او در جای دیگری از همین کتاب، درباره ماهیت توتالیترِ معرفت گنوسی می‌گوید:

​«گنوسیست‌ها معتقد بودند که آن‌ها صاحبان معرفتی ویژه (Gnosis) هستند که سایر انسان‌ها از آن بی‌بهره‌اند. این معرفت به آن‌ها حق می‌دهد که نظم موجود را نابود کرده و بشریت را به زور به سوی کمال هدایت کنند. این دقیقاً همان مبنای فکری "پیش‌آهنگان حزب" در لنینیسم است؛ نخبگانی که مدعی‌اند قوانین تاریخ را می‌فهمند و بنابراین مجازند برای خیرِ توده‌ها، بر آن‌ها حکومت کنند.»

@Learn_Cast

در کتاب «ضد انقلاب علم» نیز (بدون ذکر نام گنوسیسم اما با توصیف دقیق آن) می‌نویسد:
​«این وسوسه که انسان می‌تواند خود را به مقام آفریدگارِ مطلق ارتقا دهد و تمام روابط اجتماعی را به صورت مهندسی‌شده بازسازی کند، نوعی طغیان علیه محدودیت‌های بشری است. این گرایش، که در سوسیالیسم تخیلی و علمی به اوج رسید، در واقع یک مذهب جدید است که "عقل بشری" را به جای الوهیت می‌نشاند.»


@Learn_Cast

همچنین در کتاب «نظریه و تاریخ»، او به صراحت علیه فلسفه‌های کل‌گرا (که ریشه در وحدت‌وجود گنوسی دارند) می‌گوید:
​«فیلسوفان تاریخ (مانند هگل و مارکس) مدعی‌اند که به نقشه‌ای دست یافته‌اند که "روح جهان" یا "نیروهای مادی تولید" برای بشریت کشیده‌اند. آن‌ها خود را پیامبرانِ این معرفت پنهان می‌دانند. اما در واقعیت، این‌ها چیزی جز تخیلات متافیزیکی نیستند که می‌خواهند اراده فردی انسان‌ها را زیر پای یک "کلِ" موهوم قربانی کنند.»


@Learn_Cast

آین رند عینیت رو قبول داره. چرا؟ چون پیش‌فرضش اینه که جهان منطقی و قانون‌منده.
حالا ممکنه بگید اون خالق رو قبول نداشت؛ مهم نیست!
چون این مسئله به‌طور آکسیوماتیک اثبات میشه: اگه قوانینی به‌طور کانسیستنت تو هستی جاریه، قطعاً این نظم از یه سیستم و منشأ بالاتر اومده. حساب و کتابی تو کاره.
جهان زندان نیست، جهان کثیف و بد نیست. آین رند -خواه یا ناخواه- این آکسیوم‌هایی رو که بالاتر توضیح دادم، قبول کرده؛ چون بدون اونا، سیستم فکریش فرو می‌ریزه.

حالا اون سیستم بالاتر چیه؟ دو حالت بیشتر نداره: یا کارِ یک دمیورژ و خدای شیطانیه (گنوسیسم)، یا یک خدای واحد و عادل.
​نکته اینجاست: چون ما 'عینیت' رو به عنوان اصل پایه قبول کردیم، برای اینکه دستگاهمون فرونریزه و کانسیستنت بمونه، مجبوریم قبول کنیم اون مبدأ، 'عادل' و 'خیرخواهه'.
چرا؟ چون به محض اینکه فرض کنیم اون مبدأ عادل نیست و فریبکاره، یعنی جهان یک زندان و توهمه (گنوسیسم). و در یک جهانِ توهمی، 'عینیت' و 'شناخت واقعیت' غیرممکنه.
پس کسی که ادعای عینیت داره، منطقاً راهی نداره جز اینکه به یک ناظمِ عادل (که جهان رو واقعی و قابل‌زیست خلق کرده) تن بده، وگرنه زیر پای خودش رو خالی کرده.

اپیستمولوژیک ضعیفید اگه فکر میکنید از این حرفا شریعتی جدید در میاد

ت ت ت ت ترورشون کن

آرمین منو استوری کن، آرمین معرفیم کن 🥺

نورانی شدی سخت دیدنت اشکان زارع جان