درسته خیلی وقته دوره ولی میدونه این موزیک حالمو خوب میکنه.
واقعا سراسر حس خوب.

یه لحظه‌هایی هست تو زندگی که انگار از بیرون خودتو میبینی. نه اینکه یه کار مهمی کرده باشی یا اتفاق بزرگی افتاده باشه. فقط یه لحظه‌س. یه مکث.
مثلا وسط یه واکنش احساسی، یه ناراحتی، یه دلخوری یا حتی یه غر زدن ساده، یهو یه چیزی تو دلت میگه: "چی کار می‌کنی؟ چرا اینجوری‌ای؟"
بعد همون‌قدر سریع که اومده، میره.
تو هم شونه بالا میندازی برمیگردی سر زندگی‌ت، انگار نه انگار.

اسم این لحظه‌ها رو نمیدونم چی بذارم.
شاید بگم بیداری کوتاه.
یه لحظه‌ی عجیب که انگار خودت رو از دور میبینی، قضاوت میکنی، اما هم‌زمان قدرت تغییر نمیکنی.
فقط یه لحظه میفهمی و بعد فراموش میکنی.

و شاید ما پر از همین لحظه‌های فراموش‌شده‌ایم.

کانورس کثیفو نمیتونم!

نظرم اینه روز آخر ماه رو با مرخصی بگذرونم بیشتر حال میده.

دلم یکیو میخواد دلش نیاد اذیتم کنه، بذارتم یه گوشه فقط نگام کنه. حالا هر از گاهی‌ام ناز و بوس.

این زندگی هر روز یجوری سعی میکنه مارو از پا دربیاره. برنده اونیه که کم نیاره. کمم اورد، استراحت کنه و دوباره پاشه.

کاش حداقل بعد این حجم خستگی بعد کار یکی منتظرم بود که نازم کنه و کلی باهام حرف بزنه.

ببخشید که خودم رو انتخاب کردم، اگه نمی‌کردم جونش تموم میشد، گناه داشت. همین‌جوریشم همش اذیته.

"پذیرش" واقعا چیز عجیبیه، به خودت میای و میبینی یه سری چیزا که فکر میکردی حالا حالاها نمی‌تونی هضم کنی رو پذیرفتی.

بهم میگه بهترین و واقعی ترین پاسخ به وضعیت حال همین غر زدنه. و گفت سخت نگیر.

🧚🏼‍♀‌

نبودن علیرضا خیلی عجیب و غیرعادی بود منم مدام سراغشو گرفتم، روزها منتظر جوابش بودم تا اینکه امروز فهمیدم فوت شده.
چه حیف! چه تلخ!

خدافظ دوست "شاهکار" من.
دلم کلی برات تنگ میشه. و فقط میتونم آهنگای مورد علاقتو به جات گوش بدم.

خاطرات آدم رو اذیت میکنه.

دارم تموم میشم.