خستم دارم همه جارو کُد میبینم.

شاید منتظر یه شب‌بخیر شنیدنم که بالاخره آروم خوابم ببره.

حتی دربی هم دربی‌های قدیم.

بنظرم به یه جایی که توش آرومم و راحت‌تر فکر میکنم بعنوان یه پاتوق نیاز دارم.

بنظرم شانس خوب برا آدمیه که سخت کار میکنه. هرچی سخت‌تر، خوش‌شانس‌تر!

این لندینگ پیج کریسمسی خیلی بامزه شد.🧚🏻‍♀

کاش مثلا یه‌ روز باگ نداشتم.

بعنوان تراپی میخوام برم بازار تبریزو بگردم.

منتظری بلاخره یک چیزی نجاتت بده و زهی خیال باطل! آدمیزاده کوچولو و بی‌چاره.

تنها راه‌حلم برای بی‌حوصلگی این بود که مرخصی بگیرم و حداقل کنار اینهمه غم، فکر تسکامو نکنم.

بابا مگه آسونه؟

کاش یه درخت کریسمس داشتم بهش جینگیلی‌های اکلیلی آویزون میکردم.

یسری چیز ها وقتی قشنگن که بدون درخواست انجام بشن نه وقتی خودت میگی.

حیف این روزای بارونی که بدون دوسپسر داره میگذره.

چون واکنشی نشون ندادم دلیلش این نیست که اون موضوع دردناک نبوده
من فقط خوب یاد گرفتم چطوری رها کنم.

الان همین‌جوریه، اشکالی نداره.