معرفی انواع سوخت هواپیما

سوخت JP-4
این سوخت در سال 1951 تهیه شد و از 65 درصد گازوئیل و 35 درصد نفت تشکیل شده است اما فشار تبخیر آن بسیار پایین است و بین 2 تا 3 پوند فشار می‌باشد. کاهش فشار تبخیر سبب کاهش سوخت در تانک می‌گردد و خاموش شدن موتور بر اثر تبخیر شدن سوخت کاهش می‌یابد. علامت ناتو این سوخت F40 می‌باشد.
سوخت JP-5
این سوخت دارای نقطه اشتعال بالای 140 فارنهایت و کم تبخیر می‌شود. برد تقطیری آن 550-350 درحه فارنهایت بوده و نقطه انجمادش 55- درجه فارنهایت می‌باشد و مشکل روشن کردن موتورها در هوای سرد و روشن کردن دوباره‌ موتور در ارتفاعهای بالا رو به کاهش می‌باشد و علامت ناتو آن F44 است.
سوخت JP-6
این سوخت برای هواپیماهایی است که دارای موتور جت و سرعتشان بیش از سرعت صوت باشد تولید می‌گردد. نقطه انجماد این سوخت 65- درجه فارنهایت است بنابراین به کار بردن این سوخت در هوای سرد و ارتفاعات بالا مناسب است و قابل ذکر است که علامت ناتو آن F44 است.
سوخت JP-7
این سوخت برای ماموریت‌های ویژه تهیه گردیده است. این سوخت کمتر در هواپیماهای نظامی مورد استفاده قرار می گیرد و جانشین مناسبی برای سوختJP-4 می‌باشد. این سوخت کمابیش مشابه JP-5 است اما اشتعالی مثل سوخت‌های نفتی دارد و علامت ناتو آن F44 است.
سوخت JP-8
نیروی هوایی ایالات متحده در سال 1995 سوخت JP-8 را جایگزین JP-4 کرد. این سوخت دارای نقطه اشتعال بالاتر،بقاپذیری بیشتر و میزان ترکیبات سرطان‌زای کمتر است.
JP-8 از لحاظ ساختاری شبیه به JP-5 است با این تفاوت که نقطه اشتعال پایین‌تری دارد. این سوخت به واسطه ویژگی‌های منحصر به فرد خود تا سال 2025 در خدمت نیروی هوایی ایالات متحده خواهد بود. JP-8 در بین نیروهای ناتو با کد F-94 شناخته می‌شود. بخش ترابری هوایی غیر نظامی از ترکیبی یکسان با JP-8 تحت عنوان JET-A به عنوان سوخت استفاده می‌کند.
سوخت هواپیما با توجه به نوع و میزان قدرت موتورهای ان تعیین می گردد . در هواپیماهای نظامی ، از سوخت ترکیبی معروف به JP-4 و JP-5 استفاده می شود که تا حدودی مشابه هم هستند و ترکیبی از بنزین ، نفت و روغن می باشد و در صورتی که نیاز به احتراق بیشتر باشد از سوخت JP-7 استفاده می گردد . سوخت روغن پارافین بدون سرب که JET-A و JET-A1 نامیده می شود شبیه گازوئیل بوده و هم در موتورهای جت و هم دیزلی کاربرد دارند . سوخت دیگری بنام JET-B که مخلوطی از نفتاکروزن است اشتعال پذیرتر است . در مجموعه سوخت های موجود ، JP-5 از سایر سوخت ها متداول تر است . کلیه سوخت های مورد استفاده برای هواپیما از لحاظ زنجیره کربنی و نقطه اشتعال تفاوت دارند و همگی از نوع هیدروکربنی می باشند . سوخت های فرعی دیگری نیز هستند که صرفا برای نوع خاصی از هواپیما ساخته شده اند مانند JP-TS که برای هواپیمای شناسایی و جاسوسی U-2 کاربرد دارد . این هواپیما با استفاده از این سوخت قادر است در ارتفاع بالای 21 کیلومتری از سطح زمین پرواز کند .
در ادامه عبارت JP مخفف Jet Petroleum و شماره بعد از ان بیانگر درجه Grade سوخت است
سوخت JP-1
این سوخت توسط فرانک وایت معرفی گردیدو دارای نقطه انجماد پایین می باشد به طوری گفت همان نفت است . ویژگی اصلی این سوخت این است که بیشترین گرما را در واحد حجم تولید می‌کند و از خاصیت روغن‌کاری خوبی برخوردار است. روشن کردن موتورها در هوای سرد با این نوع سوخت مشکل است و در ارتفاعات سبب خاموش شدن موتورها می‌گردد.
سوخت JP-2
این سوخت در سال 1945 ساخته شد و ترکیب بنزین و نفت می‌باشد که بیشترین درصد آن را نفت تشکیل می‌دهد. سوخت JP-2 بدلیل پیشرفت شتابان صنعت هواپیمایی نتوانست پاسخگوی نیاز هاباشد اما زمینه‌ای برای تهیه سوخت‌های بعدی شد.
سوخت JP-3
این سوخت در سال 1947 تولید شد و آمیزه‌ای از 65 تا 70 درصد بنزین و 30 تا 35 درصد نفت می‌باشد . JP-3 سبب شد که مشکل روشن نشدن موتورها در سرما برطرف شود و همچنین در ارتفاعات روشن کردن موتور بهبود یافته است ولی این سوخت گرایش زیادی به بخار شدن دارد که سبب خاموش شدن موتورها می‌شود.

کلیپی از دستگاه پیشرفته در دنیای ماشین کاری.تکنولوژی فوق العاده و ترکیبی از ماشی فرز و تراش cnc

⬆️⬆️⬆️برخي از نامه ها و بخشنامه هاي مرتبط با نظارت و بازرسي لوله كشي گاز

⬆️⬆️⬆️فايل راهنمايي جهت انتخاب پكيج

⬆️⬆️⬆️فايل جزوه اي آموزشي در خصوص لوله كشي گاز ( تهيه و تنظيم توسط چند تن از همكاران محترم )

⬆️⬆️⬆️فايلي مفيد ( كه به نوعي چك ليست بازرسي گاز ميباشد )

سیستم جداساز لرزه ای( Base Isolation)👆👆👆👆

:جوشکاری اینرسی یا اصطکاکی
جوشکاری اصطکاکی (Friction Welding) یا FRW به فرآیند جوشکاری در حالت جامد گفته می شود که در آن تولید حرارت به وسیله اصطکاک مکانیکی بین یک قطعه ثابت و یک قطعه متحرک و به کمک نیروی جانبی (Upset) انجام می پذیرد و در آن مواد را دچار تغییر شکل پلاستیک و نرم می کند.
با توجه به اینکه در این نوع جوشکاری مواد ذوب نمیشوند بنابراین نمیتوان آن را یک جوشکاری معمولی دانست.بنابراین بهتر است آن را گونه ای تکنیک (Forging) بدانیم که بخاطر شباهت این روش به جوشکاری آن را نوعی جوشکاری نامیده اند.
روش اجرا:
این نوع اتصال از نوع بدون ذوب و با استفاده از ایجاد نواحی زیاد بسیار کوچک تحت تاثیر حرارت انجام میشود.روش کار به این گونه است که یکی از قطعات مد نظر برای اتصال در فک ثابت دستگاه و قسمت دیگر در فک متحرک قرار میگیرد.فک متحرک به فک ثابت نزدیک شده تا فاصله ای به اندازه تار مو بین دو قطعه بوجود آید.سپس با سرعت خیلی بالا شروع به چرخیدن میکند تا گرمای مورد نیاز برای اتصال ایجاد شود.هنگامی که این گرما حاصل شد دستگاه میزان چرخش را کم کرده تا متوقف و اتصال برقرار شود.
مزایای جوشکاری اصطکاکی:
- اتصال اینرسی از رشد دانه های مواد در حین اتصال جلوگیری میکند و در نتیجه آن میتوان از این روش برای جوشکاری موادی مثل فولاد آب دیده بهر گرفت تا آبدیدگی آن از بین نرود.
- با توجه به شدت گردش یکی از قطعات،هرگونه مواد اضافه ای از روی سطوح مد نظر برای جوشکاری پاک شده و نیازی به آماده سازی ندارند.
- با استفاده از جوشکاری اصطکاکی امکان اتصال مواد غیر مشابه (غیر ایزوتوپ) نیز وجود دارد.(مانند اتصال فلز به پلاسیتک)
- این روش اتصالی کاملا مقاوم و بدون ایجاد وزن اضافی را ایجاد میکند.
معایب جوشکاری اینرسی:
این روش احتیاج به تجهیزاتی خاص و نیروی انسانی آموزش دیده برای انجام آن دارد که با توجه به هزینه نسبتا گران دستگاه،از جمله روش های جوشکاری گران قیمت تلقی میشود.
* علاوه بر روش جوش اینرسی که بصورت چرخشی و دوار انجام می شود نوع دیگری از این نوع جوش که در آن حرکت فک متحرک دستگاه بصورت خطی (رفت و برگشتی) می باشد وجود دارد که کاربری آن کمتر است.