📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

✅ انسان چگونه و تحت چه شرایطی می‌تواند مانند خدا شود؟

انسان مطلقاً نمی‌تواند به‌ تنهایی و با تکیه به قدرت خویش شبیه خدا شود، مهم نیست که چقدر تلاش یا تقلا کند. خداوندگار فرمود: «جدا از من، هیچ نمی‌توانید کرد» (یوحنا ١٥ :­۵).

خدا خودش از بالا این امکان، کمک و فیض را فراهم می‌سازد تا انسان به تئوسیس برسد. دقیقاً به همین دلیل است که پسر خدا انسان شد تا تئوسیس ماهیت بشری را به عرصۀ عمل وارد سازد، چیزی که تنها در فضای روحانی کلیسا، یعنی بدن مسیح و آن دسته از اعضای کلیسا که به ایمان راستین معترف‌اند و به آن عمل می‌کنند، حاصل می‌گردد.

اما در عین حال، برای انسان مهم است که مشتاق باشد آزادانه عمل کند تا به تئوسیسِ خود نائل گردد. اساساً این امر با مشارکت ایماندار در رازهای مقدس کلیسا اتفاق خواهد افتاد. وقتی شخصی به مسیح به‌عنوان خدا ایمان می‌آورد، از راه و روش زندگی گذشتۀ خود توبه می‌کند، با ایمان تعمید می‌گیرد، آنگاه «مسیح را در بر کرده» (غلاطیان ٣ :­۲۷)، قدوسیت را به تن می‌کند، احیا می‌شود و با عشای ربانی «در بدن... او» شریک و سهیم می‌گردد (افسسیان ٣ :­۶).[1] از آن پس، مسیح در او ساکن است و او در مسیح (یوحنا ٦ :­۵۶). حیات تازۀ روحانی بدین نحو پرورش می‌یابد و انسان راه رسیدن به تئوسیس را در پیش می‌گیرد. وجود فرد با دریافت بدن و خون مقدس با «خمیرمایۀ الهی» پر می‌شود و «او را همچون خدا» می‌گرداند. آیۀ مربوط به خدمت آماده‌سازی برای عشای ربانی به‌طور خاص همین مطلب را بیان می‌کند: «این بدن خداست که مرا قوت داده و همچون او می‌گرداند؛ بدن خدا روح مرا همچون خدا می‌گرداند و به‌شکلی عجیب [یا رمزآلود] ذهن مرا تغذیه می‌کند.» تئوسیس با اتحاد رمزآلود ایماندار با مسیح به یک واقعیت تبدیل می‌گردد، بدین ترتیب که شخص مشتاق مشارکت در حیات کلیسا می‌شود. بدین شکل، شبیه خدا شدن در زندگی روزمرۀ ایماندار، نتایجی آنی به بار می‌آورد. این فرایند در زندگی روی این زمین آغاز می‌گردد و پیوسته ادامه می‌یابد، اما در پادشاهی آسمانی خدا به شکل نهایی خود خواهد رسید.
.........................................
 [1] صفتی که پولس در متن اصلی به‌کار می‌گیرد، مفهوم وجودشناختیِ syssomos (syn= با یکدیگر یا از یک+ soma= بدن)، از یک بدن یا شریک در بدن مسیح می‌باشد. (یادداشت مترجم)

 ☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

✅ آیا ایماندار تنها با شرکت کردن در رازهای کلیسا به شباهت خدا دست می‌یابد؟ آیا لازم نیست کار دیگری انجام دهد؟

رازهای مقدسی که بدانها اشاره کردیم، اساس و بنیاد ملاقات انسان با خدا را شکل می‌دهند. در عین حال، شخص ایماندار با اطاعت داوطلبانه از فرمانهای خدا، نافرمانی آدم و حوا را خنثی می‌ساز‏د. صرفاً خواندن و دانستن کتاب‌مقدس- که شریعت خدا در آن ذکر شده- کافی نیست، بلکه انسان باید ارادۀ خدا را در زندگی‌اش به انجام برساند.  تعلیم اخلاقی و جزمی کلیسا به‌سان تابلوی راهنمایی است که قدمهای ایماندار را به سوی خداگونگی و لذت جاودان پادشاهی آسمان هدایت می‌کند.

عیسی مسیح دربارۀ این موضوع به صراحت با شاگردان خویش سخن گفت و فرمود: «اگر مرا دوست بدارید، احکام مرا نگاه خواهید داشت» (یوحنا ١٤ :­۱۵)؛ و نیز: «دوستان من شمایید اگر آنچه به شما حکم می‌کنم، به جا آريد» (یوحنا ١٥ :­۱۴). به همین دلیل است که یوحنای انجیل‌نگار در واکنش به سخنان خداوندگار روشن می‌سازد که «ازآن جهت كه احکام او را نگاه می‌داريم و به آنچه پسنديده اوست، عمل می‌نماييم» (اول یوحنا ٣ :­۲۲).

در نتیجه، برای آنکه بتوانیم احکام خدا را نگاه داریم، باید آنها را بشناسیم. به همین دلیل است که مزمورنگار می‌فرماید: «شریعت تو را چقدر دوست می‌دارم! تمامی روز تفکر من است» (مزمور ۱۱۹:‏۹۷). کلیسا به ایمانداران توصیه می‌کند که کتاب‌مقدس را هر روز مطالعه کنند؛ به همین دلیل است که ما روزانه در جلسات مقدس کلیسا، متونی را با ‌ترتیب و نظمی خاص، از کلام می‌خوانیم.

اما هیچ کس این عمل را یک وظیفه یا تکلیفی خسته‌کننده نپندارد. ما باید احساس کنیم که کلام کتاب‌مقدس مانند آبی تازه به رهرو حیات می‌بخشد (م.ک. یوحنا ٤ :­۱۴)؛ خوراکی است قوت‌بخش برای روح گرسنه (م.ک. متی ۴:۴)؛ همچنین، بسان نوری هدایت‌بخش در راه ایماندار (م.ک. مزمور ١١٩ :­۱۰۵)، عسلی شیرین به مذاق (م.ک. مزمور ١١٩ :­۱۰۳)، گنجی بی‌نهایت ارزشمندتر از «هزاران پاره سیم و زر» (مزمور ١١٩ :­۷۲) و سلاحی قدرتمند است که تیرهای شریر را بی‌اثر می‌گرداند. عیسی نیز بر روی کوه وسوسه‌ها با کلام صادرشده از کتاب‌مقدس شیطان را مغلوب ساخت (م.ک. متی ۴:­۴، ۷، ۱۰).

بدین نحو، ایمانداری که هر روز از کلام خدا تغذیه می‌کند، در مفاهیم آن عمیق‌تر و عمیق‌تر می‌شود، و به درکی کامل‌تر دربارۀ ارادۀ خداوند دست می‌یابد، و با قوتِ فیض خدا برای اجرای وفادارانۀ آن تلاش می‌کند، و در نهایت به مقصد خود می‌رسد.

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

✅ انسان در چه مواردی می‌تواند شبیه خدا شود؟

کلام خدا پاسخ را به ما می‌دهد:

🔸تقدس: «مقدّس باشید، زیرا من قدّوسم» (اول پطرس ١ :­۱۶)؛ «ارادۀ خدا این است که مقدّس باشید» (اول تسالونیکیان ٤ :­۳)؛ «مقدّس باشید، زیرا بدون قدّوسیت هیچ‌کس خداوند را نخواهد دید» (عبرانیان ١٢ :۱۴).

خدا قدوس است. انسان برای اینکه شبیه او شود، لازم است از طریق توبه، مُصرّانه در پی این باشد که گناه را از میان بردارد و «هرآنچه راست است، هرآنچه والاست، هرآنچه درست است، هرآنچه پاک است، هرآنچه دوست‌داشتنی و هرآنچه ستودنی است، بدان [بیندیشد، دربارۀ آن صحبت کند و آن را به اجرا درآورد]. اگر چیزی عالی است و شایان ستایش...» (فیلیپیان ٤ :­۸).

🔸محبت: «خدا محبت است و کسی که در محبت ساکن است، در خدا ساکن است و خدا در او» (اول یوحنا ٤ :­۱۶). بنابراین، برای اینکه ایماندار شبیه خدا شود، باید نخست دقت کند که محبتش را نسبت به خدا و انسانهای دیگر فارغ از اینکه چه کسی هستند، افزایش دهد. جالب توجه است که خداوند در روز داوری نهایی دنیا، با استفاده از محبت عملی به‌عنوان یک معیار اساسی تمام انسانها را داوری خواهد کرد. او پادشاهی خود را تنها به کسانی عطا خواهد کرد که با محبت زندگی کرده‌اند (م.ک. متی ٢٥ :­۳۴-۴۶).

🔸عدالت: «خداوند عادل است، او اعمال پارسایانه را دوست می‌دارد؛ صالحان روی او را نظاره خواهند کرد» (مزمور ١١ :­۷)؛ «او خدای امین و از ظلم مبرا» است (تثنیه ٣٢ :­۴). لذا، ایماندار نیز فراخوانده شده تا از هر نوع بی‌عدالتی دوری کند، عادلانه فکر کند و بر اساس عدالت رفتار نماید تا در این زمینه نیز شبیه یگانه عادل مطلق که همان خداست، بشود.

🔸راستی: خداوندگار اعلان نموده که «خدا راست است» (یوحنا ٣ :­۳۳، ترجمۀ قدیم)؛ «من ... راستی... هستم» (یوحنا ١٤ :­۶). ایماندار در این زمینه نیز فراخوانده شده که از خدا الگو بگیرد. هیچ دروغی نباید از دهان او بیرون آید و نباید در اعمال فریب‌کارانه دست داشته باشد. پولس رسول که روح خدا را دارد، ما را ترغیب کرده، می‌فرماید: «انسانيت تازه را  که به صورت خدا در عدالت و قدّوسیت حقیقی، آفريده شده لست بپوشيد. پس از دروغ روی برتافته، هر یک با همسایۀ خود سخن به راستی گویید، چرا که ما همه، اعضای یکدیگریم» (افسسیان ٤ :­۲۴-۲۵).

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

▪️نکته‌های دیگری را نیز می‌بینیم که از طريق آنها می‌توانیم شبیه خدا شویم، یعنی در شخصِ آن «کلمه» جسم‌شدۀ خدا، خداوندگارمان عیسی مسیح. برخی از آنها که بسیار مهم و حیاتی بوده، از سوی عهدجدید به ما معرفی می‌شود، عبارتند از:

🔸مهربانی: خداوندگار می‌فرماید: «از من تعلیم یابید، زیرا حلیم و افتاده‌دل هستم، و در جانهای خویش آسایش خواهید یافت» (متی ١١ :­۲۹). عیسی حتی در زمانی که به او توهین می‌شد، شلاقش می‌زدند و مصلوبش می‌کردند، مهربانی خویش را نشان داد- او نمونه‌ای است برای تمام ما که این نصیحت را آویزۀ گوش خود سازیم: «خادم خداوند نباید نزاع کند، بلکه باید با همه مهربان باشد و قادر به تعلیم و بردبار. باید مخالفان را به‌نرمی ارشاد کند» (دوم تیموتائوس ٢ :­۲۴-۲۵).

🔸خیرخواهی و نیکوکاری: «مهربانی و لطف نجات‌دهندۀ ما خدا آشکار شد... به‌واسطۀ منجی ما عیسی مسیح» (تیتوس ٣ :­۴، ­۶). اناجیل مقدس می‌فرمایند: «عیسی در سرتاسر جلیل می‌گشت و در کنیسه‌های ایشان تعلیم می‌داد و بشارتِ ملكوت را اعلام می‌کرد و هر درد و بیماری مردم را شفا می‌بخشید» (متی ٤ :­۲۳). و نه تنها در فلسطین، بلکه «آوازه‌اش در سرتاسر سوریه پیچید و مردم همۀ بیماران را که به انواع امراض و دردها دچار بودند، و نیز دیوزدگان و مصروعان و مفلوجان را نزد او می‌آوردند و ايشان را شفا می‌بخشید» (متی ٤ :­۲۴). خداوندگار در طول سه سال خدمت علنی‌اش، پیوسته در حق نیازمندان اعمال نیک انجام می‌داد. او مردم دردمند و غمگین را تسلی می‌داد؛ به هزاران نفر از مردم گرسنه خوراک داد؛ افرادی را که در وسط دریای طوفانی به خطر افتاده بودند، نجات بخشید؛ و حتی آنانی را که مرده بودند، زنده کرد تا مایۀ تسلی بستگان و خانواده‌هایشان شود. اناجیل مقدس پر از معجزاتی هستند که عیسی برای خیریت مردم انجام می‌داد. به همین دلیل است که در جلسات مقدس خود، اغلب عیسی را «خیرخواه»، «دوستدار انسان»، «رحیم»، «مدافع حیات ما»، «دلسوز» می‌خوانیم، و از سایر عبارات مشابه استفاده می‌کنیم تا با آن شکرگزاری و قدردانی خود را نسبت به احسان و نیکویی‌های فراوان او نشان دهیم.

اما اگر خداوندگارمان را صرفاً به‌عنوان مردی خیرخواه و رحیم بشناسیم، او از ما خشنود و راضی نمی‌شود. او از ما می‌خواهد شبیه او نیز بشویم؛ به همین دلیل است که ما را چنین ترغیب کرده، می‌فرماید: «پس رحیم باشید، چنانکه پدر شما نيز رحیم است» (لوقا ٦ :­۳۶).

☦@LessonsOrthodox

🏵 جلسه دوازدهم / متروپولیتن سوتیریوس
☦@LessonsOrthodox

   📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس                 

🔸بخش 2  -  ایمان یک مسیحی ارتدوکس        
🔆فصل 21 -  اطاعت از فرمانهای خدا

✅ اغلب می‌شنویم که باید به فرمانهای خدا پایبند باشیم و مطابق با ارادۀ خدا زندگی کنیم. اما چگونه می‌توانیم ارادۀ خدا و فرمانهای او را بشناسیم؟

همانطور که گفتیم، ارادۀ خدا در کتاب‌مقدس نوشته شده است. وقتی کتاب‌مقدس را با فروتنی و تمایل به یادگیری مطالعه می‌کنیم، از روح‌القدس یاری می‌طلبیم تا با روشنگری و نورش، حقایق جاودانِ موجود در آن را درک نماییم. سپس ارادۀ خدا بر ما مکشوف می‌شود و از فرمانهای او آگاه می‌شویم.

خدا در قلۀ کوه سینا، ده فرمان اصلی خود را به‌عنوان یادآوریِ قابل دسترس، در دو لوح به موسی عطا فرمود، که هر فرمان و حکم دیگری به آنها وابسته است. ما آنها را تحت عنوان «ده فرمان» می‌شناسیم. خداوندگار ما عیسی مسیح، در آغاز کار نجات‌بخش خود، در یک کوه دیگر در جلیل و در موعظه‌ای به جماعتی که برای شنیدن سخنان او هجوم آورده بودند، معنا و مفهوم ده فرمان را بیشتر شرح داد و تحلیل نمود، و همچنین تفسیر کامل‌تری از آنها ارائه کرد. این خطابه به «موعظۀ بالای کوه» معروف است.

 ☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

🔸 بخش 2  -  زندگی یک مسیحی ارتدوکس
🔆 فصل 22 -  ده فرمان موسی

✅ این ده فرمان کدامها هستند؟

«ده فرمان» که بر روی لوح‌های سنگی حکاکی شدند، عبارتند از:

۱. مَنَم یهوه خدای تو... تو را خدایانِ غیر، جز من نباشد.

۲. هیچ تمثالِ تراشیده‌ای برای خود مساز... در برابر آنها سَجده مکن.

۳. نام یهوه خدایت را به ناشایستگی مبر.

۴. روز شَبّات (سبت) را به یاد داشته باش و آن را مقدس شمار. شش روز کار کن... اما روز هفتم، شَبّاتِ یهوه خدای توست.

۵. پدر و مادر خود را گرامی دار تا در سرزمینی که یهوه خدایت به تو می‌بخشد، روزهایت دراز شود.

۶. قتل مکن.

۷. زنا مکن.

۸. دزدی مکن.

۹. بر همنوع خود شهادت دروغ مده.

۱۰. به... [هرآنچه متعلق به] همسایه‌ات طمع مورز... یا به هیچ چیز دیگر او، طمع مدار (خروج ٢٠ :­۱۷ و تثنیه ١٠ :­۱-۴).

این فرمانها برای وضعیت روحانی بشر در قرن سیزدهم قبل از میلاد کافی بود تا انسان را از هوا و هوسهای تاریک حاکم در آن دوران باز دارد، و پرستش بتهای دروغین به‌عنوان خدایان را رو به زوال ببرد. اما آن فرمانها برای نجات بشر کافی نبودند. به همین دلیل است که خداوندگارمان عیسی مسیح به زمین آمد تا حقیقت کامل را آشکار نموده، انسان را اصلاح نماید تا بتواند «زیبایی اولیه را دوباره بدست آورد»[1] بدین نحو، انسان برکت فرزند خدا بودن را دریافت خواهد کرد و از طریق فیض، وارث نیکویی‌های پادشاهی خدا نیز خواهد شد.

................................
1  عبارتی مخصوص برگرفته از مراسم تدفین (یا «exodios»= رخت بر بستن) یوحنای دمشقی در کلیسای ارتدوکس. (یادداشت مترجم)

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

🔸 بخش 2  -  زندگی یک مسیحی ارتدوکس
🔆فصل 23 -  خوشابحال‌ها 

                                                 
✅ خداوندگار از یک مسیحی واقعی چه انتظاری دارد؟

خداوندگار پیرامون این پرسش که چه انتظاری از یک مسیحی واقعی دارد، مطالبی را در موعظه‌اش بر روی کوه بیان نمود. در ابتدای این موعظه، نُه خوشابحال وجود دارد (متی ٥ :­۳-۱۲). علت چنین نام‌گذاری‌ای این بود که در متن اصلی یونانی، هر یک از جملات با کلمۀ «مبارک» یعنی «سعادتمند» یا «خوشبخت‌ترین» شروع می‌شوند. تفسیر آزاد این جملات عبارتند از:

۱. آنانی خوشبخت و سعادتمند هستند که نسبت به فقر روحانی‌ خود آگاه‌اند و بر خداوند توکل می‌کنند، زیرا ملکوت آسمان از آنِ ایشان است.

۲. خوشابحال آنانی که برای گناهانشان و شرارتی که در دنیا حاکم است، ماتم می‌گیرند، زیرا از خدا تسلی خواهند یافت. 

۳. خوشا‌بحال کسانی که با دیگران با فروتنی رفتار می‌کنند، زیرا سرزمین وعده را به‌عنوان میراث از خداوند دریافت خواهند کرد و از برکات میراث آسمانی در این زندگی لذت خواهند برد.

۴. خوشابحال آنانی که با اشتیاقی شدید، همچون گرسنگان و تشنگان، می‌خواهند ارادۀ خدا حاکم شود، زیرا خدا ایشان را به خواسته‌شان خواهد رسانید.

۵. خوشا‌بحال رحیمان که با پریشانی و درد همسایۀ خود همدردی می‌کنند، زیرا در روز داوری  از خدا رحمت خواهند یافت.

۶. خوشابحال آنانی که دلشان پاک است، زیرا خدا را خواهند دید.

۷. خوشابحال آنانی که درونشان صلح و آرامش برقرار است و برای مردم پیرامون خود صلح و آرامش به ارمغان می‌آورند، زیرا [به رسمیت] شناخته شده، فرزندان خدا خوانده خواهند شد.

۸. خوشابحال آنانی که به این علت که می‌کوشند ارادۀ خدا در دنیا حاکم گردد جفا می‌بینند ، زیرا ملکوت خدا به ایشان تعلق دارد.

۹. خوشابحال شما زمانی که مردم به‌خاطر من به شما ناسزا می‌گویند، جفا می‌رسانند و هر تهمت دروغ به شما می‌زنند. خوش باشید و شادی کنید زیرا پاداش شما در آسمان بس عظیم است. این همان جفایی است که انبیا، آن فرستادگان خدا، پیش از شما چشیدند.

✔️خداوندگار با این «خوشابحال‌ها»، به‌شکلی ماهرانه یک مسیحی ایده‌آل را به تصویر می‌کشد، چون چنین شخصی در این زندگی از برکت، لذت، خوشی و شادی بهره‌مند است و در پادشاهی خدا از همین برکات، لذتها و شادی‌ها تا بالاترین حد برخوردار خواهد شد. خداوندگار می‌گوید فروتنی انسان را به آسمان می‌برد. توبه انسان را پاک و احیا و آرام می‌سازد. قلب پاک، انسان را شایستۀ ملاقات با خدا می‌گرداند. حلم و افتادگی، صلح و صفا، دلسوزی و نیکوکاری انسان را شبیه به خدا می‌کند. غیرت خدمت برای گسترش انجیل در دنیا، لذت جاودان فردوس را به‌عنوان پاداش در پی دارد. جفاها، شهید شدن، تمسخر، افترا و چیزهایی نظیر این، شکوه و جلالی عظیم را برای انسان در آسمان تضمین می‌کند.

 ☦@LessonsOrthodox

   📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         


🔸 بخش 2  -  زندگی یک مسیحی ارتدوکس
🔆فصل 24 -   تحقق یافتنِ شریعت
 
✅ خداوندگار چه تفسیر گسترده‌تری از ده فرمان و به‌طور کلی شریعت عهدقدیم ارائه کرد؟

خداوندگار در ادامۀ موعظه‌اش روی کوه، تاٴکید فرمود که تمام کارهای ایماندار باید از روی محبت انجام شود و اینکه نه تنها عمل نیک، بلکه انگیزه‌هایی که باید از روی صداقت، راستی، درستی و محبت باشند نیز ارزشمندند. در مورد عمل  گناه‌آلود نیز مسئولیت متوجه کسی است که مرتکب چنین عملی شده- نه فقط مسئول عواقب یا نتایج آن، بلکه مراحلی که قبل از آن صورت گرفته و اعمال مشابهی که انجام داده است. به‌طور خاص‌تر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

🎗درباره نيكوكارى
نتایج نیکوکاری یا صدقه به نفع هر دو طرف است، هم کسی که آن را انجام می‌دهد (از آنجایی که رحمت خدا را جذب خواهد کرد) و هم دریافت‌کنندۀ آن، زیرا برای حل مشکل خاصی که او را گرفتار کرده، از کمک و مساعدت برخوردار خواهد شد.

اما خداوندگار یک «علامت خطر» را به صدا درمی‌آورد: مراقب باشید نیکوکاری خود را در برابر دیدگان مردم به جا نیاورید با این هدف که مورد تحسین ایشان قرار گیرید... وقتی صدقه می‌دهی جار نزن تا مردم تو را بستایند و فردی نیکو به‌نظر برسی. اگر با نیت خودستایی صدقه می‌دهی، پاداش خدا را از دست داده‌ای. برعکس، وقتی صدقه می‌دهی، اجازه نده دست چپت از دست راستت باخبر شود (بدین معنا که نباید حتی نزدیکترین افرادی که در کنار شما هستند، از آن باخبر شوند) تا نیکوکاری تو واقعاً در نهان باشد. در این صورت، پدرت که در آسمان است و اعمال نیک و نهانی تو را می‌بیند، در داوری نهایی جهان، آشکارا از گنجهای ملکوت آسمان به تو پاداش خواهد داد (م.ک. متی ٦ :­۱-۴).

 
🎗درباره دعا
آیا زمانی مقدس‌تر از لحظه‌ای که انسان با خدا صحبت می‌کند، وجود دارد؟ اما این احتمال وجود دارد که شخص دعا کند اما به روش اشتباه، به‌گونه‌ای که نه تنها هیچ نفعی از دعا نبرد، بلکه با ناخشنودی و عدم رضایت خدا روبرو شود. به همین دلیل خداوندگار دوباره به ما هشدار می‌دهد و می‌فرماید:

وقتی دعا می‌کنی، مانند ریاکاران نباش که در مکانهای عمومی می‌ایستند و دعا می‌کنند تا نشان دهند که دیندار و پرهیزگار هستند و وجهۀ خوبی از خود در جامعه بر ‌جای بگذارند. ایشان با این کار تنها چیزی که ممکن است بدست آورند، تحسین و ستایش مردم است و نباید انتظاری از خدا داشته باشند. اما تو وقتی در خلوت دعا می‌کنی، مگذار سایرین تو را ببینند؛ خدای پدر که تو را به‌هنگام دعا در نهان و فروتنی می‌بیند، هم در این دنیا و هم در آسمان آشکارا به تو پاداش خواهد داد (م.ک. متی ٦ :­۵-۶).

خداوندگار توجه ما را به نکتۀ دیگری نیز پیرامون دعا جلب می‌کند. می‌فرماید، وقتی دعا می‌کنی عباراتی توخالی تکرار نکن، یا چیزهایی که هیچ ارزش و اساسی ندارند و نفعی به تو نمی‌رسانند، از خدا طلب نکن. خدای پدر از نیازهایت آگاه است، حتی قبل از آنکه از او درخواست کنی. خداوندگار برای اینکه در درک این موضوع به ما کمک کند و بدانیم چه چیزهایی در دعا بگوییم، الگویی از یک دعای جامع و مختصر ارائه کرده که به «دعای ربانی» معروف است:
 
🛐 ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدّس باد.
ملکوت تو بیاید.
ارادۀ تو، چنانکه در آسمان انجام می‌شود، بر زمین نیز به انجام رسد.
نان کفاف روزانۀ ما را امروز به ما عطا فرما.
و قرض ما را ببخش، چنانکه ما نیز قرضداران به خود را می‌بخشیم.
و ما را در آزمایش میاور، بلکه از  شریر رهایی‌مان ده.
زیرا پادشاهی و قدرت و جلال، تا ابد از آنِ توست. آمین. (متی ٦ :­۹-۱۳)

 
مطلب قابل توجه این است که در این دعا تنها یک درخواست در مورد نیازهای زندگی انسان وجود دارد: «نان روزانۀ ما را امروز به ما عطا فرما.» سه درخواست قبلی به جلال خدا، آمدن پادشاهی‌اش و تحقق بخشیدن به ارادۀ خدا از سوی انسانها اشاره دارند. درخواستهای بعدی با نیازهای روح انسان سر و کار دارند: بخشش گناهان شخص از سوی خدا، حفاظت در برابر وسوسه‌هایی که به روح انسان آسیب می‌زنند و رهایی از دامهایی که شریر برای ما پهن کرده است. دعای ربانی دوباره همانطور که آغاز شده بود به پایان می‌رسد- یعنی با ستایش خدا: «زیرا پادشاهی و قدرت و جلال، تا ابد از آنِ توست. آمین»

ما این دعای نمونه و درخورِ پیروی را هر روز در تمام جلسات کلیسایمان، و همینطور در دعاهای شخصی خود می‌خوانیم و مطابق با سفارش خداوندگار (متی ۶:‏­۹) سعی می‌کنیم که دعاهای شخصی‌‌مان نیز همین مفهوم و مضمون را داشته باشند- یعنی در دعاهای شخصی‌مان که در آن، از عبارات و کلمات خودمان استفاده می‌کنیم.

 ☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

🎗درباره روزه
روزه رسمی است بسیار قدیمی و در عهدقدیم یافت می‌ شود. در عهدجدید، می‌بینیم که بزرگترین نبی، یحیای تعمیددهندۀ شریف و پیشروِ خداوندگار، روزه می‌گرفت، همانطور که خودِ خداوندگارمان، عیسی مسیح این کار را انجام می‌داد (م.ک. مرقس ١ :­۶ و متی ٤:­۲). روزه گرفتن در نبردهای روحانی یک مسیحی بسیار مفید می‌باشد، البته اگر به‌ درستی انجام شود. اسرائیلی‌ها روزۀ واقعی را تحریف کرده بودند، و برخی از آنها با ریاکاری و برای جلب توجه روزه می‌گرفتند تا تحسین مردم را برانگیزند (م.ک. لوقا ١٨ :­۱۲). خداوندگار به ما هشدار می‌دهد که در این زمینه نیز حکمت به خرج دهیم. می‌فرماید، وقتی روزه می‌گیری، سعی نکن خسته به نظر برسی- فرضاً از روی گرسنگی به خاطر روزه- چنانکه ریاکاران می‌کنند؛ ایشان چهره خود را دگرگون می‌کنند تا به مردم نشان دهند که روزه‌دار هستند. آنان تحسین مردم را به‌عنوان پاداش دریافت کرده‌اند، اما هیچ نفع دیگری از روزۀ خود نمی‌برند. اما تو وقتی روزه می‌گیری، طبیعی رفتار کن، بدون اینکه نشان دهی یا بگویی که روزه‌دار هستی، تا مردم متوجه این موضوع نشوند. آنگاه خدای پدر که اعمال نهانت را می‌بیند، آشکارا به تو پاداش خواهد داد (م.ک. متی ٦ :­۱۶-۱۸).


🎗درباره بخشش
شکی نیست که ما به‌عنوان انسانهای ناکامل، هر روز گناه می‌کنیم. «همگى ما بسیار می‌لغزیم» (یعقوب ٣ ‏:۲). «اگر بگوییم بَری از گناهیم، خود را فریب داده‌ایم و راستی در ما نیست» (اول يوحنا ١ :­۸). ما در برابر خدا و در برابر انسانهای دیگر می‌لغزیم. در نتیجه، طبیعی است که انسانهای دیگر نیز در حق ما مرتکب چنین خطاهایی شوند. شریعت موسی می‌گفت: «چشم به عوض چشم، دندان به عوض دندان» (خروج ٢١ ‏:۲۴). به بیان دیگر، اگر دشمنت به تو حمله کرد و به چشمت آسیب رساند، نباید فراتر از او بروی و به دو چشمش آسیب بزنی، بلکه فقط می‌توانی به یک چشمش آسیب بزنی! عبارات مشابه این مورد را می‌توان در آیات بعدی یافت.

اما در عهدجدید، نحوۀ برخورد فرد با دشمنش بسیار فراتر و عالی‌تر است: «اگر کسی به تو صدمه زد، به‌همان شکل پاسخ او را نده. مراقب باش که در حق همۀ انسانها نیکویی کنی... در پی انتقام نباش؛ این کار بر عهدۀ خداست... مغلوب بدی مشو، بلکه بدی را با نیکویی مغلوب ساز (م.ک. رومیان ١٢ :­۱۷-۲۱). خداوندگار حتی به‌شدت بر روی موضوع بخشش تاٴکید کرد تا جایی که آن را پیش‌فرضی برای بخشش گناهانمان دانست: «امّا اگر خطاهای مردم را نبخشید، پدر شما نیز خطاهای شما را نخواهد بخشید» (متی ٦ :‏۱۵). شخص ممکن است از تمام فرمانهای خدا اطاعت کند، اما اگر بر کسی دیگر خشم یا نفرت گیرد و مایل نباشد او را ببخشد، همه چیز را از دست داده است. خدا او را نخواهد بخشید. به همین دلیل است که کلیسا این رسم را بنیاد نهاده که اگر یک مسیحی فردی را که به او بدی کرده نبخشد و در دل خود نسبت به او کینه و نفرت نگاه دارد، عشای ربانی را دریافت نمی‌کند. کلیسا نخست به آن مسیحی نصیحت می‌کند که ببخشد و سپس برای دریافت عشای ربانی جلو بیاید. بر اساس تعلیم خداوندگار، ما همواره باید ببخشیم. وقتی پطرس پرسید: «سرور من، تا چند بار اگر برادرم به من گناه ورزد، باید او را ببخشم؟ آیا تا هفت بار؟»، خداوندگار به وی پاسخ داد: «به تو می‌گویم نه هفت بار، بلکه هفتادْ هفت بار» (متی ١٨ :­۲۱-۲۲)؛ یعنی حد و حساب نگه ندار، بلکه تا جایی که آنان به تو گناه می‌ورزند، ببخش!

خداوندگار در مورد مساٴلۀ مهم و جدی بخشش، خود را به تعلیم دادن محدود نفرمود. او درخشانترین الگو را ارائه کرد، یعنی با بخشش تمام کسانی که به او تازیانه زدند، توهین کردند، آب دهان انداختند، مسخره‌اش کردند و او را بر تکه‌ای چوب خفت‌آور، یعنی صلیب، میخکوب کردند: «ای پدر، اینان را ببخش، زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند» (لوقا ٢٣ :­۳۴).

 ☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

🎗درباره محکومیت
فریسیان، یعنی کسانی که شریعت موسی را مطالعه کرده، آن را برای مردم تفسیر می‌کردند، می‌خواستند در نظر عموم به‌عنوان اسرائیلی‌های دیندار و به‌جاآورندۀ شریعت دیده شوند. به این منظور، فکر می‌کردند «بزرگی‌شان» زمانی بیشتر معلوم می‌شود که خطاهای دیگران را گوشزد کرده، آنها را به‌خاطر اعمالشان توبیخ نمایند!

اما خداوندگار فرمود: «حكم مكنيد تا بر شما حكم نشود. زیرا به همان‌گونه که بر دیگران حكم کنید، بر شما نیز حكم خواهد شد و با همان پیمانه که وزن کنید، برای شما وزن خواهد شد» (م.ک. متی ٧ :­۱-۲). او پس از بیان این مطلب، شرح می‌دهد که توبیخ و محکوم کردن دیگران، حتی برای خطاهای کوچک، و در عین حال نادیده گرفتن خطاهای خودمان که ممکن است بزرگ و جدی باشند، ناعادلانه است. لذا، او به ما تعلیم می‌دهد که به خطاهای خودمان نگاه کنیم و درصدد اصلاح آنها برآییم و «وقتی این اتفاق بیفتد، ما بر خطاهای دیگران سخت نخواهیم گرفت و گذشت خواهیم کرد» (م.ک. متی ٧ :­۳-۵).
 

🎗درباره قتل
فرمان ششم از فرمانهای دهگانۀ موسی، «قتل مکن» است. هر که مرتکب قتل شود، گناهکار است و به‌خاطر عمل خود محکوم می‌گردد.

خداوندگار می‌آید و نه تنها عمل قتل، بلکه عواملی را که به چنین عمل شنیعی ختم می‌گردند، محکوم می‌سازد. «امّا من به شما می‌گویم، هر که [بی‌دلیل] بر برادر خود خشم گیرد، سزاوار محاکمه... در حضور شوراست» (متی ٥ :­۲۱-۲۲). خداوندگار در ادامه می‌فرماید کسی که خشم خود را با دشنام و بدزبانی به دیگران نشان دهد، او نیز گناهکار است. بدیهی است که خداوندگار رفتاری متفاوت با مردم را معرفی می‌کند که مشخصۀ آن عبارتست از صلح، درک متقابل، بخشش، صبر و محبت دوطرفه.

 ☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

🎗درباره زنا
فرمان بعدی، یعنی فرمان هفتم، زنا را نهی می‌کند. بر طبق تفسیر معلمین یهودی، این فرمان محدود به روابط موجود میان افراد متاٴهل بود؛ یعنی، خیانت در بین زوجین را ممنوع می‌دانست. اما خداوندگار دامنۀ این حکم را فراتر برده، روابط جنسی خارج از ازدواج را نیز مشمول آن می‌سازد. علاوه بر این، او نه تنها کسی را که دست به عمل گناه می‌زند، بلکه کسی را که دنبال آن است و مایل است آن عمل را انجام دهد- چه آن را انجام دهد و چه ندهد- مجرم و گناهکار می‌داند. می‌فرماید: «شنیده‌اید که گفته شده، ”زنا مکن.“ امّا من به شما می‌گویم، هر که با شهوت به زنی بنگرد، همان دم در دل خود با او زنا کرده است» (متی ٥ :­۲۷-۲۸).
🍀قدیس یوحنای زرین‌دهان (کریسوستوم) در تفسیر این متن می‌گوید: کسی که با دیدۀ شهوت به اندام و چهره‌های زیبا نگاه می‌کند، کوره‌ای از هوای نَفْس و شهوت در درون خود روشن می‌کند و روحش را اسیر شهوت‌پرستی می‌گرداند... بنابراین، خود را در این وضعیت قرار می‌دهد، حتی اگر آن بدنی را که برایش جذاب می‌نماید، لمس نکند، انگار که مرتکب آن گناه شده، زیرا میل و شهوتی شدید در درون او پرورش یافته است. از این رو، بدیهی است که فردِ مسیحی نه تنها باید از خودِ این عمل، بلکه از انگیزه‌هایی که به این عمل ختم می‌شوند نیز دوری کند؛ و البته، این اصل در مورد مردان و زنان به شکلی برابر صدق می‌کند. 

به همین دلیل، خداوندگار متعاقباً در مورد این ضرورت صحبت کرد که انسان از افراد و محیط‌هایی که او را به رسوایی می‌کشانند دوری کند، هرچقدر هم که احیاناً برایش مهم و ضروری باشند. می‌فرماید: «پس اگر چشم راستت تو را می‌لغزاند، آن را به در آر و دور افکن، زیرا تو را بهتر آن است که عضوی از اعضایت نابود گردد تا آن که تمام بدنت به دوزخ افکنده شود. و اگر دست راستت تو را می‌لغزاند، آن را قطع کن و دور‌افکن، زیرا تو را بهتر آن است که عضوی از اعضایت نابود گردد تا آن که تمام بدنت به دوزخ افکنده شود» (متی ٥ :­۲۹-۳۰).
 

🎗درباره طلاق
شریعت موسی یک شرط قائل می‌شود که به موجب آن به مرد اجازه می‌دهد که به دلایلی همسرش را طلاق دهد و او را از خانه‌اش بیرون کند و موظف است به او طلاقنامه‌ای بدهد. (م.ک. تثنیه ٢٤ :­۲).

اما خداوندگار می‌فرماید: «همچنین گفته شده که ”هر که زن خود را طلاق دهد، باید به او طلاقنامه‌ای بدهد.“ امّا من به شما می‌گویم، هر که زن خود را جز به‌علت بی‌عفتی طلاق دهد، باعث زناکار شدن او می‌گردد؛ و هر که زن طلاق داده شده را به زنی بگیرد، زنا می‌کند» (متی ٥ :­۳۱-۳۲). مرقسِ انجیل‌نگار به دلیل بحثی که عیسی با فریسیان داشت، مطالب بیشتری پیرامون این موضوع ارائه می‌کند، و در خاتمۀ آن بحث به ایشان گفت: «پس آنچه را خدا پیوست، انسان جدا نسازد» (مرقس ١٠ :٢-٩).
 

🎗درباره سوگند
فرمان نهم شریعت موسی شهادتِ دروغ را منع می‌کند؛ وقتی شخصی سوگند می‌خورَد، موظف است به آن وفا کند. خداوندگار در ادامۀ موعظه‌اش بر سر کوه فرمود: «و باز شنیده‌اید که به پیشینیان گفته شده، ”سوگند دروغ مخور، بلکه سوگندهای خود را به خداوند وفا کن.“ ليكن من به شما می‌گویم، هرگز سوگند مخورید...» (متی ٥ :­۳۳-۳۶). دلیلی ندارد که قسم بخورید تا چیزی را تاٴیید کنید. کلام شما باید کافی باشد و هر آنچه می‌گویید باید با حقیقت برابری کند. «پس ’بلهِ‘ شما همان ’بله‘ باشد و ’نهِ‘ شما ’نه‘، زیرا افزون بر این، از شرير است» (متی ٥ :­۳۷).
 

🎗درباره محبت به همسایه
روحِ شریعت موسی چنین است: «همسایه‌ات (که تو را محبت می‌کند) را محبت نما و با دشمنت دشمنی کن» (متی ۵:‏­۴۳). اما خداوندگار می‌فرماید: «دشمنان خود را محبت نمایید و برای آنان که به شما آزار می‌رسانند، دعای خیر کنید، تا پدر خود را که در آسمان است، فرزندان شويد» (متی ٥ :­۴۴-۴۵).

کل تعلیم خداوندگار حول محور محبت می‌چرخد، محبتی که تبعیض قائل نمی‌شود، چه فردِ مقابل هم‌قوم و هم‌نژاد ما باشد، و چه بیگانه، چه آشنا باشد، چه ناآشنا،  و چه خوب باشد، چه بد. سپس، خداوندگار خدای پدر را به‌عنوان یک الگو نشان داده، می‌فرماید: «زیرا او آفتاب خود را بر بدان و نیکان می‌تاباند و باران خود را بر عادلان و ظالمان می‌باراند» (متی ٥ :­۴۵-۴۸).

علاوه بر تمام اینها و مَثَل معروف سامری نیکو (لوقا ١٠ :­۲۵-۳۷)، خداوندگار بزرگی و عظمت محبت را نسبت به تمام انسانها نشان داده است.

 
☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

🔸 بخش 2  -  زندگی یک مسیحی ارتدوکس     
🔆فصل 25 -  تکمیل شریعت

✅ عیسی به چه موارد دیگری در موعظۀ سر کوه اشاره کرد؟

یکی از مهم‌ترین علایق بشر از هر سنی، این است که چگونه پول و دارایی بدست آورد که زندگی راحت و خوشایند را برایش تضمین نماید. انسان هر روز در حال نبرد است و زمان خود را صرف به‌دست آوردن این امور مادی می‌کند. اما این تلاش همیشه آسان نیست.

گاه، آنانی که در تولید محصولات کشاورزی فعالیت دارند، حاصل دسترنج خود را به خاطر شرایط آب و هوایی یا عوامل دیگر از دست می‌دهند. کسانی که در اقتصاد فعالیت دارند، ممکن است دچار ضرر و زیان شوند. صنعتگرانی که محصولاتشان به‌راحتی به فروش نمی‌رود، ممکن است مجبور به اعلان ورشکستگی شوند. سایر مردم که به مزد روزانۀ خود تکیه می‌کنند، اگر دچار یک بیماری مزمن یا طولانی‌مدت شوند، ممکن است نتوانند دوام بیاورند. معمولاً مردم در شرایط سخت، یا ترس از اینکه فقیر شوند، دچار اضطراب می‌شوند که چطور در زمان حال یا آینده با شرایط دشوار مواجه شوند، آن هم زمانی که هیچ منبع مالی ندارند؛ افراد دیگری هم هستند که برای شادی خود، به پول و املاک و دارایی هنگفت تکیه می‌کنند.

خداوندگار در موعظۀ خود بر سر کوه و در در جاهای دیگر نیز بارها به روش برخورد با این شرایط اشاره کرد. فرمود: «پس به شما می‌گویم، نگران زندگی خود نباشید که چه بخورید یا چه بنوشید، و نه نگران بدن خود که چه بپوشید... پرندگان آسمان را بنگرید که نه می‌کارند و نه می‌دِرَوَند و نه در انبار ذخیره می‌کنند و پدر آسمانی شما به آنها روزی می‌دهد. آیا شما بس باارزشتر از آنها نیستید... و چرا برای پوشاک نگرانید؟ سوسنهای صحرا را بنگرید که چگونه نمو می‌کنند؛ نه زحمت می‌کشند و نه می‌ریسند. به شما می‌گویم که حتی سلیمان نیز با همۀ شکوه و جلالش همچون یکی از آنها آراسته نشد. پس اگر خدا علف صحرا را که امروز هست و فردا در تنور افکنده می‌شود، این‌چنین می‌پوشانَد، آیا شما را، ای سست‌ایمانان، به‌مراتب بهتر نخواهد پوشانید؟ پس نگران نباشید و نگویید چه بخوریم یا چه بنوشیم و یا چه بپوشیم. زیرا اقوامِ بت‌پرست در پی همۀ این‌گونه چیزهایند، امّا پدر آسمانی شما می‌داند که بدین همه نیاز دارید. بلکه نخست در پی پادشاهی خدا و عدالت او باشید، آنگاه همۀ اینها نیز به شما عطا خواهد شد. پس نگران فردا مباشید، زیرا فردا نگرانی خود را خواهد داشت. مشکلات امروز برای امروز کافی است!» (متی ٦ :­۲۵-۳۴).

از این جهت، انسان باید بسیار تلاش کند تا نیازهای خود و کسانی را که به او وابسته هستند، رفع نماید، اما با اطمینان به مشیّت خدا که پدر آسمانیِ قادر مطلق و مهربان است. کتاب‌مقدس پر از وقایعی است که مداخلات حیرت‌آور خدا را برای رفع نیازهای مادی فرزندانش نشان می‌دهد!

از سویی دیگر، خداوندگار به مخاطبین خود دربارۀ طمعی که انسان را گرفتار می‌کند، هشدار داد، طمعی که باعث می‌شود انسان با چسبیدن به گنج‌های مادی، دائماً دارایی خود را افزایش دهد، حتی اگر نیازی به آن نداشته باشد. به همین دلیل است که خداوندگار فرمود: «بر زمین گنج میندوزید، جایی که بید و زنگ، زیان می‌رساند و دزدان نَقْب می‌زنند و سرقت می‌کنند... و خود را وابسته و دلبسته به این نوع گنجها نکن... زیرا هر جا گنج توست، دل تو نیز آنجا خواهد بود» (متی ٦ :­۱۹-۲۱). اگر چیزهای مادی دل شما را اسیر کنند و تمام توجه شما به لذتهای مادی و جسمانی باشد، دیگر با روح خود که ارزش آن فراتر از جسم است، سر و کار نخواهید داشت، و در نتیجه آسیبی که می‌خورید، جبران‌ناپذیر خواهد بود. و خداوندگار چنین ادامه داد: «هیچ‌کس دو ارباب را خدمت نتواند کرد، زیرا یا از یکی نفرت خواهد داشت و به دیگری مهر خواهد ورزید، و یا سرسپردۀ یکی خواهد بود و دیگری را خوار خواهد شمرد. نمی‌توانید هم بندۀ خدا باشید، هم بندۀ پول» (متی ٦ :­۲۴).

پولس رسول با الهام از این تعلیم خداوندگار، به مسیحیان می‌فرماید: «امّا دینداری با قناعت، سودی عظیم است. چرا که به این جهان هیچ نیاورده‌ایم و از آن نیز هیچ نخواهیم برد. پس اگر خوراک و پوشاک و سرپناهی داریم، (یعنی چیزهای ضروری برای بقایمان) قانع خواهیم بود. امّا آنان که سودای ثروتمند شدن دارند، دچار وسوسه می‌شوند و به دام امیال پوچ و زیانباری گرفتار می‌آیند که موجب تباهی و نابودی انسان می‌گردد» (اول تيموتائوس ۶:­۶-۹).

علاوه بر تمام موارد بالا، خداوندگار به مسائل ضروری دیگری که با شکل‌گیری و رشد حیات روحانی ایماندار در ارتباط است، اشاره می‌کند. برای اینکه درکی کامل نسبت به موعظۀ خداوندگار بر سر کوه داشته باشیم، لازم است فصل‌های ۵ تا ۷ از انجیل متی را مطالعه کنیم.

 ☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

🔸بخش 2  -  زندگی یک مسیحی ارتدوکس   
🔆 فصل 26 -  قانون طلایی

✅چطور می‌توانیم تمام این امور را به خاطر بسپاریم تا بتوانیم آنها را به کار ببندیم؟

برای اینکه بتوانیم به وظایف و رفتار خود نسبت به همنوعان خود سر و سامان دهیم، خداوندگار یک حکم ساده به ما می‌دهد: 🎖«با مردم همان‌گونه رفتار کنید که می‌خواهید با شما رفتار کنند» (لوقا ٦ :­۳۱). اگر تک‌تک اعمال و گفتاری را که در ارتباط با دیگران به کار می‌بریم، با این معیار بسنجیم، قطعاً در راستای ارادۀ خدا عمل خواهیم کرد، البته چنانچه هشیاری و وجدان، یعنی همان ندای خدا در درونمان که ما را به راه درست هدایت می‌کند، به‌درستی عمل ‌کند.

☦@LessonsOrthodox

🏵 جلسه یازدهم / آرتین
☦@LessonsOrthodox

✅کلیسا (رازها ، آئینها و رسومات)

🔸قسمت دوم:

7 راز کلیسا
(📍مطالب این بخش نوشته برادر آرتین از برادران ارامنه ما می باشد و مسولیت آن با خود ایشان است.)

چراغها و شمعها
محراب و مذبح


☦@LessonsOrthodox

7 راز کلیسا

عدد 7 در کتاب مقدس عدد خاصی است و به کاملیت اشاره دارد.
خدا جهان را در شش روز آفرید و روز هفتم را مبارک ساخته و آن را تقدیس نمود (پیدایش 3و2:2) هم در کتاب مقدس و هم در کلیسا عدد 7 مهم می باشد. مثلا 7 روح و 7 کلیسا در کتاب مکاشفه (در کتاب مقدس) و 7 راز کلیسایی ،7 گناه منتهی به موت و 7 فضیلت مسیحی (در مراسم کلیسا).

حکمت، خانۀ خود را بنا کرده و هفت ستون خویش را تراشیده است. (امثال 9:1)
مطابق تفسیر کلیساهای رسولی ، در این آیه حکمت مسیح می باشد و خانه کلیسا و هفت ستون رازهای 7 گانه کلیسا.

به وسیله رازها ،کلیسا رسالت نجاتبخش خود را محقق می سازد ، شخص عضو کلیسا می شود (بوسیله راز تعمید و تدهین) و با مسیح در مشارکت قرار می گیرد. (به وسیله راز عشاء)
راز ها آن مراسمی هستند که بوسیله آنها ایماندار عطایا و برکات روح القدس را دریافت می کند (به وسیله راز تدهین) و بوسیله اشیایی قابل روئیت (آب ، روغن ، نان ، شراب) ، با ایمان امور غیر قابل روئیت را می پذیرد.

اولین بار آگوستین قدیس کلمه "راز یا سر" را در قرن 4 و 5 میلادی به مفهوم امروزی آن در کلیسا به عنوان "نشانه قابل روئیت از فیض غیر قابل روئیت" تعریف کرد.

در کتاب مقدس از راز انجیل ، راز صلیب مسیح ، راز مسیح , راز تجسم و اینکه کلیسا راز است (کولسیان باب 1 آیات 26 و27 – افسسیان 5:32) صحبت شده است.

پدران کلیسا به راز معنای جدیدی بخشیدند . "باطن و روح اصلی موجود در مراسم " که بوسیله آن ایمانداران برکات خدا را دریافت می کنند.
کلیساهای رسولی شامل کاتولیک و ارتودکس (کالدستونی و غیرکالدستونی) معتقدند کلیسا 7 راز دارد.
1- تعمید 2- تدهین یا تثبیث (مسح-مهر شدن) 3-توبه 4-عشاء 5-ازدواج 6-دستگذاری 7-تدهین مریضان (تدهین آخر)
اکثر کلیساهای پروتستان فقط 2 آئین تعمید و عشاء را راز می پذیرند البته تعریف آنها هم از راز مطابق تعریف کلیساهای رسولی نمی باشد.

هر یک از این رازها معنای خاصی خود را دارند.
تعمید سمبل ایمان ، مهر شدن سمبل امید ، عشاء سمبل محبت و مشارکت ، توبه سمبل عدالت و پاکی ، دستگذاری سمبل خواندگی روحانی ، ازدواج سمبل زندگی خداپسندانه و تدهین آخر سمبل حیات جاودان و سلامت روح و جسم می باشد.
هر 7 راز کلیسایی منشاء کتاب مقدسی دارند اگرچه فقط 2 راز تعمید و عشاء را مستقیما خود مسیح مقرر کرده و مابقی نتیجه توسعه کلیسا می باشد.
مطابق ایمان رسولی کلیسا در اوایل نهالی تازه بود ولی با گسترش آن امروز درخت تنومندی است که شاخ و برگهای زیادی دارد که در اوایل نداشت. (صدالبته این شاخ و برگ ها ریشه کتاب مقدسی دارند و مطابق سنت کلیسا و تایید پدران کلیسا می باشند)
رازها در قرن 12 م صورت نهایی امروز خود را پذیرفته اند.

☦@LessonsOrthodox

بوسیله تعمید ما از گناه اولیه (آدم) و تاثیرات آن آزاد می شویم و فرزند خدا می شویم.
کلیساهای رسولی معتقدند تعمید جایگزین ختنه شده است بنابرین معمولا در نوزادی تعمید می دهند.
بوسیله تدهین و مهر شدن ما روح القدس را می یابیم و قوت برای مقابله با تجارب گوناگون.
کلیساهای رسولی معتقدند که یکبار تدهین و مهر می شویم (تعمید روح القدس) ولی بارها می توان پر از روح القدس شد.
بوسیله توبه ما از گناهان پاک و آزاد می شویم ، از گناهانی که بعد از تعمید انجام می شود.
کلیساهای رسولی به یک تعمید ولی به توبه های مکرر تا آخرین لحظه عمر معتقدند.
بوسیله عشاء ما مسیح را دریافت می کنیم ، عشاء ما را از گناهان پاک کرده*** و امید حیات جاودان می بخشد.
بوسیله ازدواج زندگی زوج متبارک می شود و بسترشان مقدس تا فرزندان داشته باشند.
بوسیله دستگذاری به کاهنان این اقتدار داده می شوند که آئینها را انجام دهند.
بوسیله تدهین بیماران ضعفهای جسمانی شفا می یابند و گناهانی که مسبب بیماری می باشند ، بخشیده می شوند.

4 راز تعمید ، تدهین ، توبه و عشاء را میبایست هر ایمانداری دریافت کند ولی 3 راز دیگر اجباری نیستند.
مطابق دیدگاه کلیسای ارامنه هر ایماندار میبایست حداقل هر 40 روز یکبار بدن و خون مسیح را از طریق راز عشاء دریافت کند .
اگر ایمانداری در سال حداقل 5 بار عشا دریافت نکند، نمی تواند خود را مسیحی بداند.
3 راز تعمید ، تدهین (مهر شدن) و دستگذاری یکبار انجام می شوند و قابل تکرار نمی باشند ولی سایر رازها قابل تکرار هستند.
شرایط انجام رازها عبارتند از:
1- انجام دهنده راز (اسقف یا کاهن)
2- شی مورد استفاده (آب ، روغن ، نان ، شراب)
3- دعا و مراسم خاص (قرائت ها ، دعاها و سرودهای خاص و تدوین شده)
4- شخص دریافت کننده راز

اسقفان و کشیشان تنها اقتدار انجام رازها را دارند. کشیشان (کاهنان) همه رازها بجز دستگذاری را می توانند انجام دهند . دستگذاری فقط توسط اسقف انجام می شود. اسقف می تواند هر 7 راز را انجام دهد.


رازها صرفنظر از آمادگی روحانی انجام دهنده و دریافت کننده راز ، تاثیر خود را دارند .
وقتی از دعاهای خاصی استفاده می شود به این معنا است که تمام پدران تاریخ 2 هزار ساله کلیسا این دعا را برای شخص دریافت کننده راز انجام می دهند.
فیض منتقل شده در رازها بوسیله خدای تثلیث می باشد و نه شخص انجام دهنده راز. بنابرین به صلاحیت او مرتبط نمی باشد.
قضاوت در خصوص صلاحیت کشیشان بر عهده اسقف است و ایمانداران نباید کشیشان را حکم کنند بلکه فقط برای آنها دعا کنند.
........................................

🔺نکته ای مهم از جانب ادمین کانال:

***عشا ربانی ما را از گناهان پاک می کند: کلیسای ارتدوکس شرقی مومنان را قبل از دریافت عشا ربانی به اعتراف و توبه سوق می دهد چرا که قبل از دریافت عشا ربانی باید از گناهان پاک شده باشیم تا شایسته دریافت آن شویم.

☦@LessonsOrthodox

چراغها و شمعها
از کتاب الهیات تطبیقی پاپ شنودا

استفاده از چراغها در کلیسای ارتدکس مرسوم است. ما از شمعها در دعاهایمان، هنگام قرائت کتاب‌مقدس، در پیشگاه شمایلهای قدیسین، روی مذبح و بطور کل روی محراب به سمت شرق استفاده می‌کنیم و بدین گونه کلیسا پیوسته منور می‌شود. اما پروتستانها از هیچیک از این رسومات استفاده نمی‌کنند.
در این مبحث، در مورد علل استفاده از چراغها در کلیسا و مفاهیم روحانی آن صحبت می‌کنیم.

(1) خود کلیسا در کتاب‌مقدس به عنوان «چراغدان‌ طلا» معرفی شده است. در کتاب مکاشفه می‌خوانیم که یوحنای رسول، مسیح خداوند را می‌بیند که هفت چراغدان طلا در دست دارد و خداوند به او گفت: «هفت‌ چراغدان‌، هفت‌ کلیسا می‌باشند». (مکاشفه 1:‌20)

(2) کلیسا به آسمان تشبیه شده، زیرا خانه خدا یا محل سکونت خداست، چنانکه آسمان است. اصطلاح مشابهی برای اولین خانه خدا بکار برده شد. یعقوب پاتریارک گفت: «این‌ چه‌ مكان‌ ترسناكی‌ است‌! این‌ نیست‌ جز خانة‌ خدا و این‌ است‌ دروازة‌ آسمان‌» (پیدایش 28:‌17). از آنجا که کلیسا به آسمان تشبیه شده است، باید همچون ستارگان آسمان، چراغهایی برای روشن کردن آن داشته باشد.

(3) چراغهای کلیسا نمایانگر فرشتگان آسمان یا فرشتگانی است که یعقوب در رویای خود دید، که از نردبانی در بیت اییل (خانه خدا) صعود و نزول می‌کنند (پیدایش 28:‌12) ؛ زیرا فرشتگآن‌همچنین «فرشتگان نور» (دوم قرنتیان 11:‌14) نامیده می‌شوند.

(4) چراغهای کلیسا نمایانگر قدیسین نیز هستند، همانها که خداوند بدیشان گفت: « بگذارید نور شما بر مردم‌ بتابد» (متی 5:‌16). در آیه قبل آن نیز خداوند قدیسین را به چراغهای افروخته روی چراغدان تشبیه می‌کند.
همچنین کتاب‌مقدس می‌گوید: «عادلان‌ در ملکوت‌ پدر خود مثل‌ آفتاب‌، درخشان‌خواهند شد» (متی 13:‌43). و مسیح خداوند در مورد یوحنای تعمید‌دهنده به عنوان یک مرد عادل به یهودیان گفت: «او چراغ‌ افروخته‌ و درخشنده‌ای‌ بود و شما خواستید که‌ ساعتی‌ به‌ نور او شادی‌ کنید» (یوحنا 5:‌35). و چون کلیسا مملو از فرشتگان و قدیسین است، باید منور باشد.
(5) در درجه اول کلیسا باید منور باشد زیرا خدا در آن حضور دارد و «خدا نور است» (اول یوحنا 1:‌5)، همانطور که یسوع خداوند درباره خود می‌گوید: «من‌ نور عالم‌ هستم‌». (یوحنا 8:‌12)

(6) کلیسا با الگوپذیری از تابوت عهد و معبد اورشلیم، بوسیله چراغها منور می‌شود. آنها نیز مملو از چراغهای همیشه روشن بودند. خداوند حکم کرده بود که چراغهایشان با روغن زیتون ناب همیشه روشن بمانند و هارون و فرزندانش این خدمت را بر عهده داشتند. خداوند می‌گوید: «و تو بنی‌اسرائیل‌ را امر فرما كه‌ روغن‌ زیتون‌ مصفی‌ و كوبیده‌ شده‌ برای‌ روشنایی‌ نزد تو بیاورند تا چراغها دائماً روشن‌ شود. در خیمة‌ اجتماع‌، بیرون‌ پرده‌ای‌ كه‌ در برابر شهادت‌ است‌، هارون‌ و پسرانش‌ از شام‌ تا صبح‌، به‌ حضور خداوند آن‌ را درست‌ كنند. و این‌ برای‌ بنی‌اسرائیل‌ نسلاً بعد نسل‌ فریضة‌ ابدی‌ باشد». (خروج 27:‌20‌،21)
این یک حکم الهی است، و خدا در همان روز نخستِ آفرینش گفت: «روشنایی‌ بشود؛ و روشنایی‌ شد. و خدا روشنایی‌ را دید كه‌ نیكوست‌». (پیدایش 1:‌3،‌4)

(7) چراغهایی که با روغن روشن می‌شدند، معنای روحانی دارند. روغن نماد روح‌القدس است، و برای تدهین استفاده، و پس از تدهین، روح خداوند بر مسح‌شده نازل می‌شد، همانطور که سموئیل نبی، داود پادشاه را مسح کرد و روح خداوند بر او نازل شد (اول سموئیل 16:‌13). و کتاب‌مقدس نیز در مورد مسح شهادت می‌دهد. (اول یوحنا 2:‌20و27)
حتی شمعهایی که ما در کلیسا روشن می‌کنیم از روغن درست شده‌اند و چراغهای کلیسا نیز با روغن روشن می‌شوند.
(8) یادآور می‌شویم خداوند حکم کرد که در خانه‌اش (چه در تابوت عهد و چه در مکان مقدس) چراغدانها مستقر شوند.
چراغها و چراغدانها از طلای ناب درست شده بودند (خروج 25:‌31 ؛ 37:‌17 ؛ دوم تواریخ 4:‌20). همه اینها نشان می‌دهند که خدا به وجود روشنایی اهمیت می‌دهد.

(9) بنا به حکم خدا، چراغها دائماً روشن بودند. خاموش شدن چراغها یا کم شدن نورشان به منزله گناه نسبت به خدا بود و مجازات سختی داشت، چنانکه کتاب‌مقدس می‌گوید: «زیرا كه‌ پدران‌ ما خیانت‌ ورزیده‌، آنچه‌ در نظر یهُوَه‌ خدای‌ ما ناپسند بود به‌ عمل‌ آوردند و او را ترك‌ كرده‌، روی‌ خود را از مسكن‌ خداوند تافتند و پشت‌ به‌ آن‌ دادند. و درهای‌ رواق‌ را بسته‌، چراغها را خاموش‌ كردند و بخور نسوزانیدند و قربانی‌های‌ سوختنی‌ در قدس‌ خدای‌ اسرائیل‌ نگذرانیدند. پس‌ خشم‌ خداوند بر یهودا و اورشلیم‌ افروخته‌ شد و ایشان‌ را محل‌ تشویش‌ و دهشت‌ و سخریه‌ ساخت‌، چنانكه‌ شما به‌ چشمان‌ خود می‌بینید». (دوم تواریخ 6:‌29-8)

☦@LessonsOrthodox

(10) روشنایی چراغها مفهوم معنوی خاصی دارد. این روشنایی نشان‌دهنده آمادگی دائمی قلبی و هوشیاری همیشگی و حفظ عمل روح‌القدس در قلب است.
در مورد این بیداری، خداوند می‌گوید: «کمرهای‌ خود را بسته‌، چراغهای‌ خود را افروخته‌ بدارید. و شما مانند کسانی‌ باشید که‌ انتظار آقای‌ خود را می‌کشند که‌ چه‌ وقت‌ از عروسی‌ مراجعت‌ کند تا هروقت‌ آید و در را بکوبد، بی‌درنگ‌ برای‌ او بازکنند. خوشابحال‌ آن‌ غلامان‌ که‌ آقای‌ ایشان‌ چون‌ آید، ایشان‌ را بیدار یابد. هر آینه‌ به‌ شما می‌گویم‌ که‌ کمر خود را بسته‌،ایشان‌ را خواهد نشانید و پیش‌ آمده‌، ایشان‌ را خدمت‌ خواهد کرد». (لوقا 12:‌35)
همچنین خداوند از چراغهای باکره‌ها به ما نمونه‌ای داده، وذکر می‌کند که چراغهای باکره‌های دانا روشن بود اما چراغهای باکره‌های نادان خاموش شد. (متی 25:‌1-12)
روغنِ چراغ، عمل روح‌القدس در قلب ماست. روشنایی همیشگی آنها نشان هوشیاری ما برای حفظ مشارکت قلب با روح‌القدس است.
(11) آنچه که در مورد اشخاص گفته می‌شود را می‌توان به مجموع کلیسا نیز نسبت داد. وقتی مردم روشناییهای کلیسا را می‌بینند به یاد وظیفه خود در حفظ روشنایی همیشگی درونشان می‌افتند.

(12) مطمئنا قرائت اناجیل با روشنایی شمع بهتر از نبود روشنایی است. بدین شکل، این آیات را به یاد می‌آوریم: «كلام‌ تو برای‌ پایهای‌ من‌ چراغ‌، و برای‌ راههای‌ من‌ نور است‌» (مزامیر 119) و نیز: «امر خداوند پاك‌ است‌ و چشم‌ را روشن‌ می‌كند». (مزامیر 19)

(13) کلیسای نخستین حتی از زمان رسولان، به چراغها و نمادهای آن اهمیت ویژه‌ای می‌داد. نویسنده کتاب اعمال رسولان در توصیف بالاخانه‌ای که حضرت پطرس در آنجا پس از پاره کردن نان موعظه کرد، می‌نویسد: «در بالاخانه‌ای‌ که‌ جمع‌ بودیم‌، چراغ بسیار بود». (اعمال 20:‌8)

(14) شمع‌هایی که ما نزد تصاویر قدیسین روشن می‌کنیم به ما یادآوری می‌کنند که قدیسین روشناییِ نسلهای پس از خود هستند؛ ایشآن‌همچون شمع ذوب می‌شوند تا نورشان بر مردم بتابد.

☦@LessonsOrthodox