تو همان هیچی من هستی که هرگاه کسی میگوید
به چی فکر میکنی میگویم هیچی ؛

هر صبری حدی داره و هر سکوتی حرمتی .

‏نجات دهنده نمی‌خوام ، خوشحال‌کننده نیاز دارم ..

؛

ولی دق داد تا دادت به من ؛
تقدیر بی دقت .

چند سالی هست که تابستون دیگه فصل خوشگذرونی نیست .

خیلي عجیبه که ینفر میتونه تورو از تاریکی نجات بده و دوباره پرتت کنه اونجا که هیچ ، بهت ثابت کنه همونجا بهتر بود .

؛

آدم درست نشونت میده که تو واقعا چیز زیادی نمیخواستی .

‏نمیدونم چجوری توضیحش بدم اما آدما کاری کردن که نسبت بهشون بد دل شدم ؛ به کاراشون ، محبتاشون ، تعریفاشون ، حرفاشون ، یهویی صمیمی شدناشون .

‏دلم یه آخیش بالاخره شد میخواد .

دیدی ؟

سخت بود فراموش کردن کسی که با او همه چیز و همه‌ کس را فراموش میکردم .

سکوت بعد از اینکه گفتی مهم نیست درحالی که از همه چی مهم‌تره <<

دلم تمام من است و تویی تمام دلم .

تنها چیزی که تو تابستون ترکوندم سلامت باتری گوشیم بود .

؛

هر دو چشمت منبع تولید برق میهن هست ؛
خواهشاً چشمک نزن چون برق کشور می‌رود .

یاعلی ؛

و در آخر مردی رو انتخاب میکنم که حین دعوا همچنان باهام آروم صحبت کنه و حواسش به شکننده بودنم باشه ؛