📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس

✅ آیا خدا آدم و حوا را پس از آن رفتار اسفبار، مجازات کرد؟

همانطور که قبلاً گفتیم، خدا پر از محبت است. او به مجازات متوسل نمی‌شود، بلکه فرزندانش را تعلیم و تربیت می‌کند. او نخست به ایشان امید می‌دهد. فرزندی از نسل حوا (یعنی پسرِ مریم باکره، عیسای مسیح) سر شیطان را که به شکل مار ظاهر شد، خواهد کوبید و مار پاشنۀ عیسی را خواهد زد- و این اشاره به مصلوب شدن عیسی دارد (م.ک. پیدایش ٣ :­۱۶). این امید به‌عنوان یک سنت، نسلی به نسل دیگر انتقال پیدا کرد، اینکه یک روز خدا خواهد آمد تا بشر را از وضعیت اسفبارى که خود را پس از گناه اولیه در آن یافت، آزاد کند و انسانها را از جور و ستم شیطان نجات بخشد. این واقعه همانطور که بعداً خواهیم دید، دقیقاً اتفاق افتاد. اقدام دوم خدا این بود که راهی را که به درخت حیات منتهی می‌شد، بست تا آدم و حوا از میوۀ آن نخورند، میوه‌ای که ایشان را در شرایط اسفناکی که در آن قرار داشتند، فناناپذیر و جاودان می‌ساخت، و همانطور که قدیس باسیل کبیر، در اثر خود تحت عنوان آیین نیایش شرح داده، «تا شرارت جاودان نگردد». از آن پس، آدم و حوا، نخستین انسانهای خلق‌شده، همان راهی را که انتخاب کرده‌ بودند، ادامه دادند. ایشان ارتباط و مشارکت خود را با خدا قطع کردند و زندگی مبارک و سعادتمندی را که در فردوس داشتند، از دست دادند. آدم و حوا آن هدایای عالی‌ای را که از خالق خود گرفته بودند، از دست دادند. آدم، حاکمیت خود را بر تمام مخلوقات از دست داد. مخلوقات به او احترام می‌گذاشتند و مطیع او بودند، البته تا وقتی که او مطیع خالقشان بود. از آن لحظه‌ای که آدم از اطاعت از خدا سر باز زد، ایشان نیز برضد آدم قیام کردند. نحوۀ زندگی آدم و حوا کاملاً عوض شد. کار ایشان دیگر مثل کار در فردوس، خوشایند و آسان نبود. ایشان می‌بایست با زحمت و عرق جبین امرار معاش می‌کردند و نیازهای ضروری خود را برآورده می‌ساختند. هنگامی که بعداً صاحب فرزند شدند، از دیدن اینکه یکی از فرزندانشان، یعنی قائن، برادر خود (هابیل بی‌گناه) را به‌خاطر حسادت کشت، غم و اندوه شدیدی را تجربه کردند. مرگ در انتظار ایشان نیز بود. طبیعت برضد انسان طغیان کرد. انواع بیماری‌ها، فساد اخلاقی، بلایای طبیعی، فجایع و بسیاری از مصیبت‌های دیگر خود را نمایان ساختند. پولس رسول بعدها چنین نوشت: « می‌دانیم که تمام خلقت تا الان با هم در آه كشيدن و درد زايمان مى باشند» (رومیان ٨ :­۲۲). گناه اولیه، با تمام پیامدهای اسفبارش، دامنگیر تمام فرزندان آدم و حوا شد، یعنی تمام مردم روی زمین و در تمامی اعصار. «پس، همچنانكه بوساطت يك آدم گناه وارد جهان گرديد، و به گناه موت، و بدین‌سان موت دامنگیر همۀ آدمیان گردید، از آنجا که همه گناه کردند» (رومیان ٥ :­۱۲). از آنجایی که «[خدا] هر امت انسان را از یک خون ساخت تا بر تمامى روى زمین ساکن شوند» (اعمال‌ ١٧ :­۲۶)، خونی که به گناه آلوده شد، همه را آلوده کرد. پولس رسول در فصل نخست نامه‌اش به رومیان (آیات ۲۱-۳۲) به‌شکلی خلاصه و غم‌انگیز و با استفاده از واژگانی نیرومند، از وضع ناگوار بشر پس از سقوط آدم و حوا اظهار تأسف می‌کند. حتی خواندن این کلام دردی عمیق در ما پدید می‌آورد.

 ☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس

✅ خدا چگونه با این وضعیت ناراحت‌کننده روبرو شد؟ او برای تسلی بشر رنجدیده چه کاری انجام داد؟

در نتیجه، عهدقدیم نمایانگر مداخلت‌های بی‌شماری است که خدا برای بازگرداندن مخلوقاتش به نزد خود، انجام می‌دهد. دعای طولانی در آیین نیایش قدیس باسیل[1]- به‌شکلی خلاصه- به نیکویی‌های عظیم خدا برای بازگرداندن بشر نزد خود اشاره می‌کند: «... زیرا تو خلقتی را که به وجود آوردی، تا به ابد طرد نکردی، ای یگانه نیکو، و ثمرۀ دستان خود را فراموش نکردی، بلکه به‌خاطر دلسوزی محبت‌آمیزت، به طرق مختلف با او ملاقات کردی: تو انبیا را فرستادی؛ از طریق مقدسینت که در هر نسل تو را خشنود ساخته‌اند، کارهای مقتدر[معجزات] انجام دادی. از دهان خادمین و انبیای خود با ما سخن گفتی و نجاتی را که قرار بود بیاید، اعلان فرمودی؛ تو به ما شریعت را عطا کردی [از طریق موسی] تا به ما کمک کنی. تو فرشتگان را به‌عنوان نگهبان مقرر فرمودی...» 

استیفان، آن «پروتومارتیر» (در یونانی، یعنی «شهید اولیه از میان همۀ شهیدان»)، در برابر اعضای شورای یهود در اورشلیم، اشاره‌های بیشتری به نیکویی‌های خدا کرد، به‌خصوص نیکویی‌ها به فرزندان ابراهیم (‌اعمال ٧ :­۱-۵۳). متاسفانه فقط چند نفر به دعوت خدا پاسخ دادند که اسامی ایشان در نامه به عبرانیان ذکر شده است (۱۱­:٢ -۳۸). تقریباً تمام این مردان که به خدا ایمان داشتند، می‌بایست با واکنش و مخالفت سایرین روبرو می‌شدند. با تمام اینها، خدا هرگز از توجه و محافظت از انسان دست نشست، «ليكن چون زمان به کمال رسید» (غلاطیان ‌۴:۴)، یعنی در وقت مناسب، نقشۀ نجات تمام انسانها را به مرحلۀ اجرا درآورد.

.............................
[1] آنافورا (=بالا بردن و تقدیم کردن) دعایی است که در رسمی‌ترین بخش آیین نیایش خوانده می‌شود، که در طول آن، نان و شراب بالا برده و تقدیم می‌شود تا بدین نحو تقدیس گشته و به بدن و خون مسیح تبدیل گردند. (یادداشت مترجم).

☦@LessonsOrthodox

 📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس            

🔆بخش 1 - ایمان یک مسیحی ارتدوکس
🔸فصل 14 - در انتظار مسیح موعود


✅ آن نقشۀ خدا چه بود؟

نقشۀ خدا دقیقاً همان چیزی بود که خدا بلافاصله پس از سقوط بدان اشاره کرد. شخصی از نسلِ حوا شیطان را در هم خواهد کوبید و انسان را از گناه آزاد خواهد ساخت. البته این موضوع آنطور که در ابتدا بیان شده بود، در هاله‌ای از ابهام و راز قرار داشت، اما خدا بعدها از طریق انبیای مقدس خود، شروع کرد به آشکار ساختن آن نقشه، تا انسان را به‌نحو شایسته‌ای برای آن آماده سازد. نسل حوا کسی نیست جز پسر یگانۀ خدا، شخص دوم تثلیث اقدس که قرار بود از باکره‌ای پاک به دنیا آید. این را اشعیای نبی از قبل به‌شکلی کاملاً واضح اعلان کرده بود- و البته سایر انبیا نیز به او اشاره کرده بودند- همانطور که در عهدقدیم می‌خوانیم: «اینک باکره آبستن شده، پسری خواهد زاد و او را عِمانوئیل نام خواهد نهاد» (اشعیا ٧ :­۱۴). حتی محلی را که مسیح موعود قرار بود در آن به‌دنیا بیاید، میکا از پیش اعلان کرده، گفته بود: «اما تو، ای بِیت‌لِحِمِ... از تو برای من كسى بیرون خواهد آمد که بر اسرائیل حكمرانى خواهد کرد» (ميكا ٥ :­۲). پولس رسول نیز همین مطلب را با وضوح بیشتری بیان کرده، می‌فرماید: «ليكن چون زمان به کمال رسید، خدا پسر خود را فرستاد که از زنی زاده شد و زیر شریعت به دنیا آمد، تا آنان را که زیر شریعت بودند بازخرید کند، تا آنكه مقام پسرخواندگی را دريافت كنيم» (غلاطیان ۴:­۴-۵).
 

✅ آیا دربارۀ آمدن مسیح موعود در میان سایر قوم‌ها پیشگویی‌هایی شده؟ آیا در این خصوص اطلاعاتی داریم؟

انتظار آمدن رهاننده‌ای که قرار بود بیاید تا دنیا را از فلاکت و گناهی که در آن رنج می‌کشد، نجات دهد، در سنت‌های تمامی ملت‌ها وجود داشته است؛ اما این سنت‌ها با افسانه‌ها و داستانهای تخیلی آمیخته شده‌اند. در چین، از قرن ششم پیش از میلاد، مردم در انتظار آمدن فردی از غرب، با عنوان «مقدس» بودند. کنفسیوس او را «خدا-انسان» می‌نامد. بابلی‌ها نیز در انتظار نجات‌دهنده و رهاننده‌ای بودند، آن هم «به‌عنوان خدایی که انسان شد.» مردم هند در انتظار آمدن نجات‌دهنده‌ای بودند که برای نجات دنیا خواهد آمد و «دوران طلایی آغازین» را احیا خواهد کرد. بر اساس کتاب «وداها» که قدیمی‌ترین متن مقدس آیین هندو می‌باشد، انتظار می‌رفت که «آگنی»، خدای آتش و خورشید، از باکره‌ای متولد شده: از سوی پدر آسمان «به‌عنوان میانجی بین خدا و جهان» فرستاده شود. در میان فیلسوفان بزرگ یونانی مانند ارسطو، افلاطون و سقراط، این برداشت یا بینش شایع بود که خدای حقیقی یگانه است. سقراط با همین اتهام به مرگ محکوم شد، زیرا مردم می‌گفتند که او «دیوها [جن‌های] جدیدی را معرفی می‌کند.» او در دفاعیه‌اش در برابر قضات گفته بود: «شما در خواب خواهید ماند، مگر این که خدا بر شما رحم کند و کسی را نزدتان بفرستد که تعلیمتان داده، نجاتتان بخشد.» اما در تراژدی پرومِته انتظار آمدن یک رهاننده با وضوح بیشتری شرح داده شده است. این اثر، نخستین نمایشنامه از یک سه‌گانۀ تراژدی است که به قلم شاعر یونان باستان، آیسخیولوس (حدود ۵۲۴-‏۴۵۶ ق.م.) به رشتۀ تحریر درآمده است. در نخستین بخش این سه‌گانه، «پرومِتۀ آتش‌آور» حضور دارد که ظاهر می‌شود و برضد ارادۀ زئوس عمل می‌کند. در بخش دوم، «پرومِته در زنجیر» ظاهر می‌گردد که زئوس (خدای اُلَمپوس) برای مجازات، او را بر سر قلۀ قاف (در قفقاز) زنجیر ‌کرد و عقابی هر روز می‌آمد و جگر او را می‌خورد. شب‌هنگام، وقتی عقاب از آنجا می‌رفت، جگر دوباره رشد می‌کرد و این شکنجه روز بعد تکرار می‌شد. یک روز، پرومِته در همان حال که اسیر و در زنجیر بود، پیغامی دلگرم‌کننده با این مضمون دریافت کرد: «تو همچنان رنج خواهی کشید تا زمانی که پسر ”نَمْف“ (باکره)، تِتیس بیاید و تو را آزاد سازد.» در بخش سوم، یعنی «پرومتۀ رها از زنجیر»، پسرِ زن می‌آید، عقاب را می‌کُشد، زنجیر را پاره کرده، پرومته را آزاد می‌کند! اگر در نقشِ پرومته، تخطی از فرمان خدا را تشخیص دهیم، او همان انسان است؛ در نقشِ عقاب، شیطان و گناه را مشاهده می‌کنیم که امعاء و احشاء انسان را می‌خورد؛ و در نقشِ پسرِ تتیس، پسر مریم باکره، عیسای مسیح را می‌بینیم که شیطان و گناه را درهم شکسته، مغلوب می‌سازد و بدین‌سان، انسان را آزاد می‌کند. از اینرو در برابر خود داستانی شفاف و تمثیلی داریم که با روایتی که کتاب‌مقدس برای ما روایت می‌کند، کاملاً مطابقت دارد.

 ☦@LessonsOrthodox

🔹تراژدی پرومِته، اثر شاعر یونان باستان، آیسخیولوس( ۵۲۴-‏۴۵۶ ق.م.)
در نخستین بخش این سه‌گانه، «پرومِتۀ آتش‌آور» حضور دارد که ظاهر می‌شود و برضد ارادۀ زئوس عمل می‌کند. در بخش دوم «پرومِته در زنجیر» ظاهر می‌گردد که زئوس (خدای اُلَمپوس) برای مجازات، او را بر سر قلۀ قاف زنجیر ‌کرد و عقابی هر روز می‌آمد و جگر او را می‌خورد. شب‌هنگام، وقتی عقاب از آنجا می‌رفت، جگر دوباره رشد می‌کرد و این شکنجه روز بعد تکرار می‌شد. یک روز، پرومِته در همان حال که اسیر و در زنجیر بود، پیغامی دلگرم‌کننده با این مضمون دریافت کرد: «تو همچنان رنج خواهی کشید تا زمانی که پسر ”نَمْف“ (باکره)، تِتیس بیاید و تو را آزاد سازد.» در بخش سوم، یعنی «پرومتۀ رها از زنجیر»، پسرِ زن می‌آید، عقاب را می‌کُشد، زنجیر را پاره کرده، پرومته را آزاد می‌کند! اگر در نقشِ پرومته، تخطی از فرمان خدا را تشخیص دهیم، او همان انسان است؛ در نقشِ عقاب، شیطان و گناه را مشاهده می‌کنیم که امعاء و احشاء انسان را می‌خورد و در نقشِ پسرِ تتیس، پسر مریم باکره، عیسی مسیح را می‌بینیم که شیطان و گناه را درهم شکسته، مغلوب می‌سازد و بدین‌سان، انسان را آزاد می‌کند.

☦@LessonsOrthodox

☦ به نام پدر و پسر و روح القدس
آموزش زبان یونانی را توسط برادر "یانی" عزیز، آغاز می کنیم.
⚠️ عزیزان توجه فرمایید تنها با قید آدرس کانال و نام مدرس مجاز به کپی یا فوروارد دروس کانال می باشید.

🆔@Orthodox_GreekLesson

✅ برای یادگیری زبان یونانی می توانید به کانال بالا مراجعه کنید، آموزشی ارتدوکسی و عالی از زبان یونانی هر هفته توسط برادر یانی ارائه می شود.

🏵 جلسه ششم / باربارا پاپاس
☦@LessonsOrthodox

📚کتاب آیا نجات یافته ای؟
🎗نوشته باربارا پاپاس

✅ راه اثبات ايمان

مهمترین بخش کار ما برای خدا و راه نشان دادن ایمان و عشق به مسیح ، این است که هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی گرسنه ها را تغذیه کنیم، تشنگان را بنوشانيم، به غریبه ها خوش آمد بگوييم، برهنگان را بپوشانيم، به بیماران خدمت كنيم و زندانیان را ملاقات كنيم. عیسی خودش آموخت که هر وقت به افراد نیازمند کمک کنیم ، به او خدمت می کنیم. ✔️این به معنای فعالیت هر از گاهی نیست. انجام کار خدا باید به روشی برای زندگی تبدیل شود - زندگی در مسیح - و باید همه جوانب فعالیت روزانه ما را لمس کند. در ذهن ما همیشه باید این سؤال مطرح شود ، "در این شرایط ، عیسی چه می کرد؟" سپس باید سعی کنیم براساس آن عمل کنیم.

🎗پدر آگاتون گفت: اگر یک مسیحی در هر لحظه، داوری را که در پس مرگ است در ذهن نگاه مى داشت، با چنین سهولتى گناه نمی کرد.

🏵عیسی گفت که اگر ما براى او نیستیم ، ما مخالف او هستیم ، به این معنی که باید ملكوت فعالانه دنبال شود. بی تفاوتی همان رد كردن است. مکاشفه 3:16 هشدار می دهد که خداوند ولرم را از دهان خود بیرون خواهد زد زیرا آنها حتی به اندازه کافی اهمیت نمی دهند که موضع بگیرند. خداوند به ما زندگی می دهد تا بتوانیم انتخاب خود را انجام دهیم و آن را در تمام اعمال و تصمیمات خود نشان دهیم.
فصل پنجم رومیان عطاياى رایگانى را که از طریق ایمان به عیسی مسیح می تواند براى ما باشد ، توصیف می کند ، اما فصل ششم زندگی نوينى را نشان می دهد که باید در آن، به سمت تقدس و ابدیت با خدا راه برويم (6: 22). این قسمت به ما می گوید که باید غلامان خدا شویم. گفتن اینكه ما باید تعهد خود را به مسیح ثابت كنیم این حقیقت را نفی نمى كند كه نجات هدیه ای است از جانب خدا. هیچ مقدار پولی نمی تواند نجات را بخرد ، و ما هرگز نمى توانستيم به اندازه كافی برای به دست آوردن آن "اقدام كنیم". پس بدیهی است ، اگر ما نتوانیم آن را بخریم یا آن را بدست آوریم ، براى کسانی که آن را دریافت می کنند ، نجات یک هدیه است. با توجه به عهد خون خدا ، این هدیه عالی به کسانی اهدا می شود که زندگی آنها ايمان به مسیح را نشان می دهد ، هر چند که آنها مایل نیستند از این امر اطمینان یابند ، زیرا ما باید کاملاً بدون گناه باشیم ، همانطور که عیسی بود ، تا مستحق نجات باشیم.
آثاری که جنبه های یک زندگی مسیحی را دارند ، نه تنها ايمان را اثبات می کنند بلکه همچنين تأثیر گذار هستند و نشانگر رشد روحانى هستند که بدون آثار غیرممکن است. زندگی روحانى دقیقاً همین است: زندگی که در سطح روحانى فعالیت می کند - از طریق دعا ، مراقبه روى حقایق خدا ، آموزش کلام او ، انجام دادن کار او ، دادن وقت ، استعداد و گنج خود ، هر کس و هر کجا که هستیم. کسانی که در این زندگی ایمانی شرکت می کنند ، مرتباً به شباهت خدا رشد می کنند و با او رابطه اى غنی و هيجان انگيز برقرار می کنند که در طول ابدیت شدت می یابد. این رابطه در يك نام منعکس خواهد شد که او بر روی سنگ سفیدی خواهد نوشت، و به محض ورود هر یک از محبوبانش به تمامیت ملكوت خود به آنان خواهد بخشید. اما در آن مکان مبارک هیچ حسادت و رقابتى وجود نخواهد داشت زیرا كيفيت ويژه هر رابطه خصوصی خواهد بود - فقط با خدا در اشتراک گذاشته می شود.

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب آیا نجات یافته ای؟
🎗نوشته باربارا پاپاس

☘گرگورى كبير ☘
رویدادى که دروازه های فردوس را گشود

به هر حال پدران صالحى قبل از آمدن خداوند زندگی می كردند ، تا زمانی كه مسیح با وساطتت مرگ خود دروازه های فردوس را گشود، آنها به داخل ملكوت برده نشدند. آنها ناله و شكايت می كردند زیرا آنها عادلانه زندگی کرده بودند تا بتوانند وارد ملكوت شوند ، با اين حال آنها قبل از ورود به آن تأخیر طولانی را متحمل شدند. آنها در تاکستان کار کرده بودند ، اما آنها اقامت در دنیای مردگان را، هر چند مسالمت آميز، پس از زندگی عادلانه دریافت کرده بودند. ... پس از طولانی شدن اقامت در دنیای مردگان ، آنها در نهایت به شادی های ملكوت رسیدند. با این حال ، ما که در ساعت یازدهم آمده ايم پس از كارگرى كردن، شكايت نمى كنيم. ... از آنجا که ما بعد از آمدن ميانجى وارد این جهان شدیم ، تقریباً به محض اینکه از بدن خود خارج شویم به ملكوت برده می شویم. و ما بدون هیچ تاخیری آنچه را که پدران باستان پس از تأخیر طولانی مدت ، شايسته آن شدند، دریافت می کنيم.


☘يوحناى زرين دهان☘
دربارۀ داورى

با توجه به همه این موارد و ایمان به آنها در قلبمان : پس از این زندگی كنونی باید در مقابل یک محكمه هولناک بايستيم ، تا حساب هر آنچه را كه انجام داده ایم، ارائه دهيم، و ما حكمى دريافت مى كنيم كه اگر در گناهان خود مانده باشيم مجازات می شویم ، یا اينكه از طرف دیگر، ما تاج و چیزهای نیک بی شمار دیگرى را دریافت خواهیم کرد، اگر در این زمان کوتاه حاضر، مراقب روح خود باشيم. بياييد کسانی را که جرات گفتن آن چه که خلاف این باور است را دارند ، ساكت نماييم. بياييد تا مسیرهای تقوا را طی کنیم ، به گونه ای که با قلبی مطمئن بتوانيم به آن محكمه نزدیک شويم تا بتوانیم چیزهای نیکی را که او به ما وعده داده است، دريافت كنيم، به فيض و رحمت خداوند ما عیسی مسیح ، که افتخار و جلال از آن اوست اكنون و تا ابدالآباد. آمین

☦@LessonsOrthodox

☀️شمايل مسیح ، داور جهان☀️
(شمايل نگاری از پدر آنتونی سالزمن)

🔸مرحله سوم: مواجهه با داورى

مسیح ، داور جهان ، حاکم بر همه ، کسی كه بر اساس حقیقتی که در انجیل هایش موجود است زنده و مرده را داوری خواهد کرد (رومیان 2: 16).
همه ما باید "با داوری روبرو شویم".

📚کتاب آیا نجات یافته ای؟
🎗نوشته باربارا پاپاس

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب آیا نجات یافته ای؟
🎗نوشته باربارا پاپاس

قديس آگاتون، هنگامی که او قرار بود از دنيا برود ، به مدت سه روز در بستر خود بى حركت باقی ماند ، چشمانش باز و رو به سمت آسمان بود. روز سوم، هنگام بهبودی كم او، برخی از شاگردانش که دور او جمع شده بودند ، از او خواستند که به آنها بگوید روح او در آن دوره زمانی کجا بود.
او لرزيد و زمزمه كرد، "در پيشگاه داوری خدا". برادران با حيرت سؤال کردند، "و پدر، آيا شما ترسيده اى؟"
قديس با درد فراوان پاسخ داد،"من سعى كردم، به بهترین وجهی كه می توانم احكام خدا را در تمام زندگی ام حفظ کنم. اما من یک انسان هستم، چطور بدانم که آيا من خدا را خشنود ساخته ام؟ " راهبان حيرت زده گفتند، "آيا مطمئن نیستید که کارهای شما مورد خشنودى خدا بوده است؟"
قديس پاسخ داد: "تا زمانی که به پیشگاه خدا برسم، نه" ، زیرا انسان با یک معیار و خدا با معيار دیگری قضاوت می کند. " برادران می خواستند چیزهای دیگری را به خاطر روح خودشان بپرسند ، اما قديس با سر به آنها اشاره كرد که ديگر سخن نگويند.
لب هایش زمزمه كرد: "من گرفتارم".
چهره اش شروع به درخشش کرد! شاگردانش او را دیدند که این دنیای بیهوده را برای زندگی ابدی با شادی که فرد هنگام عزیمت براى دیدار با محبوب ترین آشنای خود احساس می کند ، ترک می کند.

☘آرحيماندريت كريسوستوم ،
پدران باستانی صحرا

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب آیا نجات یافته ای؟
🎗نوشته باربارا پاپاس

🔸فصل سوم

جاده به ملكوت

خواهر سیکلِتیک متبارک گفت: "كسانی كه زندگی را در خدا آغاز می كنند ، در ابتدا با مبارزه و مشقت فراوان روبرو می شوند ، با اين وجود، پس از آن شادی وصف ناپذیری را می يابند.
او گفت: "زیرا همانگونه كه كسانی كه مایل به روشن كردن آتش هستند ، ابتدا در معرض دود قرار می گیرند و از چشمانشان به خاطر دود آب جاری می شود ، اما بعداً در انجام كار خود موفق می شوند ، همچنین ما كه می خواهیم آتش الهی را در درون خود روشن كنیم، بايد بدانیم که ما فقط توسط مبارزات و زحمات بسیار در این امر موفق خواهیم شد. زیرا خداوند همچنین می گوید ، "من آمدم تا بر روی زمین آتش افكنم ، و اگر آتش بیش از حد مشتعل شود ، چه چيز ديگرى می خواهم؟"
آن متبارك ادامه می دهد: "حقیقتاً برخی ، ضمن تحمل زحمت و به ستوه آمدن از دود برای انجام کارى کوچک در آغاز ، از تنبلی آتش را روشن نکردند، زیرا آنها به سرعت دور شدند و تحمل استقامت تا پایان را نداشتند. "

☘آرحيماندريت كريسوستوم ،
پدران باستانی صحرا

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب آیا نجات یافته ای؟
🎗نوشته باربارا پاپاس

✅ کار آسانی نیست

جاده به ملكوت خدا غالباً پر از دست انداز و گاه خطرناک است، اما به مروارید بسیار گران قیمتى منتهی می شود (متى 13: 46). هیچ تلاشی برای چنین گنجینه باشکوهى بسیار بزرگ نیست. نقش ما در فرایند نجات شامل چهار مرحله است:

🔹 مرحله 1. ايمان: اذعان مى كنيم که عیسی مسیح پسر خدا ، نجات دهنده ما است ، که تنها راه حضور ابدی خالق ما را برای ما فراهم می سازد، همانطور که هر بار اعتقادنامه نيقيه را قرائت مى كنيم، اعلام می داريم:
من ايمان دارم ... به خداوند يكتا عیسی مسیح ، پسر یگانه خدا ، مولود ازلى پدر،…. كه براى ما آدميان و براى نجات ما از آسمان فرود آمد، به قدرت روح القدس از مریم عذرا تن گرفت و انسان شد ...

ما ممکن است هر زمان به این شهادت برسیم. تا زمانی که زندگی مى كنيم، اگر خالصانه باشد ، هرگز براى رسيدن به ايمان دیر نيست. اما ما هرگز نمی دانیم که زندگی مان چه زمانی به پایان می رسد - مرگ همیشه خود را از قبل اعلام نمی کند - بنابراین هر چه زودتر موضوع ایمان را مورد بررسی قرار دهیم ، بهتر خواهد بود. همچنین ، هرچه ما تأخیر بیشتری داشته باشیم ، احتمال آن هست که آنقدر از خدا دور شویم که حتی نتوانیم نیاز را متوجه شویم ، یا بدانیم که چگونه او را بیابیم (اعمال 17: 27).

[ ادامه مراحل را در جلسات بعد دنبال نمائید. ]

☦@LessonsOrthodox

☦ همه ما باید "با داوری روبرو شویم".

مسیح ، داور جهان ، حاکم بر همه ، کسی كه بر اساس حقیقتی که در انجیل هایش موجود است زنده و مرده را داوری خواهد کرد (رومیان 2: 16).


✅ آیکون مسیح، "داور جهان"، در مرکز سقف کلیساهای ارتدوکس قرار می گیرد، که یادآور این واقعیت است که همه ما توسط او داوری خواهیم شد، از طرفی به مسیحیان خاطر نشان می کند که باید خداوند مان عیسی مسیح را در زندگی و پرستش مان مرکز توجه خود قرار دهیم!

🆔@ORTHODOXIRAN

🏵 جلسه ششم / آرتین
☦@LessonsOrthodox

🔸بخش چهارم: مریم مقدس مادر خداوندمان

قسمت اول

منبع: کتاب الهیات تطبیقی پاپ شنودا،
ترجمه: س.آ

(1) تکریم مریم عذرا (همیشه باکره)
(2) القاب او
(3) اعیاد مربوط به او
(3) پاسخ به سؤالات
الف) چرا ما بر مریم عذرا (همیشه باکره) عناوین «تاک» و «دروازه حیات» را می‌نهیم
ب) آیا درست است که به مریم عذرا (همیشه باکره) دعا کنیم؟

(1) پروتستان‌ها بانوی عذرا (همیشه باکره) را تکریم نمی‌کنند و از او شفاعت نمی‌طلبند، و احتمالاً این تفریط‌گری آنها واکنشی است به افراط‌گری کاتولیکهای رومی. بعضی از پروتستان‌ها حتی تا آنجا پیش می‌روند که مریم عذرا (همیشه باکره) را به پوست تخم مرغ شباهت می‌دهند که پس از خروج جوجه از آن، بی‌فایده و بی‌ارزش می‌ماند. و طبعاً آنها هیچیک از اعیاد مربوط به مریم عذرا (همیشه باکره) را برگزار نمی‌کنند.
(2) برخی از پروتستانها، جسورانه مریم عذرا (همیشه باکره) را «خواهر ما» می‌نامند.
(3) به علاوه، آنها می‌گویند که بانو مریم بعد از تولد خداوند یسوع، با یوسف همچون زوج خود زندگی کرد و صاحب فرزندان دیگر شد که «برادران یسوع» یا «برادران خداوند» خوانده‌ می‌شدند.
(4) پروتستانها همچنین به برخی از عناوینی که کلیسای ما به بانوی عذرا (همیشه باکره) می‌دهد اعتراض می‌کنند.
(5) عدم تکریم پروتستانها از آنجا آشکار می‌شود که در ترجمه‌هایی که خودشان از کتاب‌مقدس می‌کنند، عنوان «پر از فیض (Full of Grace) را که توسط فرشته به او داده شد، به «لطف بسیار یافته» (Highly Favoured) ترجمه می‌کنند.
(6) پروتستانها غالباً بانوی عذرا (همیشه باکره) را به جای «مادر خدا» (تءودوکوس Theodokos)، «مادر یسوع» خطاب می‌کنند.

☦@LessonsOrthodox

تکریم مریم عذرا (همیشه باکره)

کافیست به سخنان مریم عذرا (همیشه باکره) که در کتاب‌مقدس ثبت شده ‌است رجوع نماییم: «زین پس، همه نسلها خجسته‌ام خواهند خواند» (لوقا 1: 48). فراز: «همه نسلها» به این معناست که تکریم مریم عذرا (همیشه باکره) یک اصل جهانی است که از میلاد مسیح آغاز شده و تا انقضای عالم ادامه خواهد یافت.
برخی از تکریم‌های مریم عذرا (همیشه باکره) در کتاب‌مقدس ثبت شده است. برای مثل الیزابت، که تقریباً هم‌سن مادر مریم مقدس بود، به او گفت: «من که باشم که مادر خداوندم نزد من آید؟ چون صدای سلام تو به گوشم رسید، طفل از شادی در رحم من به جست و خیز آمد». (لوقا 1: 43، 44)
چه عجیب است عظمت مریم عذرا (همیشه باکره)؛ که چون الیزابت سلام او را شنید، «به‌ روح‌القدس‌ پر شد». (لوقا 1: 41). صرفاً شنیدن صدای مریم عذرا (همیشه باکره) باعث شد که الیزابت به روح‌القدس پر شود.
بانوی عذرا (همیشه باکره) نه فقط از انسان، بلکه از فرشتگان نیز تکریم یافت؛ چنانچه جبرئیل فرشته به او گفت: «سلام‌ بر تو ای‌ نعمت‌ رسیده‌، خداوند با توست‌ و تو در میان‌ زنان‌ مبارک‌ هستی» (لوقا 1: 28). فراز «تو در میان‌ زنان‌ مبارک‌ هستی» عیناً توسط الیزابت تکرار شده‌است (آیه 42). جبرئیل، فرشته اعظم، به هنگام سلام دادن به مریم از اکرام و تجلیل بیشتری در سخنانش استفاده کرد تا آن زمان که به زکریای کاهن سلام می‌داد (آیه 13).

جالب است که زکریا با وجود کاهن بودن به وعده خدا شک کرد ولی مریم مقدس با وجود اینکه امر غیر ممکن تری بود وعده خدا را با ایمان پذیرفت.

در کتاب‌مقدس، نبوتهای بسیاری در مورد مریم عذرا (همیشه باکره) شده است. یکی از آن نبوت‌ها در مزامیر دیده می‌شود: «ملكه‌ به‌ دست‌ راستت‌ در طلای‌ اوفیر ایستاده‌ است»( مزامیر 45: 9). وحی الهی همچنین در مورد او می‌گوید: «دختر پادشاه‌ تماماً در اندرون‌ مجید است‌ و رختهای‌ او با طلا مُرَصَّع‌ است (مزامیر 45: 13). بنابراین مریم عذرا (همیشه باکره)، ملکه و دختر پادشاه است. به همین دلیل است که کلیسای قبطی در تمامی شمایل‌های مربوط به مریم عذرا (همیشه باکره)، او را همچون ملکه تاجدار به تصویر می‌کشد و وی را در سمت راست مسیح خداوند (که او را جلال باد) قرار می‌دهد.
کلیسا در سرودهای مذهبی خود مریم عذرا (همیشه باکره) را ستایش کرده می‌سراید: «دختران‌ بسیار اعمال‌ صالحه‌ نمودند، اما تو بر جمیع‌ ایشان‌ برتری‌ داری‌». (امثال 31: 29)
مزمور 45 مزمور مسیحایی و در خصوص پادشاهی او می باشد.
مریم مقدس آرزوی تمامی نسلها بود. او همان است که فرزندش توانست «سر او را بکوبد» و نخستین وعده نجات خدا را به کمال رساند. (پیدایش 3: 15)
از آنجایی‌که مریم عذرا (همیشه باکره) مادر مسیح است، تمام عناوین مسیح خداوند را می‌توان به وی نسبت داد.
مسیح نور حقیقی است (یوحنا 1: 9). او درباره خود گفت: «من‌ نور عالم‌ هستم‌» (یوحنا 8: 12). بنابراین مادر او، مریم عذرا (همیشه باکره)، «مادر نور» یا «مادر نور حقیقی» است.
مادامی‌که مسیح مولود مقدس است (لوقا 1: 35) ، مریم عذرا (همیشه باکره) نیز «مادر مولود مقدس» است.
از آنجاکه مسیح منجی است، چنانکه به چوپانان گفته شد: «امروز برای‌ شما در شهر داود، نجات‌ دهنده‌ای‌ که‌ مسیح‌ خداوند باشد متولد شد»( لوقا 2: 11)، و از آنجا که نام او یسوع یعنی «نجات‌دهنده» است، چراکه «امت‌ خویش‌ را از گناهانشان‌ خواهد رهانید» (متی 1: 21)، بنابراین مریم عذرا (همیشه باکره) نیز «مادر منجی» است.
مادامی‌که مسیح خداست (اول یوحنا 1 رومیان 9: 5 ؛ یوحنا 20: 28)، مریم عذرا (همیشه باکره) نیز «مادر خدا» است.
مریم عذرا (همیشه باکره) همان است که فرشته بدو گفت: «روح‌القدس‌ بر تو خواهد آمد و قوت‌ حضرت‌ اعلی‌
بر تو سایه‌ خواهد افکند، از آنجهت‌ آن‌ مولود مقدس‌، پسر خدا خوانده‌ خواهد شد» (لوقا 1: 35). همچنین او کسی ا‌ست که الیزابت ستایش‌اش کرده گفت: «و خوشابحال‌ او که‌ ایمان‌ آورد، زیرا که‌ آنچه‌ از جانب‌ خداوند به‌ وی‌ گفته‌ شد، به‌ انجام‌ خواهد رسید». (لوقا 1: 45)
عبارت: «تو در میان‌ زنان‌ مبارک‌ هستی» که توسط جبرئیل فرشته و قدیسه الیزابت گفته شد، بدین معناست که چنانچه مریم عذرا (همیشه باکره) با تمامی زنان جهان مقایسه گردد او در میان آنان مبارک خواهد بود زیرا هیچ‌یک از زنان جهان جلالی را که او توسط «کلمه الهی» دریافت کرده بود، نیافته‌اند. بی‌شک خدا بانوی عذرا (همیشه باکره) را از میان تمامی آن زنان انتخاب نمود زیرا هیچ زن دیگری خصوصیات او را نداشت.
تمام اینها نشان می‌دهد که مریم مقدس از چه جایگاه عالی و بزرگی برخوردار است. به همین خاطر است که اشعیاء نبی او را «ابر» خطاب می‌کند. (اشعیا 19: 1)

☦@LessonsOrthodox

القاب مریم مقدس

از آنرو که خدا به هنگام تجسم در مریم عذرا (همیشه باکره) سکنی گزید، کلیسا او را با اسامی «آسمان ثانی» و «خیمه اجتماع» می‌نامد.
کلیسا همچنین او را «شهر خدا» یا «صهیون» می‌خواند، چنانکه در مزامیر آمده است: «و دربارة‌ صهیون‌ گفته‌ خواهد شد كه‌ این‌ و آن‌ در آن‌ متولد شده‌اند. و خود حضرت‌ اعلی‌ آن‌ را استوارخواهد نمود» و «سخنهای‌ مجید دربارة‌ تو گفته‌ می‌شود، ای‌ شهر خدا». (مزامیر 87: 5 و 3)
از آنرو که مسیح خداوند خود را به نان منّ تشبیه کرده و می‌گوید که نانی است که از آسمان نازل شده(یوحنا 6: 58) ، کلیسا نیز مریم عذرا (همیشه باکره) را «ظرف منّ» می‌نامد.
با توجه به بکارت مریم مقدس، کلیسا وی را «عصای شکفته‌شده هارون» (اعداد 17) می‌نامد.
همچنین کلیسا او را به «تابوت عهد» تشبیه می‌کند (خروج 25: 10- 22) ، زیرا اولاً درون و بیرون تابوت با طلا مزین شده‌بود که نمادی از پاکدامنی و مرتبه عالی مریم عذرا (همیشه باکره)ست، ثانیاً تابوت از چوب شطیم، که فاسد نمی‌شد، ساخته شده‌بود و نمادی از تقدس وی بود.
و نیز به این خاطر مریم عذرا (همیشه باکره) را به تابوت تشبیه می‌کند زیرا نان منّ که در تابوت گذاشته شده بود نمادی از آن نان حیات که از آسمان نازل شد، یعنی مسیح، بود و همچنین در تابوت دو لوح شریعت که نماد کلمه خدا یعنی مسیح (یوحنا 1:1) بود قرار داشت.

مریم عذرا (همیشه باکره) به نردبانی که یعقوب در رویا دید شباهت داده می‌شود؛ همان‌که بر زمین برپا شده و سرش به آسمان می‌رسید (پیدایش 28: 12). زیرا هنگامی‌که مریم عذرا (همیشه باکره)، مسیح را به دنیا آورد، آسمان و زمین در او به هم پیوستند. او زمینی بود که آسمان در وی ساکن شد، یا به اصطلاح درست‌تر، او آسمان را بر زمین حمل می‌کرد.
«بوتۀ مشتعلی که سوخته نمی‌شد» و موسی آن را دید (خروج 3) نمادی از مریم عذرا (همیشه باکره)ست، زیرا روح‌القدس با آتش الهی خود بر او آمد با این‌حال وی نسوخت.
از آنجا که اتحادِ الوهیت و انسانیتِ مسیح به اتحادِ زغال و آتش تشبیه می‌شود، مریم عذرا (همیشه باکره) نیز که این اتحاد را درون خود حمل نمود، به «بخورسوز» تشبیه می‌شود. او «بخورسوز هارون» یا «بخورسوز زرین» نامیده می‌شود که دلالت بر مقام والای وی دارد.

کلیسا همچنین به او عنوان «کبوتر خدا» را داده است، چراکه:
1- در فروتنی همچون کبوتر است
2- روح‌القدس، که به صورت کبوتر ظاهر شده (متی 3: 16) ، بر او آمد.
3- حامل پیام نجات انسان بود، همانند آن کبوتر که مژده بازگشت حیات زمین را پس از طوفان رساند. (پیدایش 8: 10، 11)
همچنین مریم عذرا (همیشه باکره) به «کلیسا» شباهت داده می‌شود و بسیاری از نبوت‌ها توأماً برای مریم عذرا (همیشه باکره) و کلیسا بکار می‌رود.
نمادها و تشبیه‌های مریم عذرا (همیشه باکره) در مراسم کلیسا و در کتب مقدس فراوانند. او تکریم می‌شود زیرا:
1- روح‌القدس بر او آمد
2- مادر خداست
3- بکارت او ابدی است
4- مقدس است
5- کتاب‌مقدس بر او شهادت می‌دهد
6- خداوند خود او را تکریم کرد، و
7- توسط او معجزات متعدد انجام شد و رویاهای بسیاری دیده شد.
این تکریم در مراسم کلیسا، سرودهای مذهبی و ترانه‌ها، در دعاهای شفاعتی کلیسا، در اعیاد و در روزه‌ای که به وی اختصاص داده‌شده انجام می‌شود.

☦@LessonsOrthodox

3-اعیاد مربوط به او ( در کلیسای قبطی و ارامنه)

1- غنودن (خفتن) وی، 21 طوفی پنجمین ماه تقویم قبطی) و روز 21 هر ماه قبطی
2- ولادت او ، اول پاخون (نهمین ماه تقویم قبطی)
3- مژده ولادت او، هفتم ماسوری (دوازدهمین ماه تقویم قبطی)
4- تقدیم او به هیکل، سوم کواق (چهارمین ماه تقویم قبطی)
5- دخول او به سرزمین مصر، 24 پاخون
6- بر شدن او به آسمان، 16 ماسوری
7- برپایی کلیسایی به نام او در فیلیپی، 21 پاونی (دهمین ماه تقویم قبطی)
8- ظهور او در کلیسایی مسمم به خود در زیتون قاهره، دوم آوریل. این عید در سالهای اخیر به اعیاد کلیسای قبطی افزوده شده است.

اعیاد مربوط به مریم مقدس باکره مادر خداوندمان در کلیساهای رسولی-ارتودکسی ارامنه:
1- بشارت جبرائیل 7 آوریل
2-تولد مریم باکره 8 سپتامبر
3-تقدیم مریم سه ساله به معبد و وقف به خداوند 21 نوامبر
4-تشکیل نطفه مریم در رحم مادرش 9 دسامبر
5-به اسمان برده شدن جسمش 15 آگوست و یکشنبه نزدیک به آن
6- پیدا شدن کمربند او
7- پیدا شدن جعبه متعلقات او

4-سوال در باب عناوین او
(1) به چه علت ما در دعای ساعت سوم، مریم عذرا (همیشه باکره) را «تاک» نامیده، می‌گوییم: «ای مادر خدا، تو تاک حقیقی هستی که ثمره حیات را به بار آوردی»، در حالیکه عنوان «تاک» به مسیح خداوند تعلق دارند همانگونه که خود مسیح گفت: «من تاک حقیقـی هستـم و پدرم باغبان است»، «من تاک هستم ، شما نیز شاخه های من» ؟ (یوحنا 15: 1و 5)

جواب
مریم عذرا (همیشه باکره) «تاک» است
دادن عنوان «تاک» به مریم عذرا (همیشه باکره) به هیچ وجه از عنوان اطلاق شده به مسیح تعارض نمی‌کند.
یسوع خداوند به یک مفهوم تاک است، و مریم عذرا (همیشه باکره) به مفهومی دیگر.
خداوند تاک است و ما شاخه‌ها هستیم. او منشاء است و ما از او سرچشمه می‌گیریم. او سر است و ما اعضای بدن اوییم.
در مورد مریم عذرا (همیشه باکره)، بنابر سرودهای مذهبی کلیسای ما، «او حامل ثمره حیات است، یعنی پسر حقیقی خدا» و «او تاکی است که هرگز پیر نگشت و کسی نیز درو نکرد».
مسیح خداوند برخی از عناوین خود را به ما می‌دهد
(1) خداوند می‌فرماید: «من شبان خوب و دلسوزم»( یوحنا 10: 11، 14). این عنوان را داود به خدا داده بود چنانکه در مزامیر می‌خوانیم: «خداوند شبان من است» (مزامیر 23: 1) و همچنین در کتاب حزقیال این عنوان به او اطلاق شده است (حزقیال 34: 11- 16)
با این وجود، خداوند برخی از فرزندان خود را شبان می‌نامد. در عین حالی که او از کلیسا می‌خواهد تا «یک گله شوند و یک شبان داشته باشند» (یوحنا 10: 16)، به پطرس رسول می‌گوید: «به بره های من خوراک بده. از گوسفندان من مراقبت کن» (یوحنا 21: 15، 16). خداوند در عهد عتیق می‌فرماید: «و شبانانی بر شما می‌گمارم‌ كه‌ مورد پسند من‌ باشند» (ارمیا 3: 15). عنوان «شبان» به جانشینان رسولان اطلاق شد، یعنی به اسقفان که «کلیسای‌ خدا را رعایت‌ [می‌کنند] که‌ آن‌ را [مسیح] به‌ خون‌ خود خریده‌ است‌» ( اعمال 20: 28) . پطرس رسول می‌فرماید: «گله‌ خدا را که‌ در میان‌ شماست‌ بچرانید و نظارت‌ آن‌ را بکنید». (اول پطرس 5: 2)
(2) یسوع مسیح خداوند خود را «نور» معرفی کرده می‌گوید: «من‌ نور عالم‌ هستم‌» (یوحنا 8: 12 ؛ 9: 5). با این‌حال به شاگردانش می‌گوید: «شما نور عالمید» و «بگذارید نور شما بر مردم‌ بتابد». (متی 5: 14 و 16)
شکی نیست که خداوند نور کامل به معنای واقعی کلمه است. شاگردانش نور هستند چراکه از او نور می‌گیرند و با نور او بر مردم می‌تابند. به همین صورت، او شبان به معنای واقعی کلمه است اما آنان نیز شبانان هستند زیرا که ناظرانی‌اند که خدا معین کرده تا گله را شبانی کنند.

(3) گفته شده که مسیح خداوند اسقف («επίσκοπος» یا «Episkopos» به معنای ناظر) است: «شبان‌ و اسقف جانهای‌ خود» (اول پطرس 2: 25). با این وجود، شاگردان رسولان بواسطه روح‌القدس به عنوان اسقف دستگذاری می‌شدند (یوحنا 20: 20-23؛ اعمال 20: 28؛ اول تسالونیکیان 3: 2؛ فیلیپیان 1:1؛ تیتوس 1: 7).

☦@LessonsOrthodox

(4) درمورد مسیح خداوند گفته شده : «تو تا به‌ ابد کاهن‌ هستی‌ بر رتبه‌ ملکیصدق‌» (مزامیر 110: 4 ؛ عبرانیان 5: 6). با این‌حال آیات زیادی در کتاب‌مقدس در مورد کاهنان اعظم و سایر کاهنان وجود دارد که «مسح‌ ایشان‌ هر آینه‌ برای‌ كهانت‌ ابدی‌ در نسلهای‌ ایشان‌ خواهد بود». (خروج 40: 15)
در عهد عتیق گفته شده: «كاهنان تو به‌ عدالت‌ ملبّس‌ شوند» (مزامیر 132: 9و 16)؛ «و قدری‌ از روغن‌ مسح‌ را بر سر هارون‌ ریخته‌، او را مسح‌ كرد تا او را تقدیس‌ نماید»( لاویان 8: 12) و «برای برادرت هارون جامه‌های مقدس خواهی ساخت که [برایش] زینت پرجلال خواهد بود» (خروج 28: 2). در عهد جدید مشاهده می‌کنیم که پولس خود را کاهن می‌نامد.( رومیان 15: 16)
مسیح خداوند از آن جهت کاهن بود که خود را همچون قربانی، بابت گناهان ما تقدیم نمود. اما سایر کاهنان، خادمین و ناظران اسرار الهی هستند. آنان قربانی مسیح خداوند را تقدیم می‌نمایند و در عهد عتیق آنچه را که نماد قربانی مسیح بود تقدیم می‌نمودند.

(5) نوشته شده که مسیح پسر خداست (اول یوحنا 4: 14، 15) و ما نیز فرزندان خدا هستیم (اول یوحنا 3: 1). مسیح از آن جهت پسر خداست که در ذات، طبیعت و الوهیت با خدا یکی است. ولی ما از راه محبت و فرزندخواندگی، فرزندان خدا هستیم. به همین خاطر است که مسیح خداوند، پسر یگانه خوانده می‌شود. (یوحنا 3: 16)

سوال در باب عناوین او
(2) در دعای نیمه شب (بخش سوم) در کلیسای قبطی، چگونه می‌توانیم مریم عذرا (همیشه باکره) را «دروازه حیات» بنامیم، حال آنکه دروازه، مسیح است چنانکه خود گفت: «من آن دری هستم که گوسفندان از آن وارد می‌شوند» ؟ (یوحنا 10: 7)

مریم عذرا (همیشه باکره) دروازه حیات است
در کتاب‌مقدس، مریم عذرا (همیشه باکره)، «دروازه» نامیده شده است. در کتاب حزقیال نوشته شده است که او آن دروازه است که به سمت مشرق متوجه است، و یهوه خدا به آن داخل شده و از همان راه خارج می شود. (حزقیال 44: 2)
همانگونه که خداوند، حیات است؛ بانوی عذرا (همیشه باکره) نیز دروازه حیات است.
خداوند اظهار می‌دارد که حیات است، آنگاه که می‌گوید: «رستاخیز و حیات من هستم» (یوحنا 11: 25). از آنجا که بانو، دروازه‌ایست که مسیح از آنجا آمد، بنابراین او دروازه حیات است.
به همان طریق، مریم عذرا (همیشه باکره) نیز دروازه نجات است چراکه خداوند منجیست. او آمد تا جهان را نجات دهد؛ آن را که از دست رفته بود نجات دهد. (لوقا 19: 10)
شگفت آور نیست که بانوی عذرا (همیشه باکره) را «دروازه» بنامیم زیرا کلیسا مدتها پیش از آن «دروازه» خوانده شده بود. پدر ما یعقوب درباره آن مکان مقدس که کلیسا بود و آن را بیت‌ایل یعنی خانه خدا نامید گفت: «این چه مکان ترسناکی است! این نیست جز خانه خدا و این است دروازه آسمان! ». (پیدایش 28: 17)

☦@LessonsOrthodox

سوال: آیا درست است که به مریم عذرا (همیشه باکره) دعا کنیم؟

جواب:
ما به مریم عذرا (همیشه باکره) دعا نمی کنیم، بلکه هنگامی که دعا می کنیم او را خطاب کرده، از وی درخواست میکنیم که برایمان شفاعت کند. نه تنها بانو را خطاب می کنیم بلکه فرشتگان، طبیعت، امتها، خودمان و حتی دیوها را مورد خطاب قرار می دهیم. . . چرا نباید مادر عذرا (همیشه باکره)یمان را بطور خاص مورد خطاب قرار دهیم؟
(1) ما در دعایمان فرشتگان را خطاب می‌کنیم: «خداوند را متبارک بخوانید ای فرشتگان او ، که در قوت زورآورید و کلام او را به جا می‌آورید و آواز کلام او را گوش می‌گیرید! ای جمیع لشکرهای او خداوند را متبارک بخوانید! و ای خادمان او که اراده او را بجا می‌آورید» (مزامیر 103: 20، 21) و «هللویاه! خداوند را از آسمان تسبیح بخوانید! در اعلی علیین او را تسبیح بخوانید! ای همه فرشتگانش او را تسبیح بخوانید. ای همه لشکرهای او، او را تسبیح بخوانید». (مزامیر 48: 1، 2)
(2) ما در دعاهای خود، طبیعت را خطاب کرده می‌گوییم: «ای آفتاب و ماه او را تسبیح بخوانید. ای همه ستارگان نور او را تسبیح بخوانید. ای فلک‌الافلاک او را تسبیح بخوانید و ای آبهایی که فوق آسمانهایید. نام خداوند را تسبیح بخوانید زیرا که او امر فرمود پس آفریده شدند. و آنها را پایدار نمود تا ابدالآباد و قانونی قرار داد که از آن در نگذرند. خداوند را از زمین تسبیح بخوانید ای نهنگان و جمیع لجه‌ها. ای آتش و تگرگ و برف و مه و باد تند که فرمان او را به جا می‌آورید. ای کوهها و تمام تل‌ها و درختان میوه‌دار و همه سروهای آزاد». (مزامیر 148: 3-9)
(3) ما در دعاهای خود شهر مقدس خدا را خطاب کرده می‌گوییم: «ای اورشلیم خداوند را تسبیح بخوان. ای صهیون خدای خود را حمد بگو. زیرا که پشت بندهای دروازه هایت را مستحکم کرده و فرزندانت را در اندرونت مبارک فرموده است» (مزامیر 147: 12، 13). در مزمور دیگر می گوییم: «سخنهای مجید درباره تو گفته می‌شود ای شهر خدا! سلاه». (مزامیر 87: 3)

(4) ما امتها را در دعاهایمان خطاب کرده می‌گوییم: «ای جمیع امت‌ها دستک زنید. نزد خدا به آواز شادی بانگ برآورید» (مزامیر 47: 1). «بیایید کارهای خداوند را نظاره کنید که چه خرابیها در جهان پیدا نمود» (مزامیر 46: 8). «بر روسا توکل مکنید و نه بر ابن آدم که نزد او عنایتی نیست» (مزامیر 146: 3) و «ای همه کارهای خداوند او را متبارک بخوانید! در همه مکانهای سلطنت او. ای جان من خداوند را متبارک بخوان! » (مزامیر 103: 22). در مزموری دیگر میخوانیم: «هللویاه! ای بندگان خداوند، تسبیح بخوانید» (مزامیر 113: 1). و همچنین می‌گوییم: «ای فرزندان خدا، خداوند را توصیف کنید. جلال و قوت را برای خداوند توصیف نمایید. خداوند را به جلال اسم او تمجید نمایید». (مزامیر 29: 1، 2)

(5) همچنین دعاگو خودش را خطاب کرده می‌گوید: «ای جان من خداوند را متبارک بخوان! و هرچه در درون من است نام قدوس او را متبارک خواند. ای جان من خداوند را متبارک بخوان! و جمیع احسانهای او را فراموش مکن! که تمام گناهانت را می‌آمرزد و همه مرضهای تو را شفا می‌بخشد. که حیات تو را از هاویه فدیه می‌دهد و تاج رحمت و رأفت را بر سر تو می‌نهد. که جان تو را به چیزهای نیکو سیر می‌کند تا جوانی تو مثل عقاب تازه شود» (مزامیر 103: 1-5). در مزموری دیگر می‌گوید: «ای جانم چرا منحنی شده‌ای و چرا در من پریشان گشته‌ای؟ بر خدا امید دار زیرا که او را برای نجات روی او باز حمد خواهم گفت» (مزامیر 42: 5) . . .

(6) بعلاوه ما در دعاهایمان ارواح شریر و تمام فوجهای آن را مورد خطاب قرار داده می‌گوییم: «ای همه بدکاران از من دور شوید زیرا خداوند آواز گریه مرا شنیده است! خداوند استغاثه مرا شنیده است. خداوند دعای مرا اجابت خواهد نمود. همه دشمنانم به شدت خجل و پریشان خواهند شد. رو بر گردانیده، ناگهان خجل خواهد گردید». (مزامیر 6: 8-10)
آیا ما به همه اینها دعا می‌کنیم؟ آیا ما به فرشتگان دعا می‌کنیم؟ آیا ما به طبیعت، امت‌ها و شریران دعا می‌کنیم؟ حاشا! ما در دعاهای خود آنها را خطاب می‌کنیم. این قابل قبول است. این یک تعلیم کتاب‌مقدسی و الهام گرفته از مزامیر می‌باشد که پولس رسول درباره آن می‌گوید: «با مزامیر، سرودها و نغمه‌هایی که از روح است با یکدیگر گفتگو کنید، و از صمیم دل بسرایید و ترنم نمایید» (افسسیان 5: 19). و «با مزامیر، سرودها و نغمه‌هایی که از روح است، با کمال حکمت یکدیگر را پند و تعلیم دهید». (کولسیان 3: 16) (این دو آیه در خصوص مزامیر همچنین تمام دعاهای کتبی از مزامیر و قدیسین را هم تائید می کنند)
از آنجا که ما فرشتگان، طبیعت، امت‌ها، خودمان و فوجهای شریر را بر اساس تعالیم الهی در دعاهای خود خطاب می‌کنیم، بنابراین اشتباه نیست که مادر عذرا (همیشه باکره)یمان را در هنگام دعا خطاب کنیم.

☦@LessonsOrthodox