و هر واژه تکه‌های تنم رو به هم می‌دوخت

در روز‌های واپسین دی‌
از میان خاموشی می‌نویسم
دیگر زمستانی دراز به انتظار ننشسته
این را ریح بهاری به هنگام وزیدن سرود
بر شانه‌ام نشست
در گوشم زمزمه کرد که دگرگونی با تو آشناست
انقلاب با خاک خو می‌گیرد
دیگر سردم نیست
ظلمت این روزها رفتنی‌ست…

نوشته‌ی بیست‌و‌چهارم دی سال چهار

رها

یکی از کلمات موردعلاقه‌ام

همیشه وقتی چنلش رو چک می‌کردم، با خودم می‌گفتم مگه می‌شه کسی انقدر دیوانه‌وار عاشق زندگی کردن باشه

انگار که هرچیز رو وقتی رها توصیف می‌کرد از نظرم جالب میومد

مثل زندگی کردن

و چیشد؟

کسی که سرشار و لبریز از زندگی بود رو کشتن

دنیا هیچ‌وقت عادلانه نبوده

و برای همین از زندگی متنفرم

امیدوارم اکانتت تا ابد توی این چنل بمونه رها

و منو یاد این روزهای تیره و تار بندازه

سعی می‌کنم با سیب سبز یادت بیفتم

اکثر اوقات تنها چیزی که نیاز دارم یک انسانه! یک انسان که دیگه وجود نداره. که روزی بوده، زندگی کرده و حالا دیگه نیست. که یادم بندازه هستم و زندگی می‌کنم و خواهم رفت. که همین‌قدر راحته. که همینه.

و اون انسان برای من تو بودی رها

«که همینه»

چقدر آوازت سوز داره زن!

دلتنگ و چو من مرغ قفس بهر وطن شد