📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس                 

🔸بخش 2  -  ایمان یک مسیحی ارتدوکس        
🔆فصل 21 -  اطاعت از فرمانهای خدا

✅ اغلب می‌شنویم که باید به فرمانهای خدا پایبند باشیم و مطابق با ارادۀ خدا زندگی کنیم. اما چگونه می‌توانیم ارادۀ خدا و فرمانهای او را بشناسیم؟

همانطور که گفتیم، ارادۀ خدا در کتاب‌مقدس نوشته شده است. وقتی کتاب‌مقدس را با فروتنی و تمایل به یادگیری مطالعه می‌کنیم، از روح‌القدس یاری می‌طلبیم تا با روشنگری و نورش، حقایق جاودانِ موجود در آن را درک نماییم. سپس ارادۀ خدا بر ما مکشوف می‌شود و از فرمانهای او آگاه می‌شویم.

خدا در قلۀ کوه سینا، ده فرمان اصلی خود را به‌عنوان یادآوریِ قابل دسترس، در دو لوح به موسی عطا فرمود، که هر فرمان و حکم دیگری به آنها وابسته است. ما آنها را تحت عنوان «ده فرمان» می‌شناسیم. خداوندگار ما عیسی مسیح، در آغاز کار نجات‌بخش خود، در یک کوه دیگر در جلیل و در موعظه‌ای به جماعتی که برای شنیدن سخنان او هجوم آورده بودند، معنا و مفهوم ده فرمان را بیشتر شرح داد و تحلیل نمود، و همچنین تفسیر کامل‌تری از آنها ارائه کرد. این خطابه به «موعظۀ بالای کوه» معروف است.

 ☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

🔸 بخش 2  -  زندگی یک مسیحی ارتدوکس
🔆 فصل 22 -  ده فرمان موسی

✅ این ده فرمان کدامها هستند؟

«ده فرمان» که بر روی لوح‌های سنگی حکاکی شدند، عبارتند از:

۱. مَنَم یهوه خدای تو... تو را خدایانِ غیر، جز من نباشد.

۲. هیچ تمثالِ تراشیده‌ای برای خود مساز... در برابر آنها سَجده مکن.

۳. نام یهوه خدایت را به ناشایستگی مبر.

۴. روز شَبّات (سبت) را به یاد داشته باش و آن را مقدس شمار. شش روز کار کن... اما روز هفتم، شَبّاتِ یهوه خدای توست.

۵. پدر و مادر خود را گرامی دار تا در سرزمینی که یهوه خدایت به تو می‌بخشد، روزهایت دراز شود.

۶. قتل مکن.

۷. زنا مکن.

۸. دزدی مکن.

۹. بر همنوع خود شهادت دروغ مده.

۱۰. به... [هرآنچه متعلق به] همسایه‌ات طمع مورز... یا به هیچ چیز دیگر او، طمع مدار (خروج ٢٠ :­۱۷ و تثنیه ١٠ :­۱-۴).

این فرمانها برای وضعیت روحانی بشر در قرن سیزدهم قبل از میلاد کافی بود تا انسان را از هوا و هوسهای تاریک حاکم در آن دوران باز دارد، و پرستش بتهای دروغین به‌عنوان خدایان را رو به زوال ببرد. اما آن فرمانها برای نجات بشر کافی نبودند. به همین دلیل است که خداوندگارمان عیسی مسیح به زمین آمد تا حقیقت کامل را آشکار نموده، انسان را اصلاح نماید تا بتواند «زیبایی اولیه را دوباره بدست آورد»[1] بدین نحو، انسان برکت فرزند خدا بودن را دریافت خواهد کرد و از طریق فیض، وارث نیکویی‌های پادشاهی خدا نیز خواهد شد.

................................
1  عبارتی مخصوص برگرفته از مراسم تدفین (یا «exodios»= رخت بر بستن) یوحنای دمشقی در کلیسای ارتدوکس. (یادداشت مترجم)

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

🔸 بخش 2  -  زندگی یک مسیحی ارتدوکس
🔆فصل 23 -  خوشابحال‌ها 

                                                 
✅ خداوندگار از یک مسیحی واقعی چه انتظاری دارد؟

خداوندگار پیرامون این پرسش که چه انتظاری از یک مسیحی واقعی دارد، مطالبی را در موعظه‌اش بر روی کوه بیان نمود. در ابتدای این موعظه، نُه خوشابحال وجود دارد (متی ٥ :­۳-۱۲). علت چنین نام‌گذاری‌ای این بود که در متن اصلی یونانی، هر یک از جملات با کلمۀ «مبارک» یعنی «سعادتمند» یا «خوشبخت‌ترین» شروع می‌شوند. تفسیر آزاد این جملات عبارتند از:

۱. آنانی خوشبخت و سعادتمند هستند که نسبت به فقر روحانی‌ خود آگاه‌اند و بر خداوند توکل می‌کنند، زیرا ملکوت آسمان از آنِ ایشان است.

۲. خوشابحال آنانی که برای گناهانشان و شرارتی که در دنیا حاکم است، ماتم می‌گیرند، زیرا از خدا تسلی خواهند یافت. 

۳. خوشا‌بحال کسانی که با دیگران با فروتنی رفتار می‌کنند، زیرا سرزمین وعده را به‌عنوان میراث از خداوند دریافت خواهند کرد و از برکات میراث آسمانی در این زندگی لذت خواهند برد.

۴. خوشابحال آنانی که با اشتیاقی شدید، همچون گرسنگان و تشنگان، می‌خواهند ارادۀ خدا حاکم شود، زیرا خدا ایشان را به خواسته‌شان خواهد رسانید.

۵. خوشا‌بحال رحیمان که با پریشانی و درد همسایۀ خود همدردی می‌کنند، زیرا در روز داوری  از خدا رحمت خواهند یافت.

۶. خوشابحال آنانی که دلشان پاک است، زیرا خدا را خواهند دید.

۷. خوشابحال آنانی که درونشان صلح و آرامش برقرار است و برای مردم پیرامون خود صلح و آرامش به ارمغان می‌آورند، زیرا [به رسمیت] شناخته شده، فرزندان خدا خوانده خواهند شد.

۸. خوشابحال آنانی که به این علت که می‌کوشند ارادۀ خدا در دنیا حاکم گردد جفا می‌بینند ، زیرا ملکوت خدا به ایشان تعلق دارد.

۹. خوشابحال شما زمانی که مردم به‌خاطر من به شما ناسزا می‌گویند، جفا می‌رسانند و هر تهمت دروغ به شما می‌زنند. خوش باشید و شادی کنید زیرا پاداش شما در آسمان بس عظیم است. این همان جفایی است که انبیا، آن فرستادگان خدا، پیش از شما چشیدند.

✔️خداوندگار با این «خوشابحال‌ها»، به‌شکلی ماهرانه یک مسیحی ایده‌آل را به تصویر می‌کشد، چون چنین شخصی در این زندگی از برکت، لذت، خوشی و شادی بهره‌مند است و در پادشاهی خدا از همین برکات، لذتها و شادی‌ها تا بالاترین حد برخوردار خواهد شد. خداوندگار می‌گوید فروتنی انسان را به آسمان می‌برد. توبه انسان را پاک و احیا و آرام می‌سازد. قلب پاک، انسان را شایستۀ ملاقات با خدا می‌گرداند. حلم و افتادگی، صلح و صفا، دلسوزی و نیکوکاری انسان را شبیه به خدا می‌کند. غیرت خدمت برای گسترش انجیل در دنیا، لذت جاودان فردوس را به‌عنوان پاداش در پی دارد. جفاها، شهید شدن، تمسخر، افترا و چیزهایی نظیر این، شکوه و جلالی عظیم را برای انسان در آسمان تضمین می‌کند.

 ☦@LessonsOrthodox

   📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         


🔸 بخش 2  -  زندگی یک مسیحی ارتدوکس
🔆فصل 24 -   تحقق یافتنِ شریعت
 
✅ خداوندگار چه تفسیر گسترده‌تری از ده فرمان و به‌طور کلی شریعت عهدقدیم ارائه کرد؟

خداوندگار در ادامۀ موعظه‌اش روی کوه، تاٴکید فرمود که تمام کارهای ایماندار باید از روی محبت انجام شود و اینکه نه تنها عمل نیک، بلکه انگیزه‌هایی که باید از روی صداقت، راستی، درستی و محبت باشند نیز ارزشمندند. در مورد عمل  گناه‌آلود نیز مسئولیت متوجه کسی است که مرتکب چنین عملی شده- نه فقط مسئول عواقب یا نتایج آن، بلکه مراحلی که قبل از آن صورت گرفته و اعمال مشابهی که انجام داده است. به‌طور خاص‌تر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

🎗درباره نيكوكارى
نتایج نیکوکاری یا صدقه به نفع هر دو طرف است، هم کسی که آن را انجام می‌دهد (از آنجایی که رحمت خدا را جذب خواهد کرد) و هم دریافت‌کنندۀ آن، زیرا برای حل مشکل خاصی که او را گرفتار کرده، از کمک و مساعدت برخوردار خواهد شد.

اما خداوندگار یک «علامت خطر» را به صدا درمی‌آورد: مراقب باشید نیکوکاری خود را در برابر دیدگان مردم به جا نیاورید با این هدف که مورد تحسین ایشان قرار گیرید... وقتی صدقه می‌دهی جار نزن تا مردم تو را بستایند و فردی نیکو به‌نظر برسی. اگر با نیت خودستایی صدقه می‌دهی، پاداش خدا را از دست داده‌ای. برعکس، وقتی صدقه می‌دهی، اجازه نده دست چپت از دست راستت باخبر شود (بدین معنا که نباید حتی نزدیکترین افرادی که در کنار شما هستند، از آن باخبر شوند) تا نیکوکاری تو واقعاً در نهان باشد. در این صورت، پدرت که در آسمان است و اعمال نیک و نهانی تو را می‌بیند، در داوری نهایی جهان، آشکارا از گنجهای ملکوت آسمان به تو پاداش خواهد داد (م.ک. متی ٦ :­۱-۴).

 
🎗درباره دعا
آیا زمانی مقدس‌تر از لحظه‌ای که انسان با خدا صحبت می‌کند، وجود دارد؟ اما این احتمال وجود دارد که شخص دعا کند اما به روش اشتباه، به‌گونه‌ای که نه تنها هیچ نفعی از دعا نبرد، بلکه با ناخشنودی و عدم رضایت خدا روبرو شود. به همین دلیل خداوندگار دوباره به ما هشدار می‌دهد و می‌فرماید:

وقتی دعا می‌کنی، مانند ریاکاران نباش که در مکانهای عمومی می‌ایستند و دعا می‌کنند تا نشان دهند که دیندار و پرهیزگار هستند و وجهۀ خوبی از خود در جامعه بر ‌جای بگذارند. ایشان با این کار تنها چیزی که ممکن است بدست آورند، تحسین و ستایش مردم است و نباید انتظاری از خدا داشته باشند. اما تو وقتی در خلوت دعا می‌کنی، مگذار سایرین تو را ببینند؛ خدای پدر که تو را به‌هنگام دعا در نهان و فروتنی می‌بیند، هم در این دنیا و هم در آسمان آشکارا به تو پاداش خواهد داد (م.ک. متی ٦ :­۵-۶).

خداوندگار توجه ما را به نکتۀ دیگری نیز پیرامون دعا جلب می‌کند. می‌فرماید، وقتی دعا می‌کنی عباراتی توخالی تکرار نکن، یا چیزهایی که هیچ ارزش و اساسی ندارند و نفعی به تو نمی‌رسانند، از خدا طلب نکن. خدای پدر از نیازهایت آگاه است، حتی قبل از آنکه از او درخواست کنی. خداوندگار برای اینکه در درک این موضوع به ما کمک کند و بدانیم چه چیزهایی در دعا بگوییم، الگویی از یک دعای جامع و مختصر ارائه کرده که به «دعای ربانی» معروف است:
 
🛐 ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدّس باد.
ملکوت تو بیاید.
ارادۀ تو، چنانکه در آسمان انجام می‌شود، بر زمین نیز به انجام رسد.
نان کفاف روزانۀ ما را امروز به ما عطا فرما.
و قرض ما را ببخش، چنانکه ما نیز قرضداران به خود را می‌بخشیم.
و ما را در آزمایش میاور، بلکه از  شریر رهایی‌مان ده.
زیرا پادشاهی و قدرت و جلال، تا ابد از آنِ توست. آمین. (متی ٦ :­۹-۱۳)

 
مطلب قابل توجه این است که در این دعا تنها یک درخواست در مورد نیازهای زندگی انسان وجود دارد: «نان روزانۀ ما را امروز به ما عطا فرما.» سه درخواست قبلی به جلال خدا، آمدن پادشاهی‌اش و تحقق بخشیدن به ارادۀ خدا از سوی انسانها اشاره دارند. درخواستهای بعدی با نیازهای روح انسان سر و کار دارند: بخشش گناهان شخص از سوی خدا، حفاظت در برابر وسوسه‌هایی که به روح انسان آسیب می‌زنند و رهایی از دامهایی که شریر برای ما پهن کرده است. دعای ربانی دوباره همانطور که آغاز شده بود به پایان می‌رسد- یعنی با ستایش خدا: «زیرا پادشاهی و قدرت و جلال، تا ابد از آنِ توست. آمین»

ما این دعای نمونه و درخورِ پیروی را هر روز در تمام جلسات کلیسایمان، و همینطور در دعاهای شخصی خود می‌خوانیم و مطابق با سفارش خداوندگار (متی ۶:‏­۹) سعی می‌کنیم که دعاهای شخصی‌‌مان نیز همین مفهوم و مضمون را داشته باشند- یعنی در دعاهای شخصی‌مان که در آن، از عبارات و کلمات خودمان استفاده می‌کنیم.

 ☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

🎗درباره روزه
روزه رسمی است بسیار قدیمی و در عهدقدیم یافت می‌ شود. در عهدجدید، می‌بینیم که بزرگترین نبی، یحیای تعمیددهندۀ شریف و پیشروِ خداوندگار، روزه می‌گرفت، همانطور که خودِ خداوندگارمان، عیسی مسیح این کار را انجام می‌داد (م.ک. مرقس ١ :­۶ و متی ٤:­۲). روزه گرفتن در نبردهای روحانی یک مسیحی بسیار مفید می‌باشد، البته اگر به‌ درستی انجام شود. اسرائیلی‌ها روزۀ واقعی را تحریف کرده بودند، و برخی از آنها با ریاکاری و برای جلب توجه روزه می‌گرفتند تا تحسین مردم را برانگیزند (م.ک. لوقا ١٨ :­۱۲). خداوندگار به ما هشدار می‌دهد که در این زمینه نیز حکمت به خرج دهیم. می‌فرماید، وقتی روزه می‌گیری، سعی نکن خسته به نظر برسی- فرضاً از روی گرسنگی به خاطر روزه- چنانکه ریاکاران می‌کنند؛ ایشان چهره خود را دگرگون می‌کنند تا به مردم نشان دهند که روزه‌دار هستند. آنان تحسین مردم را به‌عنوان پاداش دریافت کرده‌اند، اما هیچ نفع دیگری از روزۀ خود نمی‌برند. اما تو وقتی روزه می‌گیری، طبیعی رفتار کن، بدون اینکه نشان دهی یا بگویی که روزه‌دار هستی، تا مردم متوجه این موضوع نشوند. آنگاه خدای پدر که اعمال نهانت را می‌بیند، آشکارا به تو پاداش خواهد داد (م.ک. متی ٦ :­۱۶-۱۸).


🎗درباره بخشش
شکی نیست که ما به‌عنوان انسانهای ناکامل، هر روز گناه می‌کنیم. «همگى ما بسیار می‌لغزیم» (یعقوب ٣ ‏:۲). «اگر بگوییم بَری از گناهیم، خود را فریب داده‌ایم و راستی در ما نیست» (اول يوحنا ١ :­۸). ما در برابر خدا و در برابر انسانهای دیگر می‌لغزیم. در نتیجه، طبیعی است که انسانهای دیگر نیز در حق ما مرتکب چنین خطاهایی شوند. شریعت موسی می‌گفت: «چشم به عوض چشم، دندان به عوض دندان» (خروج ٢١ ‏:۲۴). به بیان دیگر، اگر دشمنت به تو حمله کرد و به چشمت آسیب رساند، نباید فراتر از او بروی و به دو چشمش آسیب بزنی، بلکه فقط می‌توانی به یک چشمش آسیب بزنی! عبارات مشابه این مورد را می‌توان در آیات بعدی یافت.

اما در عهدجدید، نحوۀ برخورد فرد با دشمنش بسیار فراتر و عالی‌تر است: «اگر کسی به تو صدمه زد، به‌همان شکل پاسخ او را نده. مراقب باش که در حق همۀ انسانها نیکویی کنی... در پی انتقام نباش؛ این کار بر عهدۀ خداست... مغلوب بدی مشو، بلکه بدی را با نیکویی مغلوب ساز (م.ک. رومیان ١٢ :­۱۷-۲۱). خداوندگار حتی به‌شدت بر روی موضوع بخشش تاٴکید کرد تا جایی که آن را پیش‌فرضی برای بخشش گناهانمان دانست: «امّا اگر خطاهای مردم را نبخشید، پدر شما نیز خطاهای شما را نخواهد بخشید» (متی ٦ :‏۱۵). شخص ممکن است از تمام فرمانهای خدا اطاعت کند، اما اگر بر کسی دیگر خشم یا نفرت گیرد و مایل نباشد او را ببخشد، همه چیز را از دست داده است. خدا او را نخواهد بخشید. به همین دلیل است که کلیسا این رسم را بنیاد نهاده که اگر یک مسیحی فردی را که به او بدی کرده نبخشد و در دل خود نسبت به او کینه و نفرت نگاه دارد، عشای ربانی را دریافت نمی‌کند. کلیسا نخست به آن مسیحی نصیحت می‌کند که ببخشد و سپس برای دریافت عشای ربانی جلو بیاید. بر اساس تعلیم خداوندگار، ما همواره باید ببخشیم. وقتی پطرس پرسید: «سرور من، تا چند بار اگر برادرم به من گناه ورزد، باید او را ببخشم؟ آیا تا هفت بار؟»، خداوندگار به وی پاسخ داد: «به تو می‌گویم نه هفت بار، بلکه هفتادْ هفت بار» (متی ١٨ :­۲۱-۲۲)؛ یعنی حد و حساب نگه ندار، بلکه تا جایی که آنان به تو گناه می‌ورزند، ببخش!

خداوندگار در مورد مساٴلۀ مهم و جدی بخشش، خود را به تعلیم دادن محدود نفرمود. او درخشانترین الگو را ارائه کرد، یعنی با بخشش تمام کسانی که به او تازیانه زدند، توهین کردند، آب دهان انداختند، مسخره‌اش کردند و او را بر تکه‌ای چوب خفت‌آور، یعنی صلیب، میخکوب کردند: «ای پدر، اینان را ببخش، زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند» (لوقا ٢٣ :­۳۴).

 ☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

🎗درباره محکومیت
فریسیان، یعنی کسانی که شریعت موسی را مطالعه کرده، آن را برای مردم تفسیر می‌کردند، می‌خواستند در نظر عموم به‌عنوان اسرائیلی‌های دیندار و به‌جاآورندۀ شریعت دیده شوند. به این منظور، فکر می‌کردند «بزرگی‌شان» زمانی بیشتر معلوم می‌شود که خطاهای دیگران را گوشزد کرده، آنها را به‌خاطر اعمالشان توبیخ نمایند!

اما خداوندگار فرمود: «حكم مكنيد تا بر شما حكم نشود. زیرا به همان‌گونه که بر دیگران حكم کنید، بر شما نیز حكم خواهد شد و با همان پیمانه که وزن کنید، برای شما وزن خواهد شد» (م.ک. متی ٧ :­۱-۲). او پس از بیان این مطلب، شرح می‌دهد که توبیخ و محکوم کردن دیگران، حتی برای خطاهای کوچک، و در عین حال نادیده گرفتن خطاهای خودمان که ممکن است بزرگ و جدی باشند، ناعادلانه است. لذا، او به ما تعلیم می‌دهد که به خطاهای خودمان نگاه کنیم و درصدد اصلاح آنها برآییم و «وقتی این اتفاق بیفتد، ما بر خطاهای دیگران سخت نخواهیم گرفت و گذشت خواهیم کرد» (م.ک. متی ٧ :­۳-۵).
 

🎗درباره قتل
فرمان ششم از فرمانهای دهگانۀ موسی، «قتل مکن» است. هر که مرتکب قتل شود، گناهکار است و به‌خاطر عمل خود محکوم می‌گردد.

خداوندگار می‌آید و نه تنها عمل قتل، بلکه عواملی را که به چنین عمل شنیعی ختم می‌گردند، محکوم می‌سازد. «امّا من به شما می‌گویم، هر که [بی‌دلیل] بر برادر خود خشم گیرد، سزاوار محاکمه... در حضور شوراست» (متی ٥ :­۲۱-۲۲). خداوندگار در ادامه می‌فرماید کسی که خشم خود را با دشنام و بدزبانی به دیگران نشان دهد، او نیز گناهکار است. بدیهی است که خداوندگار رفتاری متفاوت با مردم را معرفی می‌کند که مشخصۀ آن عبارتست از صلح، درک متقابل، بخشش، صبر و محبت دوطرفه.

 ☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

🎗درباره زنا
فرمان بعدی، یعنی فرمان هفتم، زنا را نهی می‌کند. بر طبق تفسیر معلمین یهودی، این فرمان محدود به روابط موجود میان افراد متاٴهل بود؛ یعنی، خیانت در بین زوجین را ممنوع می‌دانست. اما خداوندگار دامنۀ این حکم را فراتر برده، روابط جنسی خارج از ازدواج را نیز مشمول آن می‌سازد. علاوه بر این، او نه تنها کسی را که دست به عمل گناه می‌زند، بلکه کسی را که دنبال آن است و مایل است آن عمل را انجام دهد- چه آن را انجام دهد و چه ندهد- مجرم و گناهکار می‌داند. می‌فرماید: «شنیده‌اید که گفته شده، ”زنا مکن.“ امّا من به شما می‌گویم، هر که با شهوت به زنی بنگرد، همان دم در دل خود با او زنا کرده است» (متی ٥ :­۲۷-۲۸).
🍀قدیس یوحنای زرین‌دهان (کریسوستوم) در تفسیر این متن می‌گوید: کسی که با دیدۀ شهوت به اندام و چهره‌های زیبا نگاه می‌کند، کوره‌ای از هوای نَفْس و شهوت در درون خود روشن می‌کند و روحش را اسیر شهوت‌پرستی می‌گرداند... بنابراین، خود را در این وضعیت قرار می‌دهد، حتی اگر آن بدنی را که برایش جذاب می‌نماید، لمس نکند، انگار که مرتکب آن گناه شده، زیرا میل و شهوتی شدید در درون او پرورش یافته است. از این رو، بدیهی است که فردِ مسیحی نه تنها باید از خودِ این عمل، بلکه از انگیزه‌هایی که به این عمل ختم می‌شوند نیز دوری کند؛ و البته، این اصل در مورد مردان و زنان به شکلی برابر صدق می‌کند. 

به همین دلیل، خداوندگار متعاقباً در مورد این ضرورت صحبت کرد که انسان از افراد و محیط‌هایی که او را به رسوایی می‌کشانند دوری کند، هرچقدر هم که احیاناً برایش مهم و ضروری باشند. می‌فرماید: «پس اگر چشم راستت تو را می‌لغزاند، آن را به در آر و دور افکن، زیرا تو را بهتر آن است که عضوی از اعضایت نابود گردد تا آن که تمام بدنت به دوزخ افکنده شود. و اگر دست راستت تو را می‌لغزاند، آن را قطع کن و دور‌افکن، زیرا تو را بهتر آن است که عضوی از اعضایت نابود گردد تا آن که تمام بدنت به دوزخ افکنده شود» (متی ٥ :­۲۹-۳۰).
 

🎗درباره طلاق
شریعت موسی یک شرط قائل می‌شود که به موجب آن به مرد اجازه می‌دهد که به دلایلی همسرش را طلاق دهد و او را از خانه‌اش بیرون کند و موظف است به او طلاقنامه‌ای بدهد. (م.ک. تثنیه ٢٤ :­۲).

اما خداوندگار می‌فرماید: «همچنین گفته شده که ”هر که زن خود را طلاق دهد، باید به او طلاقنامه‌ای بدهد.“ امّا من به شما می‌گویم، هر که زن خود را جز به‌علت بی‌عفتی طلاق دهد، باعث زناکار شدن او می‌گردد؛ و هر که زن طلاق داده شده را به زنی بگیرد، زنا می‌کند» (متی ٥ :­۳۱-۳۲). مرقسِ انجیل‌نگار به دلیل بحثی که عیسی با فریسیان داشت، مطالب بیشتری پیرامون این موضوع ارائه می‌کند، و در خاتمۀ آن بحث به ایشان گفت: «پس آنچه را خدا پیوست، انسان جدا نسازد» (مرقس ١٠ :٢-٩).
 

🎗درباره سوگند
فرمان نهم شریعت موسی شهادتِ دروغ را منع می‌کند؛ وقتی شخصی سوگند می‌خورَد، موظف است به آن وفا کند. خداوندگار در ادامۀ موعظه‌اش بر سر کوه فرمود: «و باز شنیده‌اید که به پیشینیان گفته شده، ”سوگند دروغ مخور، بلکه سوگندهای خود را به خداوند وفا کن.“ ليكن من به شما می‌گویم، هرگز سوگند مخورید...» (متی ٥ :­۳۳-۳۶). دلیلی ندارد که قسم بخورید تا چیزی را تاٴیید کنید. کلام شما باید کافی باشد و هر آنچه می‌گویید باید با حقیقت برابری کند. «پس ’بلهِ‘ شما همان ’بله‘ باشد و ’نهِ‘ شما ’نه‘، زیرا افزون بر این، از شرير است» (متی ٥ :­۳۷).
 

🎗درباره محبت به همسایه
روحِ شریعت موسی چنین است: «همسایه‌ات (که تو را محبت می‌کند) را محبت نما و با دشمنت دشمنی کن» (متی ۵:‏­۴۳). اما خداوندگار می‌فرماید: «دشمنان خود را محبت نمایید و برای آنان که به شما آزار می‌رسانند، دعای خیر کنید، تا پدر خود را که در آسمان است، فرزندان شويد» (متی ٥ :­۴۴-۴۵).

کل تعلیم خداوندگار حول محور محبت می‌چرخد، محبتی که تبعیض قائل نمی‌شود، چه فردِ مقابل هم‌قوم و هم‌نژاد ما باشد، و چه بیگانه، چه آشنا باشد، چه ناآشنا،  و چه خوب باشد، چه بد. سپس، خداوندگار خدای پدر را به‌عنوان یک الگو نشان داده، می‌فرماید: «زیرا او آفتاب خود را بر بدان و نیکان می‌تاباند و باران خود را بر عادلان و ظالمان می‌باراند» (متی ٥ :­۴۵-۴۸).

علاوه بر تمام اینها و مَثَل معروف سامری نیکو (لوقا ١٠ :­۲۵-۳۷)، خداوندگار بزرگی و عظمت محبت را نسبت به تمام انسانها نشان داده است.

 
☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

🔸 بخش 2  -  زندگی یک مسیحی ارتدوکس     
🔆فصل 25 -  تکمیل شریعت

✅ عیسی به چه موارد دیگری در موعظۀ سر کوه اشاره کرد؟

یکی از مهم‌ترین علایق بشر از هر سنی، این است که چگونه پول و دارایی بدست آورد که زندگی راحت و خوشایند را برایش تضمین نماید. انسان هر روز در حال نبرد است و زمان خود را صرف به‌دست آوردن این امور مادی می‌کند. اما این تلاش همیشه آسان نیست.

گاه، آنانی که در تولید محصولات کشاورزی فعالیت دارند، حاصل دسترنج خود را به خاطر شرایط آب و هوایی یا عوامل دیگر از دست می‌دهند. کسانی که در اقتصاد فعالیت دارند، ممکن است دچار ضرر و زیان شوند. صنعتگرانی که محصولاتشان به‌راحتی به فروش نمی‌رود، ممکن است مجبور به اعلان ورشکستگی شوند. سایر مردم که به مزد روزانۀ خود تکیه می‌کنند، اگر دچار یک بیماری مزمن یا طولانی‌مدت شوند، ممکن است نتوانند دوام بیاورند. معمولاً مردم در شرایط سخت، یا ترس از اینکه فقیر شوند، دچار اضطراب می‌شوند که چطور در زمان حال یا آینده با شرایط دشوار مواجه شوند، آن هم زمانی که هیچ منبع مالی ندارند؛ افراد دیگری هم هستند که برای شادی خود، به پول و املاک و دارایی هنگفت تکیه می‌کنند.

خداوندگار در موعظۀ خود بر سر کوه و در در جاهای دیگر نیز بارها به روش برخورد با این شرایط اشاره کرد. فرمود: «پس به شما می‌گویم، نگران زندگی خود نباشید که چه بخورید یا چه بنوشید، و نه نگران بدن خود که چه بپوشید... پرندگان آسمان را بنگرید که نه می‌کارند و نه می‌دِرَوَند و نه در انبار ذخیره می‌کنند و پدر آسمانی شما به آنها روزی می‌دهد. آیا شما بس باارزشتر از آنها نیستید... و چرا برای پوشاک نگرانید؟ سوسنهای صحرا را بنگرید که چگونه نمو می‌کنند؛ نه زحمت می‌کشند و نه می‌ریسند. به شما می‌گویم که حتی سلیمان نیز با همۀ شکوه و جلالش همچون یکی از آنها آراسته نشد. پس اگر خدا علف صحرا را که امروز هست و فردا در تنور افکنده می‌شود، این‌چنین می‌پوشانَد، آیا شما را، ای سست‌ایمانان، به‌مراتب بهتر نخواهد پوشانید؟ پس نگران نباشید و نگویید چه بخوریم یا چه بنوشیم و یا چه بپوشیم. زیرا اقوامِ بت‌پرست در پی همۀ این‌گونه چیزهایند، امّا پدر آسمانی شما می‌داند که بدین همه نیاز دارید. بلکه نخست در پی پادشاهی خدا و عدالت او باشید، آنگاه همۀ اینها نیز به شما عطا خواهد شد. پس نگران فردا مباشید، زیرا فردا نگرانی خود را خواهد داشت. مشکلات امروز برای امروز کافی است!» (متی ٦ :­۲۵-۳۴).

از این جهت، انسان باید بسیار تلاش کند تا نیازهای خود و کسانی را که به او وابسته هستند، رفع نماید، اما با اطمینان به مشیّت خدا که پدر آسمانیِ قادر مطلق و مهربان است. کتاب‌مقدس پر از وقایعی است که مداخلات حیرت‌آور خدا را برای رفع نیازهای مادی فرزندانش نشان می‌دهد!

از سویی دیگر، خداوندگار به مخاطبین خود دربارۀ طمعی که انسان را گرفتار می‌کند، هشدار داد، طمعی که باعث می‌شود انسان با چسبیدن به گنج‌های مادی، دائماً دارایی خود را افزایش دهد، حتی اگر نیازی به آن نداشته باشد. به همین دلیل است که خداوندگار فرمود: «بر زمین گنج میندوزید، جایی که بید و زنگ، زیان می‌رساند و دزدان نَقْب می‌زنند و سرقت می‌کنند... و خود را وابسته و دلبسته به این نوع گنجها نکن... زیرا هر جا گنج توست، دل تو نیز آنجا خواهد بود» (متی ٦ :­۱۹-۲۱). اگر چیزهای مادی دل شما را اسیر کنند و تمام توجه شما به لذتهای مادی و جسمانی باشد، دیگر با روح خود که ارزش آن فراتر از جسم است، سر و کار نخواهید داشت، و در نتیجه آسیبی که می‌خورید، جبران‌ناپذیر خواهد بود. و خداوندگار چنین ادامه داد: «هیچ‌کس دو ارباب را خدمت نتواند کرد، زیرا یا از یکی نفرت خواهد داشت و به دیگری مهر خواهد ورزید، و یا سرسپردۀ یکی خواهد بود و دیگری را خوار خواهد شمرد. نمی‌توانید هم بندۀ خدا باشید، هم بندۀ پول» (متی ٦ :­۲۴).

پولس رسول با الهام از این تعلیم خداوندگار، به مسیحیان می‌فرماید: «امّا دینداری با قناعت، سودی عظیم است. چرا که به این جهان هیچ نیاورده‌ایم و از آن نیز هیچ نخواهیم برد. پس اگر خوراک و پوشاک و سرپناهی داریم، (یعنی چیزهای ضروری برای بقایمان) قانع خواهیم بود. امّا آنان که سودای ثروتمند شدن دارند، دچار وسوسه می‌شوند و به دام امیال پوچ و زیانباری گرفتار می‌آیند که موجب تباهی و نابودی انسان می‌گردد» (اول تيموتائوس ۶:­۶-۹).

علاوه بر تمام موارد بالا، خداوندگار به مسائل ضروری دیگری که با شکل‌گیری و رشد حیات روحانی ایماندار در ارتباط است، اشاره می‌کند. برای اینکه درکی کامل نسبت به موعظۀ خداوندگار بر سر کوه داشته باشیم، لازم است فصل‌های ۵ تا ۷ از انجیل متی را مطالعه کنیم.

 ☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس         

🔸بخش 2  -  زندگی یک مسیحی ارتدوکس   
🔆 فصل 26 -  قانون طلایی

✅چطور می‌توانیم تمام این امور را به خاطر بسپاریم تا بتوانیم آنها را به کار ببندیم؟

برای اینکه بتوانیم به وظایف و رفتار خود نسبت به همنوعان خود سر و سامان دهیم، خداوندگار یک حکم ساده به ما می‌دهد: 🎖«با مردم همان‌گونه رفتار کنید که می‌خواهید با شما رفتار کنند» (لوقا ٦ :­۳۱). اگر تک‌تک اعمال و گفتاری را که در ارتباط با دیگران به کار می‌بریم، با این معیار بسنجیم، قطعاً در راستای ارادۀ خدا عمل خواهیم کرد، البته چنانچه هشیاری و وجدان، یعنی همان ندای خدا در درونمان که ما را به راه درست هدایت می‌کند، به‌درستی عمل ‌کند.

☦@LessonsOrthodox

🏵 جلسه یازدهم / آرتین
☦@LessonsOrthodox

✅کلیسا (رازها ، آئینها و رسومات)

🔸قسمت دوم:

7 راز کلیسا
(📍مطالب این بخش نوشته برادر آرتین از برادران ارامنه ما می باشد و مسولیت آن با خود ایشان است.)

چراغها و شمعها
محراب و مذبح


☦@LessonsOrthodox

7 راز کلیسا

عدد 7 در کتاب مقدس عدد خاصی است و به کاملیت اشاره دارد.
خدا جهان را در شش روز آفرید و روز هفتم را مبارک ساخته و آن را تقدیس نمود (پیدایش 3و2:2) هم در کتاب مقدس و هم در کلیسا عدد 7 مهم می باشد. مثلا 7 روح و 7 کلیسا در کتاب مکاشفه (در کتاب مقدس) و 7 راز کلیسایی ،7 گناه منتهی به موت و 7 فضیلت مسیحی (در مراسم کلیسا).

حکمت، خانۀ خود را بنا کرده و هفت ستون خویش را تراشیده است. (امثال 9:1)
مطابق تفسیر کلیساهای رسولی ، در این آیه حکمت مسیح می باشد و خانه کلیسا و هفت ستون رازهای 7 گانه کلیسا.

به وسیله رازها ،کلیسا رسالت نجاتبخش خود را محقق می سازد ، شخص عضو کلیسا می شود (بوسیله راز تعمید و تدهین) و با مسیح در مشارکت قرار می گیرد. (به وسیله راز عشاء)
راز ها آن مراسمی هستند که بوسیله آنها ایماندار عطایا و برکات روح القدس را دریافت می کند (به وسیله راز تدهین) و بوسیله اشیایی قابل روئیت (آب ، روغن ، نان ، شراب) ، با ایمان امور غیر قابل روئیت را می پذیرد.

اولین بار آگوستین قدیس کلمه "راز یا سر" را در قرن 4 و 5 میلادی به مفهوم امروزی آن در کلیسا به عنوان "نشانه قابل روئیت از فیض غیر قابل روئیت" تعریف کرد.

در کتاب مقدس از راز انجیل ، راز صلیب مسیح ، راز مسیح , راز تجسم و اینکه کلیسا راز است (کولسیان باب 1 آیات 26 و27 – افسسیان 5:32) صحبت شده است.

پدران کلیسا به راز معنای جدیدی بخشیدند . "باطن و روح اصلی موجود در مراسم " که بوسیله آن ایمانداران برکات خدا را دریافت می کنند.
کلیساهای رسولی شامل کاتولیک و ارتودکس (کالدستونی و غیرکالدستونی) معتقدند کلیسا 7 راز دارد.
1- تعمید 2- تدهین یا تثبیث (مسح-مهر شدن) 3-توبه 4-عشاء 5-ازدواج 6-دستگذاری 7-تدهین مریضان (تدهین آخر)
اکثر کلیساهای پروتستان فقط 2 آئین تعمید و عشاء را راز می پذیرند البته تعریف آنها هم از راز مطابق تعریف کلیساهای رسولی نمی باشد.

هر یک از این رازها معنای خاصی خود را دارند.
تعمید سمبل ایمان ، مهر شدن سمبل امید ، عشاء سمبل محبت و مشارکت ، توبه سمبل عدالت و پاکی ، دستگذاری سمبل خواندگی روحانی ، ازدواج سمبل زندگی خداپسندانه و تدهین آخر سمبل حیات جاودان و سلامت روح و جسم می باشد.
هر 7 راز کلیسایی منشاء کتاب مقدسی دارند اگرچه فقط 2 راز تعمید و عشاء را مستقیما خود مسیح مقرر کرده و مابقی نتیجه توسعه کلیسا می باشد.
مطابق ایمان رسولی کلیسا در اوایل نهالی تازه بود ولی با گسترش آن امروز درخت تنومندی است که شاخ و برگهای زیادی دارد که در اوایل نداشت. (صدالبته این شاخ و برگ ها ریشه کتاب مقدسی دارند و مطابق سنت کلیسا و تایید پدران کلیسا می باشند)
رازها در قرن 12 م صورت نهایی امروز خود را پذیرفته اند.

☦@LessonsOrthodox

بوسیله تعمید ما از گناه اولیه (آدم) و تاثیرات آن آزاد می شویم و فرزند خدا می شویم.
کلیساهای رسولی معتقدند تعمید جایگزین ختنه شده است بنابرین معمولا در نوزادی تعمید می دهند.
بوسیله تدهین و مهر شدن ما روح القدس را می یابیم و قوت برای مقابله با تجارب گوناگون.
کلیساهای رسولی معتقدند که یکبار تدهین و مهر می شویم (تعمید روح القدس) ولی بارها می توان پر از روح القدس شد.
بوسیله توبه ما از گناهان پاک و آزاد می شویم ، از گناهانی که بعد از تعمید انجام می شود.
کلیساهای رسولی به یک تعمید ولی به توبه های مکرر تا آخرین لحظه عمر معتقدند.
بوسیله عشاء ما مسیح را دریافت می کنیم ، عشاء ما را از گناهان پاک کرده*** و امید حیات جاودان می بخشد.
بوسیله ازدواج زندگی زوج متبارک می شود و بسترشان مقدس تا فرزندان داشته باشند.
بوسیله دستگذاری به کاهنان این اقتدار داده می شوند که آئینها را انجام دهند.
بوسیله تدهین بیماران ضعفهای جسمانی شفا می یابند و گناهانی که مسبب بیماری می باشند ، بخشیده می شوند.

4 راز تعمید ، تدهین ، توبه و عشاء را میبایست هر ایمانداری دریافت کند ولی 3 راز دیگر اجباری نیستند.
مطابق دیدگاه کلیسای ارامنه هر ایماندار میبایست حداقل هر 40 روز یکبار بدن و خون مسیح را از طریق راز عشاء دریافت کند .
اگر ایمانداری در سال حداقل 5 بار عشا دریافت نکند، نمی تواند خود را مسیحی بداند.
3 راز تعمید ، تدهین (مهر شدن) و دستگذاری یکبار انجام می شوند و قابل تکرار نمی باشند ولی سایر رازها قابل تکرار هستند.
شرایط انجام رازها عبارتند از:
1- انجام دهنده راز (اسقف یا کاهن)
2- شی مورد استفاده (آب ، روغن ، نان ، شراب)
3- دعا و مراسم خاص (قرائت ها ، دعاها و سرودهای خاص و تدوین شده)
4- شخص دریافت کننده راز

اسقفان و کشیشان تنها اقتدار انجام رازها را دارند. کشیشان (کاهنان) همه رازها بجز دستگذاری را می توانند انجام دهند . دستگذاری فقط توسط اسقف انجام می شود. اسقف می تواند هر 7 راز را انجام دهد.


رازها صرفنظر از آمادگی روحانی انجام دهنده و دریافت کننده راز ، تاثیر خود را دارند .
وقتی از دعاهای خاصی استفاده می شود به این معنا است که تمام پدران تاریخ 2 هزار ساله کلیسا این دعا را برای شخص دریافت کننده راز انجام می دهند.
فیض منتقل شده در رازها بوسیله خدای تثلیث می باشد و نه شخص انجام دهنده راز. بنابرین به صلاحیت او مرتبط نمی باشد.
قضاوت در خصوص صلاحیت کشیشان بر عهده اسقف است و ایمانداران نباید کشیشان را حکم کنند بلکه فقط برای آنها دعا کنند.
........................................

🔺نکته ای مهم از جانب ادمین کانال:

***عشا ربانی ما را از گناهان پاک می کند: کلیسای ارتدوکس شرقی مومنان را قبل از دریافت عشا ربانی به اعتراف و توبه سوق می دهد چرا که قبل از دریافت عشا ربانی باید از گناهان پاک شده باشیم تا شایسته دریافت آن شویم.

☦@LessonsOrthodox

چراغها و شمعها
از کتاب الهیات تطبیقی پاپ شنودا

استفاده از چراغها در کلیسای ارتدکس مرسوم است. ما از شمعها در دعاهایمان، هنگام قرائت کتاب‌مقدس، در پیشگاه شمایلهای قدیسین، روی مذبح و بطور کل روی محراب به سمت شرق استفاده می‌کنیم و بدین گونه کلیسا پیوسته منور می‌شود. اما پروتستانها از هیچیک از این رسومات استفاده نمی‌کنند.
در این مبحث، در مورد علل استفاده از چراغها در کلیسا و مفاهیم روحانی آن صحبت می‌کنیم.

(1) خود کلیسا در کتاب‌مقدس به عنوان «چراغدان‌ طلا» معرفی شده است. در کتاب مکاشفه می‌خوانیم که یوحنای رسول، مسیح خداوند را می‌بیند که هفت چراغدان طلا در دست دارد و خداوند به او گفت: «هفت‌ چراغدان‌، هفت‌ کلیسا می‌باشند». (مکاشفه 1:‌20)

(2) کلیسا به آسمان تشبیه شده، زیرا خانه خدا یا محل سکونت خداست، چنانکه آسمان است. اصطلاح مشابهی برای اولین خانه خدا بکار برده شد. یعقوب پاتریارک گفت: «این‌ چه‌ مكان‌ ترسناكی‌ است‌! این‌ نیست‌ جز خانة‌ خدا و این‌ است‌ دروازة‌ آسمان‌» (پیدایش 28:‌17). از آنجا که کلیسا به آسمان تشبیه شده است، باید همچون ستارگان آسمان، چراغهایی برای روشن کردن آن داشته باشد.

(3) چراغهای کلیسا نمایانگر فرشتگان آسمان یا فرشتگانی است که یعقوب در رویای خود دید، که از نردبانی در بیت اییل (خانه خدا) صعود و نزول می‌کنند (پیدایش 28:‌12) ؛ زیرا فرشتگآن‌همچنین «فرشتگان نور» (دوم قرنتیان 11:‌14) نامیده می‌شوند.

(4) چراغهای کلیسا نمایانگر قدیسین نیز هستند، همانها که خداوند بدیشان گفت: « بگذارید نور شما بر مردم‌ بتابد» (متی 5:‌16). در آیه قبل آن نیز خداوند قدیسین را به چراغهای افروخته روی چراغدان تشبیه می‌کند.
همچنین کتاب‌مقدس می‌گوید: «عادلان‌ در ملکوت‌ پدر خود مثل‌ آفتاب‌، درخشان‌خواهند شد» (متی 13:‌43). و مسیح خداوند در مورد یوحنای تعمید‌دهنده به عنوان یک مرد عادل به یهودیان گفت: «او چراغ‌ افروخته‌ و درخشنده‌ای‌ بود و شما خواستید که‌ ساعتی‌ به‌ نور او شادی‌ کنید» (یوحنا 5:‌35). و چون کلیسا مملو از فرشتگان و قدیسین است، باید منور باشد.
(5) در درجه اول کلیسا باید منور باشد زیرا خدا در آن حضور دارد و «خدا نور است» (اول یوحنا 1:‌5)، همانطور که یسوع خداوند درباره خود می‌گوید: «من‌ نور عالم‌ هستم‌». (یوحنا 8:‌12)

(6) کلیسا با الگوپذیری از تابوت عهد و معبد اورشلیم، بوسیله چراغها منور می‌شود. آنها نیز مملو از چراغهای همیشه روشن بودند. خداوند حکم کرده بود که چراغهایشان با روغن زیتون ناب همیشه روشن بمانند و هارون و فرزندانش این خدمت را بر عهده داشتند. خداوند می‌گوید: «و تو بنی‌اسرائیل‌ را امر فرما كه‌ روغن‌ زیتون‌ مصفی‌ و كوبیده‌ شده‌ برای‌ روشنایی‌ نزد تو بیاورند تا چراغها دائماً روشن‌ شود. در خیمة‌ اجتماع‌، بیرون‌ پرده‌ای‌ كه‌ در برابر شهادت‌ است‌، هارون‌ و پسرانش‌ از شام‌ تا صبح‌، به‌ حضور خداوند آن‌ را درست‌ كنند. و این‌ برای‌ بنی‌اسرائیل‌ نسلاً بعد نسل‌ فریضة‌ ابدی‌ باشد». (خروج 27:‌20‌،21)
این یک حکم الهی است، و خدا در همان روز نخستِ آفرینش گفت: «روشنایی‌ بشود؛ و روشنایی‌ شد. و خدا روشنایی‌ را دید كه‌ نیكوست‌». (پیدایش 1:‌3،‌4)

(7) چراغهایی که با روغن روشن می‌شدند، معنای روحانی دارند. روغن نماد روح‌القدس است، و برای تدهین استفاده، و پس از تدهین، روح خداوند بر مسح‌شده نازل می‌شد، همانطور که سموئیل نبی، داود پادشاه را مسح کرد و روح خداوند بر او نازل شد (اول سموئیل 16:‌13). و کتاب‌مقدس نیز در مورد مسح شهادت می‌دهد. (اول یوحنا 2:‌20و27)
حتی شمعهایی که ما در کلیسا روشن می‌کنیم از روغن درست شده‌اند و چراغهای کلیسا نیز با روغن روشن می‌شوند.
(8) یادآور می‌شویم خداوند حکم کرد که در خانه‌اش (چه در تابوت عهد و چه در مکان مقدس) چراغدانها مستقر شوند.
چراغها و چراغدانها از طلای ناب درست شده بودند (خروج 25:‌31 ؛ 37:‌17 ؛ دوم تواریخ 4:‌20). همه اینها نشان می‌دهند که خدا به وجود روشنایی اهمیت می‌دهد.

(9) بنا به حکم خدا، چراغها دائماً روشن بودند. خاموش شدن چراغها یا کم شدن نورشان به منزله گناه نسبت به خدا بود و مجازات سختی داشت، چنانکه کتاب‌مقدس می‌گوید: «زیرا كه‌ پدران‌ ما خیانت‌ ورزیده‌، آنچه‌ در نظر یهُوَه‌ خدای‌ ما ناپسند بود به‌ عمل‌ آوردند و او را ترك‌ كرده‌، روی‌ خود را از مسكن‌ خداوند تافتند و پشت‌ به‌ آن‌ دادند. و درهای‌ رواق‌ را بسته‌، چراغها را خاموش‌ كردند و بخور نسوزانیدند و قربانی‌های‌ سوختنی‌ در قدس‌ خدای‌ اسرائیل‌ نگذرانیدند. پس‌ خشم‌ خداوند بر یهودا و اورشلیم‌ افروخته‌ شد و ایشان‌ را محل‌ تشویش‌ و دهشت‌ و سخریه‌ ساخت‌، چنانكه‌ شما به‌ چشمان‌ خود می‌بینید». (دوم تواریخ 6:‌29-8)

☦@LessonsOrthodox

(10) روشنایی چراغها مفهوم معنوی خاصی دارد. این روشنایی نشان‌دهنده آمادگی دائمی قلبی و هوشیاری همیشگی و حفظ عمل روح‌القدس در قلب است.
در مورد این بیداری، خداوند می‌گوید: «کمرهای‌ خود را بسته‌، چراغهای‌ خود را افروخته‌ بدارید. و شما مانند کسانی‌ باشید که‌ انتظار آقای‌ خود را می‌کشند که‌ چه‌ وقت‌ از عروسی‌ مراجعت‌ کند تا هروقت‌ آید و در را بکوبد، بی‌درنگ‌ برای‌ او بازکنند. خوشابحال‌ آن‌ غلامان‌ که‌ آقای‌ ایشان‌ چون‌ آید، ایشان‌ را بیدار یابد. هر آینه‌ به‌ شما می‌گویم‌ که‌ کمر خود را بسته‌،ایشان‌ را خواهد نشانید و پیش‌ آمده‌، ایشان‌ را خدمت‌ خواهد کرد». (لوقا 12:‌35)
همچنین خداوند از چراغهای باکره‌ها به ما نمونه‌ای داده، وذکر می‌کند که چراغهای باکره‌های دانا روشن بود اما چراغهای باکره‌های نادان خاموش شد. (متی 25:‌1-12)
روغنِ چراغ، عمل روح‌القدس در قلب ماست. روشنایی همیشگی آنها نشان هوشیاری ما برای حفظ مشارکت قلب با روح‌القدس است.
(11) آنچه که در مورد اشخاص گفته می‌شود را می‌توان به مجموع کلیسا نیز نسبت داد. وقتی مردم روشناییهای کلیسا را می‌بینند به یاد وظیفه خود در حفظ روشنایی همیشگی درونشان می‌افتند.

(12) مطمئنا قرائت اناجیل با روشنایی شمع بهتر از نبود روشنایی است. بدین شکل، این آیات را به یاد می‌آوریم: «كلام‌ تو برای‌ پایهای‌ من‌ چراغ‌، و برای‌ راههای‌ من‌ نور است‌» (مزامیر 119) و نیز: «امر خداوند پاك‌ است‌ و چشم‌ را روشن‌ می‌كند». (مزامیر 19)

(13) کلیسای نخستین حتی از زمان رسولان، به چراغها و نمادهای آن اهمیت ویژه‌ای می‌داد. نویسنده کتاب اعمال رسولان در توصیف بالاخانه‌ای که حضرت پطرس در آنجا پس از پاره کردن نان موعظه کرد، می‌نویسد: «در بالاخانه‌ای‌ که‌ جمع‌ بودیم‌، چراغ بسیار بود». (اعمال 20:‌8)

(14) شمع‌هایی که ما نزد تصاویر قدیسین روشن می‌کنیم به ما یادآوری می‌کنند که قدیسین روشناییِ نسلهای پس از خود هستند؛ ایشآن‌همچون شمع ذوب می‌شوند تا نورشان بر مردم بتابد.

☦@LessonsOrthodox

معبد و مذبح

در کلیساهای پروتستان نه معبد یافت می‌شود و نه مذبح، چراکه اصلاً قربانی مقدس را نمی‌پذیرند.

(1) در عهد عتیق اشارات متعددی به مذبح مقدس شده است. اما پروتستانها گمان می‌کنند که آن نماد قربانی مسیح روی صلیب بود و اکنون دیگر ارزشی ندارد. بنابراین ما برای اثبات ادعای خود مبنی بر لزوم استفاده از مذبح مقدس، مجبور به استفاده از عهد جدید می‌شویم.

(2) پولس رسول می‌گوید: «مذبحی‌ داریم‌ که‌ خدمت‌گذاران‌ آن‌ خیمه‌، اجازت‌ ندارند که‌ از آن‌ بخورند» (عبرانیان 13:‌10). حضرت یوحنای زرین دهان در تفسیر این آیه می‌گوید: «حضرت پولس با این سخنان، از طریق نماد به اصل آن اشاره می‌کند ... اکنون ما اجازه داریم در خون مقدس شریک شویم، که در گذشته فقط کاهن چنین اجازه‌ای داشت».

وقتی خدا به موسی می گوید خیمه شهادت را بساز، می گوید آن را مانند نمونه آسمان بساز. پس استفاده از بعضی از نمونه های خیمه و معبد در عهد عتیق برای ما در عهد جدید هم قابل استفاده است. چون حتی در آسمان هم نمونه ای از آنها وجود دارد.
(3) در کتاب اشعیاء نبی نبوتی در مورد مذبحی در سرزمین مصر وجود دارد. نبی می‌گوید: «در آن‌ روز مذبحی‌ برای‌ خداوند در میان‌ زمین‌ مصر و ستونی‌ نزد حدودش‌ برای‌ خداوند خواهد بود... و خداوند بر مصریان‌ معروف‌ خواهد شد و در آن‌ روز مصریان‌ خداوند راخواهند شناخت‌ و با ذبایح‌ و هدایا او را عبادت‌ خواهند كرد و برای‌ خداوند نذر كرده‌، آن‌ را وفا خواهند نمود». (اشعیا 19:‌19و21)
مطمئناً مذبحی که در اینجا از آن صحبت می‌شود مربوط به عهد جدید، یعنی عصر مسیحیت است، زیرا یهودیان نمی‌توانستند در بلاد غیر یهود قربانی کنند، و مصریان نیز اجازه چنین کاری را به ایشان ندادند. به همین علت بود که در عصر موسی و هارون، به فرعون گفته شد: «قوم‌ مرا رها كن‌ تا مرا عبادت‌ نمایند» (خروج 8:‌20). با اینحال فرعون قوم را رهایی نداد تا برای خداوند قربانی گذرانند (آیه 29)، با اینکه پس از حمله مگسها، فرعون وعده داده، گفته بود: «من‌ شما را رهایی‌ خواهم‌ داد تا برای‌ یهوه‌، خدای‌ خود، در صحرا قربانی‌ گذرانید لیكن‌ بسیار دور مروید و برای‌ من‌ دعا كنید» (آیه 28).از این آیات مشخص است که یهودیان در مصر قربانی نگذراندند.
پس مصریان چه موقع خداوند را شناختند؟ چه زمانی مذبح درست کرده و قربانی برای خداوند گذراندند؟ بی‌شک، بعد از عصر مسیحیت. این یک اثبات صریح برای وجود مذبح در مسیحیت برای قربانی مقدس است.
(4) خدا خواست که اسم «مذبح» را در فکر و دل مردم زنده نگاه دارد، و به همین منظور، حضرت یوحنا چندین بار در کتاب مکاشفه که در اواخر قرن اول نوشته شد، می‌نویسد: «و فرشته‌ای‌ دیگر آمده‌، نزد مذبح‌ بایستاد با مَجمَری‌ طلا و بخور بسیار بدو داده‌ شد تا آن‌ را به‌ دعاهای‌ جمیع‌ مقدسین‌، بر مذبح‌ طلا که‌ پیش‌ تخت‌ است‌ بدهد» (مکاشفه 8:‌3). همچنین می‌گوید: «در زیر مذبح‌ دیدم‌ نفوس‌ آنانی‌ را که‌ برای‌ کلام‌ خدا و شهادتی‌ که‌ داشتند کشته‌ شده‌ بودند». (مکاشفه 6:‌9)

(5) تا زمانی که «بدن‌ و خون‌ خداوند» (اول قرنتیان 11:‌27) هست، مذبح نیز باید باشد. تا آنگاه که خون هست، الزاماً مذبح و البته معبد نیز باید باشد.

☦@LessonsOrthodox

🏵 جلسه سیزدهم / متروپولیتن سوتیریوس
☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس  

🔸بخش 2  -  زندگی یک مسیحی ارتدوکس 
🔆فصل 27 -  نخستین و بزرگترین حکم  
 
✅ کدامیک از فرمانهایی که خدا به انسان داد، بزرگترین و مهم‌ترین حکم است؟

این دقیقاً سوٴالی است که یک فقیه از عیسی پرسید: «ای استاد، بزرگترین حکم در شریعت کدام است؟» عیسی پاسخ داد: ”خداوندْ خدای خود را با تمامی دل و با تمامی جان و با تمامی فکر خود محبت نما.“ این نخستین و بزرگترین حکم است. دوّمین حکم نیز همچون حکم نخستین است: ”همسایه‌ات را همچون خویشتن محبت نما.“ تمامی شریعت موسی و نوشته‌های پیامبران بر این دو حکم استوار است.» (متی ٢٢ :­۳۶-۴۰).

اگر کلام خدا را بررسی کنیم و در آن عمیق شویم، به‌راحتی به این درک می‌رسیم که همه چیز به محبت بستگی دارد. 👌 وقتی کسی را دوست دارید، هیچ فکر بدی راجع به او نخواهید داشت. هیچ سخن تلخ، تحقیرکننده یا توهین‌آمیز که باعث رنجش او شود، بر زبان نخواهید آورد. به این شخص نه دروغ خواهید گفت، و نه قولی خواهید داد که نتوانید بدان عمل کنید. هیچ ضعف یا خطایی را که ممکن است در این شخص بیابید، برای دیگران فاش نخواهید کرد. هرگز چیزی را که متعلق به اوست نخواهید دزدید، و به‌طور کلی از هر چیزی که ممکن است به این فرد آسیب برساند یا او را ناراحت کند، دوری خواهید کرد. برعکس، تمام تلاش خود را خواهید کرد تا به شخصی که دوستش دارید، کمک کنید و او را خشنود سازید.

🔺در نتیجه، وقتی محبت خالصانه را پیوسته به‌عنوان امری طبیعی در قلبمان نسبت به همنوع خود پرورش می‌دهیم، فرمانهای خدا را انجام خواهیم داد، فرمانهایی که با روابط ما با انسانهای دیگر در ارتباط است.

🔺وقتی محبت ما نسبت به خدا دائماً در حال رشد است، به همان نسبت باید تمایل داشته باشیم که از طریق دعای بی‌وقفه، ارتباط خود را با او حفظ کنیم و از طریق شرکت در عشای ربانی، پیوسته با او متحد شویم. ما از حرف یا عملی که می‌دانیم خدا را خواهد رنجانید، دوری خواهیم جست، و پیوسته در پی تفکر و صحبت و عمل بر طبق ارادۀ او خواهیم بود. به این نحو، ارادۀ او را انجام خواهیم داد، آن‌هم نه از روی ترس از مجازات، بلکه از روی محبت، زیرا «محبتِ کامل ترس را بیرون می‌راند» (اول یوحنا ٤ :­۱۸). غلام فرمانهای اربابش را از روی ترس از مجازات شدن انجام می‌دهد. فرزندانی که پدر خود را دوست می‌دارند، فرمانهای او را نگاه می‌دارند، با این هدف که او را خشنود سازند. پس بیایید به‌عنوان فرزندان پدر آسمانی‌مان، همه چیز را فقط و فقط از روی محبت به او انجام دهیم!

 ☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"

🔸بخش 2  -  زندگی یک مسیحی ارتدوکس           
🔆فصل 28 -  اطاعت از فرمانها

✅همۀ این فرمانها می‌توانند صحیح و بسیار خوب باشند، اما آیا آنها دشوار نیستند و ما را از بسیاری از لذت‌های زندگی که مردمان دیگر آزادانه و بدون هیچ محدودیتی از آن بهره‌‌مندند، محروم نمی‌سازند؟

خداوندگار که از دل ما باخبر است، می‌دانست که چنین افکاری ممکن است به ذهنمان خطور کند. از این رو فرمود: «یوغ مرا بر دوش گیرید و از من تعلیم یابید، زیرا حلیم و افتاده‌دل هستم، و در جانهای خویش آسایش خواهید یافت. چرا که یوغ من راحت است و بار من سبک» (متی ١١ :­۲۹-۳۰). یوحنای انجیل‌نگار نیز بنا به تجربۀ شخصی خود، بر این مطلب صحه گذشته، می‌فرماید: «محبت به خدا همین است که از احکام او اطاعت کنیم و احکام او باری گران نیست» (۱ یوحنا ٥ :­۳).

فرمانهای خدا مانند دستورات سخت‌گیرانۀ یک حاکم به فرمانبردارانش نیست. اما می‌توانیم آنها را با «دستورالعمل‌های مرتبط با دریانوردان» مقایسه کنیم که هر روز برای محافظت از کشتی‌ها- که در اقیانوسها حرکت می‌‌کنند- در برابر شرایط خطرناک آب و هوایی صادر می‌شوند. آنها اطلاعاتی فراهم می‌سازند در این زمینه که بادهای قوی در کدام جهت در حال وزیدن هستند، ارتفاع موجها چقدر است، توفانهای باران‌زا کجا اتفاق‌ می‌افتند و شدت می‌گیرند و چیزهایی از این قبیل. دریانوردان دائماً این پیغامها را دریافت می‌کنند و مطابق با آنها مسیر خود را تعیین می‌کنند تا در وضعیت امن قرار گیرند و سفری مطلوب برایشان تضمین شود. در خصوص دستوراالعمل‌هایی که خدا به ما می‌دهد، امری مشابه اتفاق می‌افتد؛ هدف او از دادن این دستورات به ما این نیست که زندگی‌مان را سخت کند، بلکه ما را به سلامت به «بندرگاهِ» مقصد نهایی‌مان برساند.

قوانین راهنمایی و رانندگی برای برخی رانندگان مایۀ دردسر است، و به همین دلیل، به‌هنگام رانندگی آنها را نادیده می‌گیرند. ایشان از علائم جاده‌ای که نشان‌دهندۀ سرعت مجاز، هشدار جادۀ لغزنده، پیچ‌های پرخطر، ورود ممنوع‌ها، و خیابانهای یک‌طرفه هستند، تخطی می‌کنند. هدف این علائمِ هشداردهنده، محافظت رانندگان در برابر تصادفات و کمک به ایشان برای سالم رسیدن به مقصد است. آنانی که به علائم راهنمایی و رانندگی اعتنا نمی‌کنند، خود را در معرض تصادفات و گاهی هم از نوع کُشندۀ آن قرار می‌دهند. بنابراین بیایید شکرگزار خدایی باشیم که با دستورات نجات‌بخش خود، ما را از «دامها» حفظ می‌کند و به‌شکلی حكيمانه ما را در این زمینه که چطور به مقصدمان برسیم، هدایت می‌کند.

با این همه، همۀ ما به چشم می‌بینیم که بعضی از افراد، تصور می‌کنند که با زندگی بدون هیچ‌گونه قید و بند اخلاقی و نفرت از ارزشهای اخلاقی، از زندگی‌شان لذت خواهند برد، ارزشهایی که پشتوانۀ آنها قرنها تجربۀ زندگی بشری است. مَثَلِ پسر گمشده گویای این مطلب می‌باشد؛ او دارایی هنگفت پدرش را در راه لذت از گناه و بی‌بند و باری بر باد داد. (م.ک. لوقا ١٥ :­۱۱-۲۴). این پسرِ جوانِ ولخرج و ثروتمند در تفریحات گناه‌آلود و در سرزمین بیگانه به شادی دلخواه خود نرسید (آن‌گونه که در ابتدا فکر می‌کرد بدان دست یافته)، بلکه شادی او در خانۀ پدری‌اش بود- که نماد کلیسا می‌باشد. این تصویرِ گویا بیانگر سرنوشت آنانی است که از خدای پدر دور شده و اسیر دردها و رنجهای بسیاری گشته‌اند. شادی و لذت واقعی و دائمی را نمی‌توان با تخطی از ارادۀ خدا بدست آورد. «زیرا براستی آنان که از تو دورند، هلاک خواهند شد» (مزمور ٧٣ :­۲۷).

خدا منبع شادی است. هر کس که به او نزدیک شود، برای همیشه از آن شادی برخوردار می‌گردد. بیایید کلام خداوندگار را در شب آخر به یاد بیاوریم. او گفتگویی طولانی با شاگردانش داشت، و در پایان به ایشان فرمود: «این سخنان را به شما گفتم تا شادی من در شما باشد و شادی شما کامل شود» (یوحنا ١٥ :­۱۱)؛ «و هیچ‌کس آن شادی را از شما نخواهد گرفت» (یوحنا ١٦ :­۲۲).

خدا ارادۀ خود را بر قوم خود آشکار می‌کند، نه برای اینکه ما را از شادی محروم سازد، بلکه بدین منظور که از ما در برابر آفت گناه که دقیقاً نابودکنندۀ هر نوع شادی است، محافظت کند. قدیس یوحنای زرین‌دهان می‌گوید: «شما آزادید که از هر چیزی لذت ببرید؛ اما فقط از یک چیز دوری کنید: گناه»؛ زیرا چنانکه پولس رسول به ما اطمینان می‌دهد، «مزد گناه مرگ است» (رومیان ٦ :­۲۳). علاوه بر این، خدا از ما نمی‌خواهد که این فرمانها را به نفع او به جا آوریم! خدا به‌هیچ وجه محتاج چیزی نیست. او همه چیز را به‌فراوانی دارد و به اصطلاحِ الهیاتی «آنن‌دئِس» می‌باشد، یعنی «بی‌نیاز از هر چیز.» او دستورات خود را تنها به نفع ما صادر می‌کند، تا از خطرات روحانی و جسمانی در امان باشیم و نیروهای مخالفی را خنثی سازیم که ما را از رسیدن به هدف نهایی و بهره‌مند شدن از شادی و خوشی آسمانی، بازمی‌دارند.

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس                    

🔸بخش 2  -  زندگی یک مسیحی ارتدوکس            
🔆فصل 29 -  وسوسه‌هایی که ایماندار با آنها روبروست

✅یک مسیحی در تلاش خود برای زندگی مطابق با ارادۀ خدا، با نیروهای مخالفی روبروست؛ آن نیروها کدامند؟

اساساً سه نیروی مخالف زیر وجود دارد:

⭕️* نخستین نیرو مستقیماً از جانب شیطان می‌آید. همانطور که او با عیسی به‌عنوان یک انسان، و با ایوبِ پارسا مبارزه کرد، با هر کسی که می‌خواهد به خدا تعلق داشته باشد می‌جنگد، از آدم و حوا گرفته تا تمام انسان‌ها. به همین دلیل است که اسم ضد مسیح را بر خود دارد. پطرس رسول بر ما آشکار ساخته، می‌فرماید: «دشمن شما ابلیس همچون شیری غرّان در گردش است و کسی را می‌جوید تا ببلعد» (اول پطرس ٥ :­۸). هرچقدر ایماندار به مسیح نزدیکتر شود، ابلیس سخت‌تر تلاش می‌کند تا او را از مسیح جدا سازد. اما وقتی ایماندار با استواری با حمله‌های شیطان روبرو می‌گردد، بیشتر و بیشتر به تقدس نزدیک می‌شود؛ مخالفت و دشمنی ضد مسیح بجای آنکه به ایماندار آسیب بزند، به منفعت روحانی عظیمی برای او تبدیل می‌شود! اگر چیزی تحت عنوان جنگ شیطان وجود نداشت، چنین مقدسین بزرگی که همۀ ما به دستاوردهای روحانی‌شان احترام می‌گذاریم، وجود نمی‌داشت!

ایماندار مراقب است که در دام شیطان نیفتد؛ اما ترسی از او ندارد، زیرا از کتاب‌مقدس می‌داند که قدرت شیطان محدود است! تنها خدا قادرِ مطلق می‌باشد. شیطان در مقابل خدا می‌لرزد؛ او می‌داند که مجازات در انتظار اوست. پس بیایید ارواح شیطانی ناحیۀ جَدَریان را به خاطر آوریم که در حضور عیسی چقدر مضطرب گشتند و نزد او فریاد زدند که «تو را با ما چه کار است، ای پسر خدا؟ آیا آمده‌ای تا پیش از وقتِ مقرر عذابمان دهی؟» (متی ٨ :­۲۹)؛ ایشان حتی برای اینکه وارد خوکها شوند، از خداوندگار اجازه گرفتند! (متی ٨ :­۳۱).

ابلیس انسان را وسوسه می‌کند، اما قدرت این را ندارد که انسان را مجبور به تسلیم به آنها سازد. او با حیله و نیرنگ وارد عمل می‌شود و از هر روشی استفاده می‌کند تا انسان را فریب دهد و او را متقاعد سازد که آن کار علی‌الظاهر به نفع اوست! به همین دلیل او شِرّیر (متی ٦ :­۱۳)، «وسوسه» یا «وسوسه‌گر» (متی ٤ :­۳) خوانده شده است. این انسان است که با ارادۀ آزاد خود تصمیم می‌گیرد که چه موضعی در برابر وسوسه اتخاذ کند. آیا شیطان او را متقاعد خواهد ساخت که تسلیم وسوسه شود یا آن را رد مى کند؟ یک مسیحی باید بیاموزد که چگونه با هوشمندی از دامهای وسوسه‌گر بگریزد. اگر او بخواهد می‌تواند هر نیرنگ ضدمسیح را «مانند تار عنکبوت» از بین ببرد. همانطور که یعقوب در نامه‌اش به ما اطمینان داده، می‌فرماید: «در برابر ابلیس ایستادگی کنید، که از شما خوهد گریخت» (یعقوب ٤ :­۷).

با این همه، ما تنها نیستیم. فرشتۀ نگهبان هر یک از ما در نبرد روحانی از ما دفاع کرده، برایمان خواهد جنگید. 

⭕️* دومین نیروی مخالف دنیاست که برخلاف ارادۀ خدا عمل می‌کند. یوحنای انجیل‌نگار در نامۀ نخست خود می‌نویسد: «تمامی دنیا در آن شریر لمیده است» (اول يوحنا ٥ :­۱۹).او در انجیل خود می‌نویسد، به همین دلیل است که وقتی پسر خدا، به‌عنوان خدا-انسان به جهان آمد، «جهان او را نشناخت... و او را نپذیرفت» (م.ک. یوحنا ١ :­۱۰-۱۱).

در این مقطع، لازم است یک موضوع را روشن سازیم. منظور ما از کلمۀ «دنیا»، همان «عالم هستی» (به یونانی: کازمس)، یا «هر آنچه را که [خدا] ساخته بود» که «بسیار نیکو بود» نیست (پیدایش ١ :­۳۱). به همین دلیل است که کل خلقت «کازمس» (=دنیا) خوانده شد که به معنای جواهر یا زینت‌آلات است. این نخستین معنای کلمۀ «دنیا» در کتاب‌مقدس است. اما در اینجا به قدرتهای شریر که منبع و منشاء آن ابلیس است، با همین کلمه اشاره می‌کنیم، نیروهایی که از طریق انسانهایی جلوه‌گر می‌شوند که تحت فرمان شیطان بوده، مطابق با فرمان او عمل می‌کنند. آنانی که طرف شیطان هستند، چه بدانند و چه ندانند، در موضعی خصمانه نسبت به خدا و قوم او قرار می‌گیرند. از این رو، شخصِ مسیحی فراخوانده شده که دربرابر جنگی که هر روز در این دنیای گناه‌آلود با آن روبروست، بایستد و مقاومت کند.

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس  

⭕️*سومین نیروی مخالف از خودمان نشاٴت می‌گیرد. مهم نیست این موضوع چقدر ممکن است عجیب به نظر برسد، بلکه مهم این است که واقعیت دارد. پولس رسول آنچه را که هر شخص در درون خود احساس می‌کند، عیان ساخته، می‌فرماید: «امّا قانونی دیگر در اعضای خود می‌بینم که با شریعتی که ذهن من آن را می‌پذیرد، در ستیز است و مرا اسیر قانونِ گناه می‌سازد که در اعضای من است» (رومیان ٧ :­۲۳). در حقیقت، تجربه نشان می‌دهد که هرچند می‌خواهم کاری را که درست است انجام دهم، اما در واقع دست به انجام کاری می‌زنم که نادرست است (م.ک. رومیان ٧ :­۱۹).

این اتفاق چگونه رخ می‌دهد؟ همانطور که مشاهده کردیم، تعمید مقدس، مسیحی را از هرگونه گناه شخصی آزاد می‌سازد. اما یک گرایش یا رغبت به گناه باقی می‌ماند، اما این امر مادامی که انسان آن را نپذیرد و رد کند، او را گناهکار نمی‌سازد. این همان چیزی است که پولس رسول به آن «قانونی دیگر» می‌گوید، که همان نیرویی دیگر است. فرد مسیحی باید با احتیاط تمام، با این گرایش به گناه روبرو شود، مبادا به سقوط و انحراف کشیده شود.

🔺این نیروهای مخالف معمولاً در نبرد برعلیه فردِ مسیحی، مستقل از یکدیگر عمل نمی‌کنند. شیطان که گناه را وارد دنیا کرد، معمولاً محرک‌هایی را که از محیط گناه‌آلود دنیا ناشی می‌شود، با ضعف انسان درهم‌ می‌آمیزد تا او را به گناه بیندازد.
 

✅ گناه دقیقاً چیست؟

یوحنای انجیل‌نگار پاسخ این پرسش را به ما می‌دهد. می‌فرماید: «هر كه گناه را بعمل می‌آورد برخلاف شریعت عمل می‌کند؛ گناه به‌واقع مخالفت با شریعت است» (اول يوحنا ٣ :­۴). او در ادامه می‌گوید: «آن که گناه می‌کند از ابلیس است، زیرا ابلیس از همان ابتدا گناهكار بوده است» (اول یوحنا ٣ :­۸). آدم و حوا در فردوس مرتکب گناه اولیه شدند، آن هم با اغوای شریرانۀ ابلیس که ایشان را گمراه ساخت. از آن پس، گناهان شخصی انسان اتفاق افتاد، هنگامی که به دلایل مختلف به خدا و شریعت او اهانت کرده و به خود اجازه دادند که در دام وسوسه‌ها بیفتند. گناه با مرگ در ارتباط است. یعقوب در نامۀ خود می‌نویسد: «هوای نَفْس که آبستن شود، گناه را می‌زاید و گناه نیز به انجام رسيده، موت را به بار می‌آورد» (یعقوب ١ :­۱۵)- یعنی باعث می‌شود که انسان از منبع حیات که مسیح است، دور شود و در نتیجه مرگ روحانی برایش اتفاق افتد. پولس رسول تاٴیید می‌کند که «مزد گناه مرگ است» (رومیان ٦ :­۲۳). به همین دلیل است که یک مسیحی به هر طریقی که شده فداكارانه در تلاش است که از گناه دوری کند و وقتی به آن آلوده می‌گردد، دقت و احتیاط به خرج می‌دهد که با توبه و اعتراف پاک شود.

 
☦@LessonsOrthodox