و شاید ما پر از همین لحظه‌های فراموش‌شده‌ایم.

کانورس کثیفو نمیتونم!

نظرم اینه روز آخر ماه رو با مرخصی بگذرونم بیشتر حال میده.

دلم یکیو میخواد دلش نیاد اذیتم کنه، بذارتم یه گوشه فقط نگام کنه. حالا هر از گاهی‌ام ناز و بوس.

این زندگی هر روز یجوری سعی میکنه مارو از پا دربیاره. برنده اونیه که کم نیاره. کمم اورد، استراحت کنه و دوباره پاشه.

کاش حداقل بعد این حجم خستگی بعد کار یکی منتظرم بود که نازم کنه و کلی باهام حرف بزنه.

ببخشید که خودم رو انتخاب کردم، اگه نمی‌کردم جونش تموم میشد، گناه داشت. همین‌جوریشم همش اذیته.

"پذیرش" واقعا چیز عجیبیه، به خودت میای و میبینی یه سری چیزا که فکر میکردی حالا حالاها نمی‌تونی هضم کنی رو پذیرفتی.

بهم میگه بهترین و واقعی ترین پاسخ به وضعیت حال همین غر زدنه. و گفت سخت نگیر.

🧚🏼‍♀‌

نبودن علیرضا خیلی عجیب و غیرعادی بود منم مدام سراغشو گرفتم، روزها منتظر جوابش بودم تا اینکه امروز فهمیدم فوت شده.
چه حیف! چه تلخ!

خدافظ دوست "شاهکار" من.
دلم کلی برات تنگ میشه. و فقط میتونم آهنگای مورد علاقتو به جات گوش بدم.

خاطرات آدم رو اذیت میکنه.

دارم تموم میشم.

انگار عشقی که زن‌ها دوست‌دارن داشته باشن رو فقط خود زن‌ها بلدن بهم بدن.

صبح زود باشگاه رفتن واقعا بامزه‌س.