در این مقاله، سعی بر آن شده سو برداشت و سوفهم های اولیه و ابتدایی از بازار آزاد و آنارشی سرمایه را روشن کرده و جوابی محکم و در خور داده شود، تمامی مطالب در این مقاله به صورت آکسیوماتیک از نظریه دین و آزادی محمد علی جنت خواه بدست آمده، و می‌تواند سنگ محکی باشد بر این موضوع که آیا در نظریه او، باز هم به حکومت اسلامی و دستوری میرسیم یا خیر

@Learn_Cast

حالا اگه تونستی از این آنارشیسم کور در بیار، تونستی از این جهان وطنی بودن در بیار

.

Considérations sur la France
Joseph de Maistre

پایانِ عصرِ توهم و پارادوکس اصلاح

​تاریخ معاصر ایران در چنبره‌ی یک افسونِ شوم و یک تناقض بزرگ گرفتار شده است. جریانی که در سال ۱۳۵۷ با ادعای «انقلاب» و تغییر بنیادین پارادایم‌ها آمد، امروز برای بقای خود به مضحک‌ترین رویکرد سیاسی، یعنی «اصلاح‌طلبی» پناه برده است. این نوشتار بر آن است تا با کالبدشکافی دقیقِ ماهیتِ ۵۷، اثبات کند که چرا تمام میراث‌داران آن انقلاب (از چپ تا مذهبی) در واقع محافظه‌کارانی هستند که از ترسِ پذیرشِ اشتباهِ اصلی، به اصلاحاتِ بی‌حاصل چنگ زده‌اند.


​اصلاح‌طلبی؛ نقابِ محافظه‌کاری بر چهره‌ی انقلابیون
​برای درک بن‌بست کنونی، باید مضحک‌ترین و متناقض‌ترین رویکرد ۴۶ سال گذشته را تشریح کنیم: «اصلاح‌طلبی برآمده از انقلاب».
​۱. پارادوکسِ انقلاب و اصلاح
انقلابیون ۵۷ آمدند تا «زیرِ میز» بزنند. آن‌ها پارادایم‌ها را عوض کردند، تعاریف را دگرگون ساختند و علیه «نظمِ قدیم» شوریدند. ذاتِ انقلاب، رادیکالیسم و تغییر بنیادین است. اما اصلاح‌طلبی چیست؟ اصلاح‌طلبی یعنی پذیرشِ چارچوبِ موجود و تلاش برای بهبودِ تدریجی آن؛ یعنی یک رویکردِ ذاتاً «محافظه‌کارانه».
تناقض دقیقاً همین‌جاست: چگونه جریانی که ادعای انقلابی بودن دارد و ساختار قبلی را با خشونت ویران کرده، ناگهان محافظه‌کار می‌شود و دم از اصلاح می‌زند؟ پاسخ روشن است: اصلاح‌طلبی زمانی رخ می‌دهد که انقلابیون به «دیوارِ واقعیت» می‌خورند. آن‌ها می‌فهمند که شعارهایشان کار نمی‌کند، اما چون جرأت ندارند اصلِ انقلاب را زیر سوال ببرند، سعی می‌کنند با «اصلاحات»، آن لاشه‌ی متعفن را زنده نگه دارند. بنابراین، اصلاح‌طلبی در ایران تلاش برای تغییر نیست، تلاش برای نجاتِ انقلاب از مرگ حتمی است.
​۲. همه‌ی ۵۷ی‌ها اصلاح‌طلب‌اند (از توده تا اصولگرا)
اصلاح‌طلبی محدود به جناحِ سیاسیِ خاصی نیست. اگر دقیق بنگریم، تمام جریاناتِ دخیل در ۵۷، امروز به نوعی اصلاح‌طلب شده‌اند.
​اصول‌گرایان: آن‌ها سعی می‌کنند با وصله پینه کردنِ ناکارآمدی‌ها، بگویند ایراد از تفسیر اشتباه از انقلاب و عملکرد اشتلاه
​چپ‌ها و مارکسیست‌ها (توده، فداییان): آن‌ها هم اصلاح‌طلب‌اند چون هنوز در پارادایم ۵۷ گیر کرده‌اند. آن‌ها می‌خواهند سوسیالیسم یا عدالتِ مدنظرشان را در دلِ ویرانه‌ای که ساخته‌اند جستجو کنند.
​مجاهدین و ملی-مذهبی‌ها: این‌ها هم وقتی با تناقضاتِ ایدئولوژیک خود روبرو شدند، به جای بازگشت از مسیرِ غلط، سعی کردند قرائت‌هایشان را «اصلاح» کنند.
​مشکل مشترکِ همه‌ی این‌ها (مصدقی، توده‌ای، مجاهد، اصولگرا) این است که هیچ‌کدام حاضر نیستند به اصل اشتباه خود اعتراف کنند. همگی می‌خواهند در همان زمینِ بازی که در ۵۷ ساختند، تغییراتی ایجاد کنند و گوی رقابت "تفسیر درست از انقلاب پ عملکرد انقلابی" را از هم بربایند. غافل از اینکه آن زمین، شوره‌زار است و هیچ اصلاحی در آن ثمر نمی‌دهد.

پناه بر خدا از شر شیطان رانده شده، بابک زنجانی پست گذاشته میخواد CBDC رو‌ اجرایی کنه

بدین‌وسیله، در پی انتشار اخبار مربوط به بازداشت نیکلاس مادورو و فروپاشی ساختار حاکم بر ونزوئلا، این ضایعه‌ی ایدئولوژیک را به کلیه‌ی جریان‌های چپ رادیکال، کمونیست‌های جهان‌وطنی، نظریه‌پردازان اتوپیای دولتی و مبلغان همیشگی «سوسیالیسمِ هنوز اجرا نشده» تسلیت عرض می‌نماییم.
بی‌گمان، سقوط یکی دیگر از «الگوهای مقاومت» ـ که سال‌ها با تورم افسارگسیخته، قحطی، مهاجرت میلیونی و سرکوب سیستماتیک، صرفاً قربانیِ تحریم‌ها معرفی می‌شد ـ ضربه‌ای سهمگین بر پیکره‌ی روایت‌های آماده و تحلیل‌های کپی‌پیست‌شده‌ی این جریان وارد آورده است.
این واقعه بار دیگر یادآور آن است که فقر، صف نان، فرار نخبگان و زندان مخالفان نه انحراف از آرمان، بلکه خروجی طبیعی دولت ایدئولوژیکِ متمرکز است؛ هرچند انتظار می‌رود طبق سنت مألوف، مسئولیت این شکست نیز به عوامل بیرونی، توطئه‌های جهانی و «مردمِ نفهم» واگذار شود.

در پایان، ضمن ثبت رسمی این شکست در آرشیو تجربه‌های تکرارشونده‌ی قرن، صمیمانه امیدواریم این روند را با همان اصرار، همان انکار و همان خودحق‌پنداری ادامه دهید؛ چرا که تاریخ نشان داده است این مسیر، پیش از نابودی هر جامعه‌ای، در نهایت به نابودی خودِ شما منتهی می‌شود.

در آخر سر باید یادآور بشوم زین پس وضعیت تو باقی کشورهای سوسیالیستی مارکسیستی همینه، حداقل اطلاعات عمومیتونو بالا ببرید و زیاد روی مقاومت در برابر امپریالیسم حساب باز نکنید.

مقاله مانی بشرزاد

به یاد ایران

مقاله سر راجر اسکروتن، 6 نوامبر 1984

حکایت نسلی که اول رؤیا می‌بینه، بعد جهانو مث رؤیاش بازآفرینی می‌کنه.
‌
‌
تصاویر این نوداستان، از فیلم انیمیشن «ملک‌خورشید» برداشته شده:
«ملک‌خورشید»
طراح و کارگردان: علی‌اکبر صادقی
داستان: پرویز دوایی
فیلمنامه: احمدرضا احمدی-علی‌اکبر صادقی
طول فیلم: شانزده دقیقه
سال ساخت: هزار و سیصد و پنجاه و چهار
تهیه شده در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان