🔴 ملت و کشورِ کهن ایران، پاینده باد

ما ملت ایرانیم؛ یک ملت یکپارچه، تاریخی، ریشه‌دار و بافرهنگ..


@IranDel_Channel

💢

🎥 ایران، تو بمان...



@IranDel_Channel

💢

🔴 ایران

✍️ محمدعلی اسلامی ندوشن

ایران از پای نمی‌اُفتد، می‌تپد و چون قُقنوس از خاکستر خود برمی‌خیزد؛ مانندِ دُلفین جَست می‌زند و پیدا می‌شود و نهان می‌شود، و باز از نو پدیدار. هر کجا که گمان کنید که نیست، درست همان‌جا هست، در هر لباس، هر سیما، چه در زربفت و چه در کرباس، چه گویا و چه خاموش.

هزاران هزار صدا در خرابه‌هایِ تو پیچید که: «دیوان آمد، دیوان آمد!» این صدا در خرابه‌هایِ دیگر نیز پیچیده‌ است و گوشِ روزگار با آن آشناست؛ ولی دیوان می‌آیند و می‌روند، غولان می‌آیند و می‌روند، دوالپایان، پاورچین پاورچین می‌گذرند، و آن روندهٔ بزرگ که ایران نام دارد، می‌ماند.


برگرفته از فصلنامهٔ هستی، تابستانِ ۱۳۷۲ خورشیدی، صص ۱۸۴–۱۸۳


@IranDel_Channel

💢

🎥 خانه | HOME


@IranDel_Channel

💢

🔴 نگاهداری از ایران «به هر قیمتی»

✍️ سید جواد طباطبایی‌، فیلسوف سیاسی ایران

ایران، پیوسته همچون جزیره‌ای در میانِ دریای دشمنانی بود که به هر مناسبتی، خیزآب‌های بلند آن قُلزم‌ها بر ساحل‌های امنِ او، فرو می‌آمد.

این کشور، در زمانی که از منجنیقِ فلک، سنگِ فتنه می‌بارد، در آبگینه‌حصاری قرار دارد، و ما وظیفه‌ای جز نگاهداری از آن، «به هر قیمتی» نداریم!


🔴 بُن‌مایه:
مجلۀ سیاست‌نامه ۵۴، ص ۲۲ و ۲۵


@IranDel_Channel

💢

🎥 دیارِ عاشقی‌هایم...



@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 خودآگاهی ملّی ایرانیان

✍️ آرش رئیسی‌نژاد، دکترای روابط بین‌الملل

در ٢٧ قرن گذشته، ایران پنج‌بار ویران شده و بيش از ۲۵۰ جنگ دفاعی داشته.
علی‌رغم ویرانی، ایران اما هر بار از خاکسترِ مرگ برخاسته و ‎تداومِ دیرینِ خود را نشان داده؛ چرا که ایرانیان درکی منسجم از «خودآگاهی ملّی» داشته‌اند؛ درکی که بارها در دفاع از میهن، نمایان شده.
امروز نیز ایران برمی‌خیزد!


#توییت_خوانی

@IranDel_Channel

💢

🎥 من ایران را دوست دارم...


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 جواد طباطبایی در بابِ سرشتِ جنگ‌ دربارۀ ایران چه نوشته بود

✍️ جواد طباطبایی (دفتر تأملی دربارۀ ایران)

تحول تاریخی هیچ قومی در شرایط آزمایشگاهی شکل نمی‌گیرد، بلکه تاریخ، میدانِ پیکارِ پیوسته است و میزان داوری در تاریخ، دستاوردهای جنگ است نه نتیجۀ نبرد.

این نکتۀ اساسی را نباید فراموش کرد که وضع بحران و جنگ،‌ همیشه نتیجۀ گزینش آزادِ یک قوم نیست، بلکه تحمیلی است. هیچ قومی نمی‌تواند به پیامدهای جایگاه جغرافیای سیاسیِ سرزمینِ خود تن در ندهد، اما می‌تواند با شناختِ درست داده‌ها و با آگاهی از منطق آن، خود را بر داده‌های «جغرافیای سیاسی» تحمیل کند. به دیگر سخن، ایران‌زمین با توجه به مکانِ خود در جغرافیای سیاسی نمی‌توانسته است در معرض یورشِ اقوام بیگانه، قرار نگیرد، اما با توجه به دائمی بودن تهدید و تجاوز می‌بایست اندیشه‌ای از «مدیریت بحران» پیدا می‌کرد که تا بتواند درد «ضعف طبیعی» خود را با آخرالدوای ارادۀ معطوف به قدرت، درمان کند.


🔴 بُن‌مایه:
درگاه تلگرامی «سرو ایرانشهر»

@IranDel_Channel

💢

⚫️ تهرانِ پرغرور، پایتختِ باشکوه ایران

در شاهنامه فردوسی، واژۀ «ایران» بسته به بافتِ شعری، دست‌کم دو معنای کلیدی دارد که هر دو به دفعات تکرار می‌شوند. در یک معنا «ایران»، به‌مثابه یک واحد جغرافیایی و سیاسی در برابر دیگر سرزمین‌ها قرار می‌گیرد. در این کاربرد، «ایران» معمولاً نماد یک هویت جمعی فرهنگی و سیاسی است که باید از آن در برابر دشمن دفاع کرد.
در دیگر معنا، «ایران» اشاره به تخت‌گاه، مرکز قدرت و حکومت دارد.

سده‌هاست تهران،‌ پایتختِ ایران است؛ تهران یعنی ایران و ایران، یعنی تهران.

با چنگ و دندان،‌ نگهبانِ تهران، پایتخت بزرگ و پرغرور ایران‌مان هستیم. دست متجاوز به ایران و تهران باید قطع گردد.



@IranDel_Channel

💢

‍ ‌
🔴 اینترنشنال، این بلندگوی تجزیه‌‌طلبان، بایکوت شود!

✍️ نیما عظیمی

‌اینترنشنال هدفی جز تجزیه‌ی ایران را دنبال نمی‌کند. این شبکه‌‌ی ضدِّ ایرانی از ابتدای تاسیس تا همین امروز ثابت نموده که یک جرثومه‌ی تجزیه‌طلب است؛ و با آوردنِ نامِ مقدّسِ ایران در پیشوند نامِ شبکه‌ی خود، در پیِ فریب اذهان است.
با مرور لیست مؤسسان و مجریان و نویسندگان و میهمانان (به اصطلاح کارشناس) این شبکه، و پیگیری درون‌مایه‌ی برنامه‌های این شبکه‌ی ضدِّ ایرانی، می‌توان به گزاره‌های پرشماری اشاره کرد که دشمنی این شبکه با موجودیت ایران را اثبات می‌کند.

ما در این یادداشت کوتاه، به سه اصلِ اساسی و در واقع سرشاخه‌های این گزاره‌ها اشاره می‌کنیم:

۱) دشمنی آشکار و تمام عیار با «یکپارچگی سرزمینی»، تمامیت ارضی یا تمامیت سرزمینیِ ایران
۲) دشمنی مداوم با «زبان فارسی»، از جمله تلاش‌های شبانه‌روزی و مذبوحانه‌ برای گسترش کمپین تجزیه‌طلبانه‌ی «منو فارسی» و...
این تلاش‌های ضدِّ ایرانی در حالی‌ست که زبان فارسی، نخ تسبیحِ همبستگی ملی ایرانیان و از پایه‌های اساسی هویت ایرانی است.
۳) دشمنی آشکار با همبستگی ملی ایرانیان.
(به عبارت دیگر، تلاش برای برهم زدنِ مفهوم تاریخی و تغییرناپذیرِ «ملت» در ایران)

تاریخ گواهی می‌دهد که هرجریان ایرانستیزی، تابعِ یک، دو یا هرسه‌ اصلِ مذکورِ بالاست.

این شبکه‌ی تجزیه طلب در تمام سالهای فعالیتش در همه‌ی رخدادهای سیاسی - اجتماعیِ رخ داده در ایران، با دخالت‌های خود در مسیر ملت ایران، تنها و تنها در پیِ ماهیگیری‌های تجزیه‌طلبانه‌ی خود بوده است؛ و تلاش دارد دشمنی خود با ملت ایران را در چهارچوب شاخه‌های گوناگون رسانه‌ای، مانند خبر، تحلیل، یادداشت و مقاله و... پوشش دهد؛ اما تشت رسوایی‌اش مدت‌هاست از بام افتاده است.
این شبکه‌ی کثیف، در این روزهای سخت برای ایران عزیزمان نیز تا توانسته اخبارِ یک‌‌طرفه و جانبدارانه - علیه ایران - پخش کرده است. تشویش اذهان عمومی و دامن زدن به تشویش و اضطراب‌های شرایط جنگی، قطعا در دستور کار و اولویت اصلی اینترنشنال است.
بنابراین به یکایک هموطنان نازنین‌‌مان پیشنهاد می‌دهیم و خواهش‌مندیم که مانندِ همه‌ی رخدادهای پیش آمده برای این سرزمین اهورایی، با چشمانی واقع‌بین به پیش‌آمدهایِ تلخ این روزهای سرزمینِ کهن‌مان نگریسته و برای پیشگیری از نفوذ جنگ روانیِ عوامل این شبکه‌ی ایرانستیز، از پیگیری اخبار و نفرت‌پراکنی‌های این بلندگوی تجزیه‌طلبان، کاملا خودداری شود. ملت بزرگ ایران امروز با هوش بالا و چشمانی باز، «مصالح ملّی» خود را بهتر از هر جریانی می‌شناسد.

«سرو می‌ماند، ولی طوفان به پایان می‌رسد.»

پاینده ایران



@IranDel_Channel

💢

‍ ‌
🔴 سِرّ برجای ماندن ایران چیست؟

[یک نقطهٔ مرموز در کلّ تاریخ ایران]

✍️ استاد محمدعلی اسلامی ندوشن

ایران، از سه‌هزار سال پیش بدین‌سو هیچ زمان نبوده است که در صحنهٔ تاریخ جهان حاضر نباشد. یک ملّت چقدر می‌تواند پست و بلند و افت و خیز و رنج و آزمون داشته باشد، و باز بماند؟
از نفَس بیفتد، ولی از پا نیفتد؟ چون به حکم جغرافیا در قلب حوادث جهان بوده، از چهار سو فشار بر او وارد می‌شده، با این‌حال، از میدان به در نمی‌رفته.

از کاخِ آپادانا تا خانهٔ گِلی حافظ در شیراز، فاصلهٔ چندانی نیست؛ زمانی مُلکِ مرئی را در زیر سیطرهٔ خود داشته، زمانی مُلکِ معنی را.

یک نقطهٔ مرموز در کلّ تاریخ ایران است و آن سرّ بر جای ماندن اوست. چگونه بوده که وقتی همهٔ درها به رویَش بسته می‌نموده است، باز دریچهٔ نامنتظری باز می‌شده که او بتواند خود را از طریق آن برهاند؟ چنین می‌نماید که هرگاه لازم می‌شده، او ادامهٔ حیات ایرانیَش را به بهای گرانی می‌خریده.

این بها، «شکیبائی در مصائب» بوده است.

بدین‌گونه، آنچه را که «مَشی ایران» می‌توان خواند، به نیروی نو شدن و «باز آفرینی بر حسب مقتضیّات» تضمین می‌گردیده.
منظورم از «باز‌آفرینی بر حسب مقتضیّات» آن است که اقتضای اوضاع و احوال جدیدی که عارض گردیده، پاس داشته شود، بی‌آنکه اصلِ «مشی» تغییر یابد.

[اصلِ مشی ایرانی ماندن]

ظواهر تغییر می‌کرد، ولی او آن را مهم نمی‌دانست، پس از چندی و پس از یک انحنای مختصر، باز همان مسیر پیشین در پیش گرفته می‌شد.

🔴 بُن‌مایه:
سخن‌ها را بشنویم، صص ۴۶-۴۵


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 ایران، زادگاه سرو است؛ و فرزندانش، همچون سرو

در روزگاری که طوفانِ حادثه‌ها بر سرزمین‌مان می‌تازد و سایهٔ سنگین دشمن بر آسمان دل‌هایمان می‌افتد، یاد سرو، این درخت دیرآشنا و همیشه‌سبز، آرامشی ژرف در جانِ ما می‌نشاند.

سرو، نه تنها درختی است بر خاک ایران، که روحی است ایستاده بر تارک تاریخ، نمادی است از آن‌چه ایرانیان در سیر قرون و اعصار بدان شناخته شده‌اند: ایستادگی، استواری و بزرگی.

در فرهنگ کهن ایران، سرو نهال مقدسی است که در باورهای مزدیسنا، نشانی از اهورایی بودن دارد. گفته‌اند که زرتشت، پیام‌آور روشنایی، سرو را در کنار آتشکده‌ها کاشت تا نشانه‌ای باشد از زندگی، از پایداری و از روشنی. و چه زیباست که درختی را به نماد جاودانگی برگزینند، درختی که هرگز خزان را باور ندارد و قامتش خم نمی‌شود، حتی زیر تازیانهٔ تندباد.

در شاهنامه، آن کتاب سترگ هویتِ ایرانی، سرو نه‌فقط تصویری طبیعی که تصویرگر خصلت‌های پهلوانی است. سرافرازی رستم، پایداری کاوه و آزادگی سیاوش، همه را می‌توان در قامت سرو دید. فردوسی آنگاه که از ایران می‌گوید، گویی از سروی سخن می‌گوید که از دلِ خاک سربرآورده تا سر بر آسمان بزند و بر بادها بشورد.

در شعر فارسی، سرو، گاه تمثال معشوقی است بلندبالا و گاه مظهر انسانی است آزاده و وارسته، که در برابر هیچ قدرتی خم به قامت نمی‌آورد. حافظ و سعدی و مولوی، همه و همه، قامت دلدار را با سرو سنجیده‌اند، تا هم عشق را معنا کنند و هم آزادگی را.

و مگر تنها در شعر و اسطوره است که سرو می‌روید؟ در فرش و گلیم، در ترمه‌دوزی و نگارگری، در نقش‌های هزاررنگ ایران‌زمین، سرو ایستاده است. گویی هر هنرمند ایرانی، در تار و پود اثر خود، امیدی کاشته است، که حتی اگر جهان در آتش بسوزد، سرو باز خواهد رویید.

ای ایرانی، ای فرزند سرزمین سروها! اگر امروز دستان دشمن در کمین‌ است و خاکت زخم خورده، به یاد آور که ریشه‌های تو در دلِ این خاک، هزاران سال است که می‌تپد. قامت تو، همچون سرو، آموخته است که نه به طمع باران، و نه از بیم تندباد، خم نشود. آن‌که سرو را در دل خود دارد، هیچ‌گاه به زانو نمی‌افتد.

پس برخیز. نگاهت را به قله‌ها بدوز. به خاطر داشته باش که ایران، زادگاه سرو است؛ و فرزندانش، همچون سرو، در روزگار سختی، سبزتر و سرافرازتر می‌رویند.

@IranDel_Channel

💢

🎥 ایران؛ تو حتی اسمتم خیلی نجیبه...



@IranDel_Channel

💢

‍ ‌
🔴 وطن‌دوستی چگونه است؟

پایداری در برابر هجوم بیگانگان (انیرانیان) / والاترین وظیفۀ اهورایی ایرانیان بر پایۀ شاهنامه

✍️ استاد محمدامین ریاحی خویی

مهیب‌ترین نمود اهریمنی، هجوم اَنیران (غیر ایرانی) به سرزمین ایران، و والاترین و مقدّس‌ترین وظیفۀ اهورایی، پایداری ایرانیان در برابر هجوم  بیگانگان و نگاهبانی آزادی و استقلال سرزمین و مردم خویش است.

شاهنامه سرگذشت این پایداری ها و تجلّی روح ملی ایران و بیان آرمان‌های جاودانی ایرانیان است. از اینجاست که در ضمیر ناخودآگاه ایرانیان جای گرفته و با گذشت هزار سال، غبار کهنگی بر آن ننشسته است.‌

گردآوری داستان های ملی و تدوین شاهنامه در عصر انوشیروان، به نیت تقویت همبستگی ملی و رفع پراکنده اندیشه‌ای درونی کشور و تقویت نیروی ملی در برابر خطرهای هجوم هپتالیان از شمال شرق و رومیان از غرب بود.

در عصر فردوسی هم ایران از یک سو دستخوش ستم و تاراج عباسیان بود و از دگرسوی اقوام بیابانگرد تازه نفسی از شمال شرق به ایران می‌تاختند و شاهنامه پیامی به مردم ایران برای برانگیختن روح پایداری در برابر این خطرها بود.
این پیام در سراسر شاهنامه، از آغاز تا انجام آن، به گوش می‌رسد. وقتی کاووس در‌ هاماوران گرفتار گردید، افراسیاب لشکر به ایران کشید و از آن سوی تازیان به ایران تاختند:‌
ز ترکان و از دشتِ نیزه‌وران‌
ز هر سو بیامد سپاهی گران‌
سپاه اندر ایران پراگنده شد
زن و مرد و کودک همه بنده شد

ایرانیان شوریده بخت روی به زابلستان نهادند و پیغام به رستم فرستادند:‌
دریغ است ایران که ویران شود
کُنام پلنگان و شیران شود
کنون چاره‌ای باید انداختن‌
دل خویش از رنج پرداختن‌

رستم که مظهر نیروی پایداری ایران در برابر انیران بود، مهاجمان را تار و مار کرد و ایرانیان را نجات داد. بعد از آن هم تا پایان عمر نگهبان ایران بود. حتی وقتی پسرش سهراب به تورانیان پیوست (اگرچه هدفش از میان بردن افراسیاب خون‌خوار و کاوس سبک‌سر بود)، به دست پدر (اگرچه ناشناخته) کشته شد.‌

در شاهنامه هجوم های سه قوم تازی، رومی و تورانی به ایران را می‌خوانیم. نخستین و بازپسین دشمنان، تازیان اند که با چیرگی هزارساله ضحاک، جنگ کاوس با شاه‌هاماوران (= حِمیَر)، حمله شعیب قتیب در عهد داراب، و حمله طایر عرب در عهد شاپور اول بیان می‌شود.‌‌دومین دشمن رومیان‌اند که کینهٔ آنها از سلم ـ پسر فریدون ـ آغاز می‌شود و دیربازترین دشمنی و بیشترین و خونین‌ترین جنگ‌های ایرانیان با تورانیان است.

‌‌
@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 ایران: ایستادۀ پُرغرورِِ هزاره‌ها

ما مردمانی هستیم که بر سنگ نوشتیم تا بمانیم، نه بر شنِ زمان. آن‌چه امروز هستیم، ریشه در کاخ‌هایی دارد که با قلم و چکش ساخته شدند، نه با فریاد..

(استاد محمد ابراهیم باستانی پاریزی)


■ موسیقی: سمفونی خرمشهر، اثر استاد مجید انتظامی


@IranDel_Channel

💢

🔴 ملّتِ ایران، نگهبانِ ایران


@IranDel_Channel

💢

🔴 ایران؛ تو بمان جاودان


@IranDel_Channel

💢

‍ ‌
🔴 پیامِ شاهنامه،‌ دفاع از شرفِ ملّی است

آنچه قومی را از قوم دیگر ممتاز می‌کند، تا جایی که بتوان این مایهٔ جدایی و مابه‌الامتیاز را ملیّت خواند، همان روح ملّی است.

ایرانی امروز به هویت ملی خود می‌نازد. از خاک و شرف و عزت خود دفاع می‌کند، زننده‌کنندهٔ یاد «جنگ قادسیه» را سر جای خود می‌نشاند و از غلط‌کاریش پشیمان می‌سازد، مالکِ زمین و هوا و دریای خویش است.

این «ایرانی» محصول فرهنگ و روح ملی و ژن بزرگی است که فردوسی یکی از معماران آن بوده است.

فردوسی مداح قومی است که سه هزار سال حاکم این سرزمین بوده‌اند، شاهان و ملوک الطوایف و امرا و پهلوانان و خاقانان جزئی حقیر از این تودهٔ کثیر بوده‌اند. فتوحات و شکست‌ها را به شاهان نسبت مدهید. فتح و شکست از اجزای اصلی تاریخ یک قوم است، شکست او شکستی است که به زودی جبران می‌شود و فتح او برای حفظ کیان و هستی خویش است.

فردوسی هم فتوحات را نشان داده است و هم شکست‌ها را. فریدون و اردشیر و انوشیروان را ستوده است و از کیکاووس و همانندان او، بد گفته است.

پس چرا او را مداح شاهان می‌خوانید؟

او ستایشگر ملتی است که خود از بنیانگذاران و معمارانِ روحِ او بوده است. او اگر شاهی را می‌ستاید برای آن است که آن شاه به ایران و ایرانی خدمت کرده است و اگر شاهی را نکوهش می‌کند برای آن است که آن شاه به مملکت خود خیانت کرده است.

پس به قول امروزی‌ها، پیامی که شاهنامه امروز برای ملّت ایران دارد، پیام شاه‌دوستی و شاه‌پرستی نیست، پیام دفاع از ملیت و‌ قومیت ایرانی است، ملیتی که اساس معنوی و روحی زبان پارسی و تاریخ سه هزار ساله‌اش است.
ما به زبان فارسی می‌نازیم که یکی از غنی‌ترین ادبیات جهان را دارد.

پیام شاهنامه، پیام دفاع از حیثیت و شرف ملی است. پیام فردوسی به ملت ایران در همین روز و همین ساعت از قول رستم است به اسفندیار:
که گفتت برو دستِ رستم ببند
نبندد مرا دست چرخ بلند

ما این پیام را شنیدیم و کار بستیم و آن را به صدام فرو خواندیم و ثابت کردیم که همان فرزندان رستم هستیم.


🔴 گفتگو با زنده‌یاد دکتر عباس زریاب خویی،
به کوشش غلامحسین میرزا صالح
مجموعهٔ سپهر اندیشه، تهران: ۱۳۸۱
صص ۱۰۶-۱۰۰


@IranDel_Channel

💢

🔴 ملت و کشورِ کُهنِ ایران، پاینده باد

ما ملت ایرانیم؛ یک ملت یکپارچه، تاریخی، ریشه‌دار و بافرهنگ..


@IranDel_Channel

💢