یا موسولینی در سمت راست شکاف سیاسی به همراه مارکس قرار دارد، یا همه‌ی آنها در سمت چپ جمع می‌شوند. آنها جدایی‌ناپذیرند؛ هیچ جایگزین منطقی دیگری وجود ندارد

اگرچه بسیاری از فعالان سوسیالیست، الحاد را موعظه می‌کنند، اما این کار را به این دلیل انجام نمی‌دهند که به وجود یک قدرت برتر شک دارند، بلکه به این دلیل است که عمل پرستش یک خدا می‌تواند احترام یک شخص به دولت را تحت‌الشعاع قرار دهد. جمع‌گرایان باید هر چیزی را که خارج از دولت است—هرگونه حواس‌پرتی—از بین ببرند، چه با حذف و چه با جذب اتحادیه‌های کارگری، فرقه‌های مذهبی، گروه‌های قومی و کسب‌وکارها، هر چیزی که بوی استقلال بدهد. از نظر جمع‌گرایان، فاشیست‌ها، کمونیست‌ها، سوسیالیست‌های ملی و انبوهی از ایدئولوژی‌های سفت و سخت و بی‌ارزش، دولت خداگونه است، عالی‌ترین تجسم یک اقتدار، و هیچ چیز نباید بر الوهیت فراگیرِ برادر بزرگشان سایه افکند. همانطور که موسولینیِ خداناباور و الهام‌گرفته از مارکسیسم اعلام کرد: «همه چیز در دولت، هیچ چیز خارج از دولت، هیچ چیز علیه دولت.» در واقع، تنها چیزی که می‌توان در محراب یک رژیم اقتدارگرا پرستش کرد، دولت قادر متعال است.

اکنون تمام اشکال گوناگون دولت‌گرایی آزموده شده‌اند و همگی شکست خورده‌اند. در آغاز قرن بیستم، سرمایه‌داران، سیاست‌مداران و روشنفکران در سراسر جهان غرب به سوی نظامی تازه روی آوردند: نظامی از اقتصاد مختلط و حاکمیت دولت که قرار بود جایگزین بازار آزاد نسبتاً رها از مداخلهٔ دولت در قرن نوزدهم شود. اما همهٔ این نسخه‌های به ظاهر تازه و هیجان‌انگیز (از سوسیالیسم گرفته تا دولت شرکتی و دولت رفاه–جنگ) همگی به آزمون گذاشته شده‌اند و شکست خود را به‌روشنی نشان داده‌اند. امروز فراخوان به سوسیالیسم یا برنامه‌ریزی دولتی، در واقع دعوتی است به بازگشت به نظامی کهنه، خسته و شکست‌خورده. دیگر چه چیزی برای آزمودن باقی مانده است، جز آزادی؟

مورای روتبارد - اخلاق آزادی