چک لیست تاسیسات.

خونه یک مهندس مکانیک

پایپ جکینگ چیست؟

پايپ جكينگ يك تكنيك پيشرفته جهت نصب لوله هاي زيرزميني ، كانالها و لوله هاي مخصوص برق و مخابرات مي باشد . همزمان با راندن لوله هاي مخصوص توسط جكهاي هيدروليكي بسيار قوي ، عمليات حفاري نيز درون شيلد و در جلوي لوله پيشرو صورت مي پذيرد . اين روش يك خط لوله انعطاف پذير ، مقاوم و آب بند همانند يك تونل ايجاد مي كند .
از نظر تئوري هيچگونه محدوديتي براي طول مسير لوله راني توسط پايپ جكينگ وجود ندارد ، با اين حال ملاحظات علمي ، مهندسي و اقتصادي ممكن است در عمل محدوديتهايي را بوجود آورند . مي توان با اين روش مسيرهايي به طول چندين متر ، بصورت مسير مستقيم يا مسير منحني و يا تركيبي از اين دو اجرا كرد .


حالتهاي مختلف سيستمهاي حفاري شامل حفاري دستي ( Hand Shield ) و روش ماشيني ( Mechanical Shield ) مي باشد . قطر لوله هاي قابل رانش جهت نصب توسط اين سيستم از 150 ميليمتر تا 3000 ميليمتر بوده و در عين حال تلورانس سازه اي اين سيستم با ساير روشهاي تونل زني قابل رقابت است ، همچنين در مقايسه با تونلهاي سگمنتال خاك برداري و حفاري كمتري داشته و در نتيجه تثبيت خاك را بهم نريخته و احتمال رانش زمين را به حداقل مي رساند . روشهاي حفاري مكانيكي شبيه روشهايي است كه در ساير تونل زني ها مورد استفاده قرار مي گيرد . غلافها ، حفارها و محافظ جلويي لوله براي شرايط متنوعي از خاك قابل طراحي مي باشد .
تكنيك پايپ جكينگ:

جهت نصب يك خط لوله با استفاده از اين شيوه ،‌ شفتهاي ارسال و دريافت معمولا ابتدا وانتهاي مسير ساخته مي شود . ابعاد و نحوه ساخت شفت بر اساس نيازهاي خاص هر مسير تغيير مي كند و در اين ميان مسائل اقتصادي عامل كليدي بحساب مي آيد . شيوه هاي حفاري مكانيكي در مقايسه با حفاري دستي عمدتاً به شفتهاي بزرگتري نياز دارند ، در عين حال شرايط محيطي و ترافيكي مهمترين عوامل در تعيين ابعاد شفت ارسال مي باشند كه در اين ميان بكارگيري دستگاههايي با قابليت تغيير طول شاسي اصلي ، جهت رانش لوله با طولهاي مختلف ، مانند دستگاه ونون ( Venon ) ساخت شركت داتام ، بعنوان راه حل نهايي براي پاسخگويي به شرايط خاص محل اجراء كار در شفتهاي كوچكتر معرفي مي گردد .

از راست به چپ
ردیف سوم (ایستاده):
لئون بریلوئین- رالف فاولر- ورنر هایزنبرگ (نوبل فیزیک 1932)- ولفگانگ پائولی (نوبل فیزیک 1945)- ژولز امیل ورشافلت- اروین شرودینگر (نوبل فیزیک 1933)- تئوفیل دی‌داندر-ادوارد هرزن- پل اهرنفست- امیل هنریوت- آگوست پیکارد

ردیف دوم:
نیلز بوهر (نوبل فیزیک 1922)- مکس بورن (نوبل فیزیک 1954)- لوییس دی‌بروگلی (نوبل فیزیک 1929)- آرتور کامپتون (نوبل فیزیک 1927)- پل دیراک (نوبل فیزیک 1933)- هنریک کرامرز- ویلیام براگ (نوبل فیزیک 1915)- مارتین نادسن- پیتر دبیه (نوبل شیمی 1936)

ردیف اول:
اوون ریچاردسون (نوبل فیزیک 1928)- چارلز ویلسون (نوبل فیزیک 1927)- چارلز گویه- پل لانگه‌وین- آلبرت اینشتین (نوبل فیزیک 1921)- هنریک لورنتز (نوبل فیزیک 1902)- ماری کوری (نوبل فیزیک 1903 و نوبل شیمی 1911)- مکس پلانک (نوبل فیزیک 1918)- اروینگ لنگ‌مویر (نوبل شیمی 1932)

کرتین وال نوعی دیگر از نمای شیشه ای بوده که به جای استفاده از فریم آهنی از پروفيل های آلومينيوم استفاده و نما به صورت مشبک بوده و تلفیقی از آلومینیوم و شیشه می باشد . کرتین وال خود یک سازه محسوب می شود.
این نوع مهندسی نما، نیاز به زیرسازی آهنیSelf Supportندارد و تنوع رنگی نامحدودی داشته که استفاده از طرح های چوبی نیز برای آن امکان پذیر می باشد. این سیستم، در برابر تنشهای قائم و جانبی از قبیل باد، زلزله و تکانهای شدید کاملاً پایدار است.زیبایی فوقالعاده و منحصر به فرد این سازه در نما امتیاز نهایی آن است. شیشه های استفاده شده در این سیستم18 الی 40 میلیمتر ضخامت دارد و ایزولاسیون حرارتی و صوتی ساختمان را به صورت کامل انجام می دهند.طراحی زیبا و استاتیکی این سیستم به همراه عدم استفاده از پیچ و پرچ در مونتاژ و طراحی باز شوی مخفی در این سیستم علاوه بر زیبایی و دید بسیار عالی باعث بالارفتن ضريب مقاومت و آبندی و هوابندی شده است.
کرتین وال را می توان در دو نوع رده اصلی Face cap و Full Frameless طبقه بندی نمود.
استفاده از درپوش های ویژه در Face cape و عدم وجود این درپوش ها در Full Frameless از بارز ترین وجوه تمایز این دو سیستم می باشد. در طراحی پروفیل های این سیستم مباحث مربوط به زلزله, باد و محاسبات استاتیکی رعایت شده و مصالح مورد نیاز هر پروژه بنا به اقتضای هر پروژه جداگانه محاسبه و خصوصیات پروفیل کرتین وال مربوطه مشخص می گردد.