من دیگه دوسپسر نمی‌خوام، چون دوسپسر باید منو بخواد.

نمیدونم چرا خوش نمیگذره.

به‌قدری مشغله‌های فکریم زیاد شده که دیگه واقعاً حوصله‌ی پرداختن به رفتارهای بچه‌گانه‌ی بعضی آدم‌ها رو ندارم؛ تا چشمم بهشون می‌افته، با یه نیم‌لبخند رد می‌شم و برمی‌گردم سمت ادامه‌ی داستان زندگیم؛ همون داستانی که این روزها انقدر ذهنمو درگیر کرده که جای هیچ حاشیه‌ای توش نیست.

خیلی خستم.

ولش کن. بیا هایده گوش بدیم.

هفت ساعته دارم رو اون باگی که گفتم نه نگران نباشید کار چند دقیقه‌س کار میکنم و میکوبم رو سرم.

امروزم دووم آوردیم.

امروز خیلی جالب بود.
یه سایتمون هک شده بود یاد گرفتم چطوری برگردونمش. آخه خیلی دوس داشتم بلد باشم ولی تاحالا برام پیش نیومده بود.

خیلی دلتنگم. بنظرتون پاشم برم طهران درست میشه؟

دیدم گیر کردم بین یه سری افکار تکراری و تلاش نمیکنم آزادتر باشم. آره شاید مشکل همینه.

باید ترس از بعضی چیزا رو کنار بزارم. به خودم اجازه بدم که اشتباه کنم.
خیلی سخت نگیرم چون زندگی همینطوریشم سخت هست.
لحظه‌هایی بسازم که برام تجربه‌های جدید و خوبی بشن.

لباس آذری زرشکی میخوام که باهاش برقصم.

بعد ده ساعت کار اصلا دلم نمیخواد آدمارو ببینم.

مدام توو اتاقم کار کردن خسته‌م میکنه. فردا لپتاپمو برمیدارم میرم توو کافه کار کنم. ته‌ِتهِ تغییر!

توو ویدیو‌ها میبینم وقتی یکی به سگش ابراز علاقه میکنه و سگه واسش ناز میشه، منم دلم میخواد.

سکوت لازمم.