امروز اینطوریه که اگه بیرون نری و بهت خوش نگذره، باید غمو تا فردا تحمل کنی.

ای کاش به جای وقت تلف کردن برای کنکور، برای برنامه نویسی وقت میزاشتم.

اما این ای کاش، اینطوری نیست که معنی پشیمونی بده. فقط اونوقت تا الان چند سالی جلو تر بودم.

شایدم این اتفاقا افتاد که الان قدر علاقه و استعداد هامو بیشتر بدونم.

در کل با دید مثبت باید بهش نگاه کنم.

بعضی وقتا نمیدونم باید افکارمو به کجا هدایت کنم که به آرامش برسم.

من نمیدونم ramiz چطور اینطوری دیوانه وار و پر از احساس تار میزنه. واقعا در عجبم.

همین آقا با همین شاهکار بودنش یه بار گفته بود مهارت من توی تار زدن، مثل یه قطره از یه دریا میمونه. شما به عظمت این آلت موسیقی پی ببر.

Your journey is yours to define. beauty, pain, or both; let your soul tell the story.

امروز لزومی نداشت سخت باشه، ولی عجیب سخت و نگذرنده‌ست.

بقول لیلا حس میکنم به همه داره خوش میگذره و فقط من سرکارم و ناناحت.

اگر در ادامه‌ی عمر هم خوشبخت باشم
گمان نمی‌کنم هرگز این زخم‌هایی که سرزمینم به من زده، درمان بشود.

با درد انجامش بده. با اشک انجامش بده. بدون انگیزه انجامش بده. سخت بود انجامش بده. دور بود انجامش بده. تنها بودی انجامش بده. منتظر نمون همه چی در درست‌ترین حالت خودش قرار بگیره تا تو شروعش کنی. بلند شو انجامش بده و از این آدمایی شو که هیچی نمی‌تونه مانع‌شون بشه.

خیلی حس خوبیه.

به فردا حس آنچنان خوبی ندارم. امیدوارم اونقدرا که حس میکنم سخت نباشه.

بی‌خوابی متوجه نیست که فردا شنبه‌س و کار کردن بدون انرژی چقدر سخته.

هست.