تمام وجودم لبریز از کینه‌س

سینه‌ش متلاشی شده بود

چیزی ازم باقی نمونده جز خشم

مردم دارن پر پر می‌شن

از زمین و زمان نفرت دارم

به قول جاویدنام نوید افکاری «سکوت شما یعنی حمایت از ظلم و ظالم!»

تا جون دارم فریاد می‌زنم.

دایه، دایه، وقت جنگه!

آزادی، آزادی، آزادی

تا جون در تن و خون در رگ داریم می‌جنگیم و رها می‌شیم.

این خاک و این مردم پاره‌ای از تن منن.

انگار داره قد می‌کشه تو قلبمون کینه
این تازه رقص ماست ببین جنگمون چیه
عمق حماقت بشر رو می‌بینم توی جمعیت
بعد تکبیر وقتی خامنه‌ای دست تکون می‌ده
قتلای ناموسی، زن‌کشی قانونِ آبادی
تیغ غیرت می‌بره سر یه عاشق رو
کثافت اسلام رو می‌شوره بارونِ آزادی
شعله بالا می‌ره می‌گیره یقه‌ی خالق رو

آزادی یه نفس تو ریه‌ی زمونه‌ست
زبونم آینه‌ی کینه‌ی درونم
می‌شکافه تو آسمون سینه‌ی کبوتر
آزادی رو درخت حیاط میوه‌ی ممنوعه‌ست

به خودم قول می‌دم که با طلوع آفتاب روزی که از زیر یوغ ستم رها شدیم، سرود «ای ایران» با صدای استاد بنان رو اینجا بذارم.

جاوید ایران

مام میهن مارا فرا می‌خواند.

«سوم می ۱۸۰۸»
اثری از فرانسیسکو گویا

«هیجدهم دی ۱۴۰۴»