم یا لیبرالیسم، مسئله این است»

[ ردیه‌ای بر مطلب فرامرز تقی‌لو ]

✍️ ایران آذری‌مهر

نقدِ فرامرز تقی‌لو بر سخنان موسی غنی‌نژاد، اقتصاددان ایرانی در مورد سازگاری ایران‌شهری و لیبرالیسم، با این فرض که نویسنده، خود تعریف دقیقی از «ایران‌شهر» در ذهن ندارد و آن را صرفاً در چارچوب یک ایدئولوژی نژادی و فاشیستی تقلیل داده، قابل تأمل است. به نظر می‌رسد که این نقد، بیش از آنکه به تحلیل عمیق مفهوم ایران‌شهر بپردازد، بر پیش‌داوری‌های خاصی استوار است و به جای بررسی ابعاد پیچیده و گاه متناقض این ایده، آن را در قالبی ساده و یک‌بعدی از «فاشیسم نژادپرستانه» جای می‌دهد.

● تقلیل مفهوم ایران‌شهر به ناسیونالیسم نژادی

یکی از نقاط ضعف اصلی نقد تقی‌لو، تقلیل دادن مفهوم ایران‌شهر به صرف ناسیونالیسم نژادی تبارگرایانه است. در حالی که ایران‌شهر به عنوان یک مفهوم تاریخی و فرهنگی، ریشه‌های بسیار عمیق‌تری در تمدن ایران دارد که فراتر از قرن بیستم و جریانات فاشیستی اروپایی است. ایران‌شهر ایده‌ای است که به مفهوم سرزمین، تمدن و یکپارچگی فرهنگی ایران می‌پردازد، و نه صرفاً به برتری نژادی یا تباری خاص. منتقد با تمرکز صرف بر جنبه‌هایی که به زعم او با فاشیسم همخوانی دارند، از جنبه‌های دیگر این مفهوم، از جمله تأکید بر داد، شهریاری نیک، نظم اجتماعی و میراث فرهنگی مشترک که از دوران باستان در این اندیشه وجود داشته، غفلت کرده است.

● نادیده گرفتن تاریخ و تکامل مفهوم ایران‌شهر

نویسنده نقد، ایران‌شهر را «یک ایدئولوژی قرن بیستمی و متأثر از تاثیرات فکری - سیاسی جریان عمومی فاشیسم اروپایی» معرفی می‌کند. این ادعا نشان‌دهندۀ عدم شناخت کافی از سیر تکامل و ریشه‌های تاریخی مفهوم ایران‌شهر است.
ایران‌شهر یک مفهوم باستانی است که از دوران ساسانیان و حتی پیش از آن در تفکر سیاسی و فرهنگی ایران وجود داشته و با مفاهیمی چون «ايران‌زمین» یا «سرزمینِ آریاییان» گره خورده است. این مفهوم در طول تاریخ دستخوش تغییرات و تفسیرهای گوناگون شده و نمی‌توان آن را صرفاً به یک جریان فکری مشخص در قرن بیستم محدود کرد. آیا این مفهوم هزاران ساله صرفاً یک «فاشیسم داعشی» است که «زنده یک تن نگذارد؟» این نوع قضاوت افراطی، بیش از آنکه تحلیل باشد، به تخریب می‌ماند.

● تفسیر نادرست از سازگاری ایران‌شهری با لیبرالیسم

ادعای موسی غنی‌نژاد مبنی بر سازگاری ایران‌شهری با لیبرالیسم، لزوماً به معنای یکسان بودن این دو مفهوم نیست. بلکه ممکن است به معنای عدم تضاد بنیادی و قابلیت همزیستی و تکمیل یکدیگر باشد. همانطور که میهن‌پرستیِ مدنی لزوماً یک ایدئولوژی فاشیستی نیست، ممکن است مفهوم ایران‌شهر نیز در تفسیری مدرن و لیبرال، بر هویت مشترک فرهنگی و تاریخی تأکید کند که با آزادی‌های فردی و برابری شهروندی در تضاد نباشد، بلکه بستری برای آن فراهم آورد. تأکید بر زبان فارسی یا میراث آریایی، در صورتی که به نفی حقوق دیگر اقوام و زبان‌ها منجر نشود، لزوماً به معنای فاشیسم نیست، بلکه می‌تواند بخشی از هویت ملی و فرهنگی باشد که در یک جامعه لیبرال نیز قابل احترام و حمایت است. نقد تقی‌لو، این امکان را در نظر نمی‌گیرد که بازتعریف و بازخوانی مفاهیم سنتی در چارچوب مدرن می‌تواند منجر به سازگاری‌های جدیدی شود.

● خطا در مغالطۀ «مردِ پوشالی»

به نظر می‌رسد نویسندۀ نقد، با ساختن یک «مردِ پوشالی» از ایران‌شهر (یعنی یک تعریف افراطی و منفی از آن)، سپس به راحتی آن را مورد حمله قرار می‌دهد. این مغالطه به منتقد اجازه می‌دهد که بدون درگیر شدن با پیچیدگی‌های مفهوم ایران‌شهر، آن را به فاشیسم تقلیل دهد و در نتیجه، هرگونه سازگاری آن با لیبرالیسم را نفی کند. این رویکرد، نه تنها به درک عمیق‌تر موضوع کمک نمی‌کند، بلکه مسیر هرگونه گفت‌وگوی سازنده را نیز مسدود می‌سازد.

در نهایت، نقد تقی‌لو، هرچند ظاهراً از آزادی و برابری دفاع می‌کند، اما با تقلیل‌گرایی و عدم شناخت کافی از مفهوم مورد نقد، خود به نوعی نگاه متعصبانه و یک‌سویه می‌گراید. برای نقد دقیق‌تر دیدگاه موسی غنی‌نژاد، لازم بود که نویسنده ابتدا درک جامع‌تری از مفهوم ایران‌شهر و ابعاد مختلف آن، به‌ویژه در بستر تاریخی و فرهنگی، داشته باشد، و سپس به بررسی سازگاری یا عدم سازگاری آن با اصول لیبرالیسم بپردازد.



🔴 دنبالۀ یادداشت را در بخشِ «مشاهدۀ فوری» بخوانید:
👇👇


@IranDel_Channel

💢