کاش یا کل پته زندگیم رو میریختم تو چنلم، یا ناشناس بودم. این نصفه نیمه بودن اذیتم می‌کنه.

دسته گل داوودی قرمز با یکمی اکلیل روش میخوام.

وقتی بالاخره نصفه شب باگم اوکی میشه.

می‌گفت دوست ندارم با افرادی که همواره من رو در حالت دفاع قرار می‌دن معاشرت کنم. دفاع از عقاید. دفاع از اندیشه‌ها. دفاع از خودم و حقوق و آرزوهام.

دوست دارم به دورانی برگردم که بزرگترین سوگ زندگیم گم کردن مداد‌رنگی صورتیم بود.

خستم دارم همه جارو کُد میبینم.

شاید منتظر یه شب‌بخیر شنیدنم که بالاخره آروم خوابم ببره.

حتی دربی هم دربی‌های قدیم.

بنظرم به یه جایی که توش آرومم و راحت‌تر فکر میکنم بعنوان یه پاتوق نیاز دارم.

بنظرم شانس خوب برا آدمیه که سخت کار میکنه. هرچی سخت‌تر، خوش‌شانس‌تر!

این لندینگ پیج کریسمسی خیلی بامزه شد.🧚🏻‍♀

کاش مثلا یه‌ روز باگ نداشتم.

بعنوان تراپی میخوام برم بازار تبریزو بگردم.

منتظری بلاخره یک چیزی نجاتت بده و زهی خیال باطل! آدمیزاده کوچولو و بی‌چاره.

تنها راه‌حلم برای بی‌حوصلگی این بود که مرخصی بگیرم و حداقل کنار اینهمه غم، فکر تسکامو نکنم.

بابا مگه آسونه؟

کاش یه درخت کریسمس داشتم بهش جینگیلی‌های اکلیلی آویزون میکردم.

یسری چیز ها وقتی قشنگن که بدون درخواست انجام بشن نه وقتی خودت میگی.