پنجره‌ی بین راه پله باز بود و نور تیر چراغ برق از لا‌به‌لای برگ‌های درحال خشک شدن درختان کوچه به شیشه هایش می‌تابید.
گویی که این روشنایی که از دل تاریکی بیرون آمده و از آثار کاراواجو پیروی می‌کرد.
نتوانستم ثبتش نکنم.

آرزوهای کوچک من به شیرینی نباتی هستند که در چای حل می‌شود اما زودهنگام از بین می‌رود.

همیشه به این فکر می‌کنم که اگر دختر دار شوم شاید نامش را «ایران» بگذارم.
همانقدر که برای این خاک بی‌گناه عشق در سینه دارم از مردمانش گریزانم.
ایران در تصورم زنی ستم دیده است که مردان او را احاطه کرده و به بند کشیده‌اند، اما هنوز تقلا می‌کند تا روزی آزاد و آباد باشد.
راستش را بخواهی قلبم برای این زن و خاکش می‌تپد اما از زندگی درکنار غاصبانش خسته‌ام.

I move with the trees, in the breeze
I know that time is elastic.
And I know, when I go
All my particles disband and disperse
And I'll be back in the pulse.
And I know none of this will matter in the long run but I know a sound is still a sound around no one.

من می‌دونم وقتی که بمیرم تمام اجزا و ذرات بدنم متلاشی و پراکنده می‌شن و به نبض طبیعت برمی‌گردم.

فیونا درباره‌ی این چیز جالبی گفته:
«وقتی یک درخت توی جنگل می‌افته، هیچکسی نمی‌فهمه و صداشو نمی‌شنوه.
اما آیا افتادن اون درخت صدایی نداده و اون درخت نیفتاده؟
پس اگر صدایی وجود داره مهم نیست تو شنیدیش یا نه مهم اینه که وجود داره.
پس منم وجود دارم حتی اگر منو نمی‌بینی، اتفاقاتی که راجع به من می‌افته حقیقت داره حتی اگر نمی‌فهمیشون.»

استاد طراحی‌ام بهم گفت آثارت و درونت بسیار اکسپرسیوه! می‌توانم ببینم که روح یک نقاش را درون خود داری و روحیه‌ات شبیه به روحیه‌ خودم در جوانیست، حقیقتا با شنیدن این کلمات از این آدم در پوست خود نمی‌گنجنم.

سرما تا اسخوانمان نفوذ کرده بود اما گرمای کلامش برای گرم کردنم کافی بود.
روی چمنزار نشسته و به او گوش می‌سپردم.
گربه‌ها و کلاغ‌ها دورمان را احاطه کرده بودند اما گربه‌ای هم نتوانست باعث شود از او چشم بردارم.
باهم قدم برمی‌داشتیم تا به زن و مردی رسیدیم که داشتند همدیگر را با رنگ روغن نقاشی می‌کردند.
ضربه های قلموی زن به حدی زیبا و چشم نواز بودند که نتوانستم از او تعریف نکنم و زن با خوشرویی تشکر کرد.
نمی‌دانم اما شاید باز رنگ روغن را شروع کردم.

«کافه شبانه»
اثر وینسنت ون‌گوگ.

تنهایی به کافه‌ای نقلی و دنج پناه می‌برم که پاتوق همیشگی‌ام است.
از شخصیت مرد داستان کتابم نفرت دارم.
در سرمای خیابان داخل مغازه‌ها صمیمی‌تر دیده می‌شود.
پلیور گرم بدنم را آرام می‌کند.
حتی خانه‌ها هم با بخاری و بخار چای‌ها گرم و صمیمی‌ترند.
در نظرم کوچه‌های سرد و تیره نقطه‌ی برعکس خانه های گرم و صمیمی هستند.
انگاری که مردم از هیولای تاریک کوچه به خانه‌ها پناه برده‌اند.
بیچاره عسل، آن گربه‌ی نگون بخت نتوانسته از هیولای شب سرد فرار کند، آشیانه‌ای ندارد جز کوچه‌ای که مجبورا با سرمایش اخت شده.
بیچاره مادربزرگم که هیچوقت نمی‌تواند با حیوانی خو بگیرد، مهر این گربه به دلش بنشیند و این بچه را به خانه‌اش بیاورد.

اما از نظر دایی چیزها آن‌قدر که ما فکر می‌کنیم مهم نیستند.
هرچیزی می‌گذرد و دوامی ندارد. این حرفی بود که آن روزها به من می‌گفت. برایم از عظمت کهکشان می‌گفت و ناچیزی سیاره ما. آنقدر بزرگ و کوچک را پیش هم می‌گذاشت که وقتی به خودمان می‌رسید دیگر نبودیم. اصلا به حساب نمی‌آمدیم. سفری بود که در آن حیرت از هستی، دلت را پر می‌کرد و جا برای هیچ چیز دیگر نمی‌ماند. بعدها بارها خواستم به چنین سفری بروم، نتوانستم.
خورشید جایی گم و گور می‌شد و ستاره‌ها و سیاره‌ها ربطی به من نداشتند.
هستی فقط اسم خوبی برای دخترها بود و زمان غریب‌تر از هر چیزی بود. از جایی می‌گذشت و از جایی نمی‌گذشت. از روی صورتم رد می‌شد و پیرم می‌کرد ولی با روزهای دور زندگی‌ام کاری نداشت. گاهی حتی بازیگوشانه آن‌هارا به رخ می‌کشید، گزندگی و تلخی‌شان را. ناچیز بودند و زیر هیچ ذره‌بینی دیده نمی‌شدند ولی در لحظاتی از زمان به سلول های ذهن چسبیده بودند. کنده نمی‌شدند و به اندازه همه کهکشان اهمیت داشتند.

«رازی در کوچه ها» به قلم فریبا وفی.

دستهای سردش را می‌گیرم تا به دستهای گرم من پناه بیاورد.
روی نیمکتی نزدیک به هم نشسته و جوری دستان هم را گرفته‌ایم که کسی نتواند ببیند.
دور و برمان را نگاه می‌کنیم اما مردم امان نمی‌دهند که کمی هم را برانداز کنیم.
کنارمان سوت و‌ کور می‌شود، به لبهایش خیره می‌شوم، ناگهان لبهایم را در بر می‌گیرد و شروع به مکیدن می‌کند.
با ترس به روبرو نگاه می‌کنیم،
هیچکس جز ما نیست.

در هیاهوی بازار حس زندگی از هر قدم شنیده‌ می‌شود.
به مردم که می‌نگرم هرکسی دنبال زندگی درحال فرار خود می‌دود.
در کنار پیرمردی می‌نشینم که می‌گوید چیزی به عمرش نمانده و می‌خواهد در سالهای آخر زیبا بنظر برسد.
پز کلاهی را می‌دهد که من از آن تعریف کردم، همسرش از انگلیس برایش آورده.
دلم می‌خواهد از چیزهایی که به چشم دیگران نمی‌آید بیشتر بگویم،
مثلا اینکه چقدر با دیدن هر طیف رنگ سبز مخصوصا سدری و پسته‌ای به وجد می‌آیم.

«سلف پرتره درحال خودارضایی»
اثری از اگون شیله.

در باب خودارضایی بگویم که در اوج شهوت چیزی به جز لمس خود به چشمت نمی‌آید.
جوری تن خود را می‌جویی که انگاری با ارضا شدن به گنجی نایاب دست یافته‌ای.
با هر انگشت و هر لمس لذتی جدید کشف می‌کنی که گویی پیکرت به عرش می‌رود و با اهل آسمان هم‌صحبت می‌شوی.
عشق و شهوت باهم درآمیخته می‌شوند و به شکل نفس یا ناله‌ای بیرون می‌آیند.
شیره‌ی وجودت فوران می‌شود و تنت را گرم می‌کند، پاهای لرزانت آرام می‌گیرند و چشمانت به خواب می‌روند. حال روان تو رسالت خود را به بهترین شکل ممکن انجام داده است.

شاخکی در دل ماه فرو رفته و برگی شبیه به قطره‌ا‌‌ی خون سقوط می‌کند.

شبها که از غصه خوابت نمیبره،برای نجات پیدا کردن به هورمون هایی چنگ میزنی که بعد از ارضا کردن خودت ترشح میشن.
انگار "به اوج رسیدن" فقط یه لحظه ی کوتاهه.تو اون نقطه،تو اون لحظه،همه چی یادت میره.انگار همه چی خوبه و بهتره.
و بعد دستای خسته ت میوفتن کنار بدنت،
و بدون اینکه به چیز بیشتری فکر کنی خواب تورو با خودش میبره.با یه حس خلا...
چه لذت غمناکی،مثل یه حفره ی توخالی که بازم میری سراغش و هربار همون نتیجه رو میده!
انگار پس از هر لذتی،خلا به سراغ انسان میاد.
حتی این چیزها هم برای پوشاندن حفره های انسان کافی نیست.حتی دست های خودش.دست های دیگری.بوسه های دیگری.به هر شکلی،همیشه به اون نقطه ی خالی برمیگرده.
انگار آفریده شده تا همیشه خلا های پس از هر لذت رو در آغوش بگیره و هرگز لبالب پر نشه...