پس کی تجربه میکنیم اون احساس امنیت، آزادی ذهن و دقیقا همون زندگی دلخواهو.
چرا عوض بیچاره بودن‌هامون درنمیاد و تازه رفته رفته بدترم میشه.

معنی این جمله که"ادم از فردای خودش خبردار نیستو "وقتی فهمیدم که دو هفته پیش با دوستام برای همچین روزی برنامه سفر ریختیم و تنها دغدغمون این بود که کجاها بریم و چیکارا کنیم.
ولی الان مجبوریم هر دودقیقه یبار بهم پیام بدیم ببینیم هنوز زنده ایم یا ن!

اوضاع یه‌جوریه آدم دلش میخواد بخوابه دیگه بیدار نشه.

من میگم می‌خوابم ولی میرم سرمو میذارم رو بالشت، ساعت‌ها افکارمو مرور می‌کنم!

کاش گل داشتم و با ذوق بو کردنش از خواب پامیشدم.

یه وقتایی فقط دلت رفتن می‌خواد که بری و رها باشی. آروم، دور از همه چی.
یه جای خلوت، که بشه نفس کشید.

ذهنم شلوغه، دلم خسته‌ست و بنظرم یه چیزایی اونجوری که باید باشه نیست.
اما با همه‌ی اینا نمیتونم ولش کنم چون برای رسیدن به یه ذره آرامش خیلی جنگیدم خیلی دووم آوردم.
سخته‌ ولی دلم نمیخواد جا بزنم. میخوام ادامه بدم، اون‌قدر که بالاخره یه روز برسم به همون آرامشی که حقمه.

من ناامید نمی‌شم، چون یاد گرفتم بجنگم، خیلی بجنگم. بیش‌تر اون خستگی طاقت‌فرساست. متوجه منظورم می‌شی؟ یعنی ترجیح می‌دم نیهیلیست باشم اما فعال باشم و بجنگم

یه سری احساس‌ها رو هیچ‌وقت تجربه نکردم.
نه کسی بهم داد، نه شرایطش بود.
برای همین تصمیم گرفتم اون احساسی که دلم میخواست رو خودم به خودم بدم. خودم رو بغل کردم، باور کردم و انقدر قوی شدم که بشم پناه خودم.‌ سرسخت‌تر و محکم‌تر، چون فهمیدم اگه من برای خودم نباشم هیچ‌کس نیست.

نمیدونم چمه فقط میدونم یچیزیم هست چون اینهمه غصه خوردن عادی نیست.

امروزم به عشق اینکه میخوام برم برای شام پاستا بخورم دارم تسکامو هرچه سریعتر تموم میکنم.

ایتالیایی‌ها یه وقت‌هایی می‌گن "یه زندگی برای کردن دارم". منم همینطور.

عاشق دنیای ابزارهای هوشمندم.
جایی که تکنولوژی با خلاقیت می‌رقصه و زندگی رو ساده‌تر میکنه.
کار کردن باهاشون برام یه سفر هیجان‌انگیزه، هر تجربه جدید مثل کشف یه جهان تازه‌ست.
دنیایی پر از هوشمندی، دقت و راحتی که هر روز بیشتر توش غرق میشم و بیشتر عاشقش میشم.

از تکرارِ دلداری‌ها، از جمله‌های همیشگی و از سوالایی که بیشتر آزرده‌ام میکنن تا آروم، خسته‌م.
دردم رو نمیخوام توضیح بدم، فقط دلم میخواد کسی باشه که بدون هیچ حرفی و پرسشی حس کنه دلم چی میکشه و همون‌جوری که باید آرومم کنه.

یه لیست نوشتم از تمام چیزهایی که اگه داشته باشم حالمو بهتر میکنه.

دیدم که میتونم به همشون برسم و همینم حالمو خوب کرد.
فقط به زمان و ادامه دادن تلاش نیاز دارم.

فرق فرهنگ خارجی‌ها با ایرانی‌ها توو کار اینه مثلا خارجیه درخواست هاشو میگه و نظر منم میپرسه و میگه تو بهتر میدونی چطور سایتمو قشنگتر کنی آخرشم کلی تشکر میکنه.

حالا ایرانیه اینطوریه که با یه حالت دستوری و طوری که انگار فقط خودش بلده هر کار عجیب غریبی بخواد میگه و انتظارای مزخرف داره.

نمیدونم شبا از خستگی بیهوش شدن خوبه یا بد.

یهو دلم خواست امشب بهتون شب بخیر بگم.
پس شب بخیر.🧚🏼‍♀