یه وقتایی باید بدونی چیو از کی بخوای. اینم وقتی ممکنه که بفهمی چی از کی برمیاد.

آی. اینقدر هوا سرده نمیتونم از زیر پتو دربیام.

همینطور که سعی دارم موزیک موردعلاقمو با پیانو بزنم به این فکر کردم که چرا اصلا نرم آموزش ببینم که راحت و قشنگتر بزنم وقتی باعث میشه ریلکس باشم و به چیزی فکر نکنم!

آخه میدونی کاش هرکی واقعا دلش میخواد پیگیر باشه و یه سازی یاد بگیره. خیلی حال آدم بهتر میشه

فرض کن برای آدمایی که دوسشون داری ساز بزنی و اونا لذت ببرن.

یا توو خلوت خودت باشی و همزمان باهاش بخونی و حال کنی.

منمم دلم میخواد یاد بگیرم اما وقت ندارم ))):

سختش نکنین دیگه. فقط روزی نیم‌ساعت.

من دیگه دوسپسر نمی‌خوام، چون دوسپسر باید منو بخواد.

نمیدونم چرا خوش نمیگذره.

به‌قدری مشغله‌های فکریم زیاد شده که دیگه واقعاً حوصله‌ی پرداختن به رفتارهای بچه‌گانه‌ی بعضی آدم‌ها رو ندارم؛ تا چشمم بهشون می‌افته، با یه نیم‌لبخند رد می‌شم و برمی‌گردم سمت ادامه‌ی داستان زندگیم؛ همون داستانی که این روزها انقدر ذهنمو درگیر کرده که جای هیچ حاشیه‌ای توش نیست.

خیلی خستم.

ولش کن. بیا هایده گوش بدیم.

هفت ساعته دارم رو اون باگی که گفتم نه نگران نباشید کار چند دقیقه‌س کار میکنم و میکوبم رو سرم.

امروزم دووم آوردیم.

امروز خیلی جالب بود.
یه سایتمون هک شده بود یاد گرفتم چطوری برگردونمش. آخه خیلی دوس داشتم بلد باشم ولی تاحالا برام پیش نیومده بود.

خیلی دلتنگم. بنظرتون پاشم برم طهران درست میشه؟

دیدم گیر کردم بین یه سری افکار تکراری و تلاش نمیکنم آزادتر باشم. آره شاید مشکل همینه.

باید ترس از بعضی چیزا رو کنار بزارم. به خودم اجازه بدم که اشتباه کنم.
خیلی سخت نگیرم چون زندگی همینطوریشم سخت هست.
لحظه‌هایی بسازم که برام تجربه‌های جدید و خوبی بشن.