کاش زودتر استارت باشگاه رو می‌زدم.
این حس خوب، این انرژی مثبت، این آرامشی که بعد تمرین میگیرم، یه چیز دیگه‌ست.
نه فقط جسمم، روحم هم داره جون میگیره.

اگه تو هم مدت‌هاست داری با خودت می‌جنگی که بری باشگاه یا نه،
بدون هر روزی که دیرتر شروع کنی، یه روز از حال خوبت عقب‌تری.
شروع کن، بعد از یکی دو جلسه می‌فهمی چی رو از دست داده بودی.

بازیچه‌ی هورمونامم واقعا.

زندگی کلا چیز پایداری نیست اما بعضی از آدم‌ها ارزشش رو دارن.

دلم میخواد پاشم برم پیش نگین و باز باهم بریم کافه وخیلی جدی وسط کافه واسش فال هات چاکلت بگیرم تا همه به اسکول بودنمون پی ببرن.🫠

بنظرم اینسری بریم سراغ فال کارامل ماکیاتو.

برای هر چیزی دنبال علت نباش، احتمالا خودت هم ثمره‌ی یه قورمه‌سبزی خوشمزه‌ی آخر هفته باشی.

فهمیدم وقتی باشگاهم باید نوتیف کارفرما رو ببندم.

من پلی لیست گودبای پارتیم رو آماده کردم، فقط مونده گرفتن پذیرش و ویزا.

گاهی دلم میخواد اون آدم خوش شانسی باشم که از چیزی که بدست آورده متعجب باشه و تا مدت ها باورش نشه. اما متاسفانه یا خوشبختانه هرچی بدست آوردم واسش کونم پاره شده و به سادگی باورش کردم.

حداقل در لحظه حالمو خوب میکنه پس ارزششو داره.

وای.

دیباگ کد با سردرد بعد از درد بی‌پولی، از بدترین دردهایی‌ِ که تجربه کردم.

‏اینطوریه که اول دلت واسه تنهایی یکی میسوزه، هی با خودت میگی "چرا این طفلک هیچکس رو نداره؟ چرا همه تنهاش میذارن؟"
‏بعدا میفهمی همه حق داشتن.