🪆 عروسک #داروما در ژاپن نمادی از سرسختی، مقاومت و تاب‌آوری است. این اسباب‌بازی یا عروسک تزئینی طوری طراحی و ساخته شده که پس از هر فشار و حرکتی دوباره در حالت ایستاده قرار می‌گیرد. #تاب‌آوری چیزی است شبیه به عملکرد داروما؛ دقیقاً همان چیزی که ما در روزهای سخت و بحرانی به آن نیاز داریم. برای تقویت این مهارت، می‌توانید در ماژول تقویت تاب‌آوری به شیوهٔ کوچینگ‌آورسلوز شرکت کنید.

✅ @NMS_ir

خلاقیت و ذوق چیست؟

همین کار ساده‌ای که عادله کرده. یک سال و نیم پیش رفت انگلیس. حالا که برای سر زدن بهمان برگشته، با خودش یک آلبوم عکس هم آورده؛ تا ما بهتر نسبت به تجربه‌ای که در این مدت داشته و جاهایی که رفته و لحظات خوشش، حس بگیریم. این‌گونه، دوستانش را هم در زندگی‌اش شریک کرده. من که این کار را خیلی پسندیدم و حسابی از دیدن عکس‌ها لذت بردم. 😊🍀

🪦 سنگی بر گوری

#خلاقیت می‌تونه خودش رو حتی روی سنگ قبر آدم هم نشون بده، به شرطی که کسی واقعاً دوستت داشته بوده باشه؛ گویا متوفی عاشق قهوه بوده، بنابراین خانمش می‌ده فرمول کافئین رو براش حک می‌کنن به همراه اسم و امضاش.

منبع: از توئیتر نگار

🌀 تکنولوژی برای من جذاب و به گمانم برای بشریت نجات‌بخش است.

تلگرام پریمیوم. چند روزی است اکانت تلگرامم را پریمیوم کرده‌ام. امکانات چندانی ندارد، جز یک ویژگی که مرا فعلاً درگیر خود کرده؛ تبدیل صداهای ملت به متن. منی که وُیس‌گریز بوده‌ام اکنون از همه می‌خواهم برایم وُیس بفرستند تا با این دکمهٔ کنارش، دقت و صحت ماشین‌های تلگرامی را بسنجم. نتیجهٔ بررسی‌های یک‌هفته‌ایم، حدود هفتاد درصد صحت برای صداهای فارسی و نزدیک به نود درصد برای وُیس‌های انگلیسی بوده.

هواپیما. هنوز که هنوز است هر بار که سوار هواپیما می‌شوم، در هنگام برخاستن از زمین، تمام مهندسان و طراحان این تکنولوژی را تحسین می‌کنم؛ و هنوز ذره‌ای از عجابت و شگفتی این ماشین غول‌پیکر برایم کمتر از روز اول که نشده هیچ، بل به آن افزون هم گشته‌.

ماشین دنده اتومات. چندین بار خواسته‌ام فقط برای همین یک موضوع، جایی پُست بگذارم. اما نمی‌دانم چرا هی نشده. همین‌قدر بگویم که از روزی که «فخری» همراهم شده، اقلاً نیمی از کَشَم در حین رانندگی آزاد شده و لذت رانندگی‌ام دوچندان. اگر هنوز اتومات‌سوار نیستید، در اولین فرصت این آسودگی را به خودتان هدیه کنید.

اینترنت و شبکه‌های اجتماعی. شرح خاصی نمی‌خواهد، فقط حیف که فیلترینگ در ایران نگذاشته لذت و شیرینی واقعی‌اش را بچشیم و در دریای بیکران یوتوب غرق شویم.

ظرفشویی. برای منِ ظرف‌ سخت شور یا سخت ظرف شور، نعمتی است دل‌انگیز و امکانی است جان‌افزا‌. خدا نصیب همهٔ دوستداران و ندارندگانش کُناد.

با قدردانی از تکنولوژی‌های فعلی و پدیدآورندگان‌شان، همچنان چشم‌انتظار ظهور چند #تکنولوژی دیگر هم هستم و دیدن آنها را نهایتاً تا بیست سال آینده، بعید نمی‌دانم. مترجم همزمان، پرینتر غذایی، بی‌جسم شدن گوشی‌های تلفن همراه، پول غیرمتمرکز، و دی‌کُد شدن مرگ جسمانی. برداشته شدن مرزها و سیستم ویزادهی را هم خیلی دوست دارم، اما به گمانم تحققش زمان بیشتری می‌طلبد. به اُمید تکنولوژی‌های بیشتر و بهتر ✌️

🌀 ویلیام گلاسر، رفتارهای ارتباطی ما را به دو دستهٔ ارتباط‌ساز و کارخراب‌کن تقسیم می‌کند.

رفتارهای ارتباط‌ساز
- حمایت
- ترغیب و تشویق
- گوش‌دادن
- پذیرفتن
- اعتماد کردن
- احترام گذاشتن
- گفت‌وگو کردن

رفتارهای کارخراب‌کن
- انتقاد کردن
- سرزنش کردن
- شکایت کردن
- غر زدن
- تهدید کردن
- تنبیه کردن
- باج‌دهی به منظور کنترل‌گری

🤔 شما در پروفایل ارتباطی خود بیشتر از کدام رفتارها بهره می‌گیرید؟

پرکسیس

▫️بستری برای یادگیری کارآفرینی، از زبان موفقترین کارآفرینان صنایع پیشرفته کشور

▫️به سبک مسترکلاس و مبتنی بر انتقال خبرگی (MasterClass)

▫️۷۰ ساعت تمرین ویژه در دنیای واقعی جهت تعمیق یادگیری

▫️۵ ساعت کوچینگ اختصاصی جهت هدایت مسیر یادگیری

▫️۲ هفته تور کارآفرینی در شرکت تحت رهبری کارآفرین

▫️ ipraxis.ir

😔 غم نان یا غم جان؟

نظر عباس کیارستمی دربارهٔ اهمیت روابط

▫️دربارهٔ اضطراب
سخنران: محمود مقدّسی
مؤسسهٔ پانوراما - آذر ۱۴۰۳

۱. توصیف اضطراب

۲. فهم اضطراب؛ تحلیل اقسام اضطراب و علل و فرایندهای آن‌ها

۳. چاره‌جویی برای اضطراب

@TheWorldasISee

محمود مقدسی خوب که بوده؛ در طول زمان، بهتر هم شده. او این‌بار دربارهٔ #اضطراب حرف زده و به نظرم به‌خوبی موضوع را واکاوی کرده. شنیدنش را به شما هم پیشنهاد می‌کنم.

🌀 مرگ یا زندگی؟ کدام‌یک پیروز نهایی است؟

اینجا پیرمردی است که بر بستر مرگ دراز کشیده. دوستانش به دورش جمع شده، در کارش فرو مانده‌اند. خویشاوندانش گریه می‌کنند. چه منظرهٔ وحشتناکی است. بدنی است سُست و از کار مانده؛ دهانی بی‌دندان و چهره‌ای بی‌خون؛ زبانی بی‌حرکت و چشمانی بی‌نور. جوانی پس از آن همه اُمید و سعی و کوشش، به این بن‌بست رسیده. مردی پس از آن همه رنج و درد، کارش به اینجا کشیده. تندرستی و قدرت و نشاط و رقابت، سرانجام به اینجا مُنتهی شده. بازویی که ضربت‌های محکمی می‌زد و در بازی‌های مردانه برای پیروزی می‌کوشید، آن همه دانش و علم و حکمت آخر به این وضع افتاده. این مرد، هفتاد سال با رنج و زحمت، به کسب دانش پرداخت. مغزش انبار معلومات و تجربیات متعدد گشت و مرکز هزاران نکته‌سنجی‌ها و حقایق گردید. دلش از راهِ درد، درس مهر آموخت و ذهنش فهم و کمال یاد گرفت. هفتاد سال گذشت تا از حیوانی به آدمیت رسید و توانست حقیقت را بجوید و زیبایی را بیافریند؛ ولی اکنون مرگ بالا سر اوست و در کامش شرنگ کرده است. خونش را می‌افسرد، قلبش را می‌فشارد، مغزش را می‌ترکاند و نفسش را بند می‌آورد. آری، #مرگ پیروز می‌شود.

در بیرون بر روی آلاچیق‌های سبز، مرغان چهچهه می‌زنند و خروس، سرود طلوع آفتاب را می‌خواند و روشنی، مزارع را فرا می‌گیرد. جوانه‌ها باز می‌شوند، شاخ‌ها سر برمی‌آورند، شیرهٔ نباتی در تنهٔ درختان بالا می‌رود. اینجا کودکانی دیده می‌شوند، که با چه شادیِ جنون‌آمیزی بر چمن‌های نمناکِ از ژالهٔ سحری، راه می‌روند و می‌خندند و همدیگر را صدا می‌زنند و یکدیگر را دنبال می‌کنند و از هم در می‌روند و نفس نفس می‌زنند، بی آنکه خسته شوند. چه نشاطی! چه روحی! چه وجدی! آنها چه توجهی به مرگ دارند؟ آنها رشد خواهند کرد و یاد خواهند گرفت و عشق خواهند ورزید و شاید هم پیش از مُردن، کیفیت حیات را کمی بالاتر خواهند برد. به هنگام مرگ، فرزندانی خواهند داشت که با پرستاری و مراقبت، آنها را بهتر از خود ساخته‌اند و بدین گونه مرگ را گول خواهند زد. در زیر سایهٔ درختان، دو دلداده راه می‌روند و خیال می‌کنند که کسی آنها را نمی‌بیند. سخنان نرم و آهستهٔ آنها با صدای مرغان و حشراتی که جفت خود را می‌خوانند، درمی‌آمیزد. آن عطش و گرسنگی کهن از راه چشمان حریصِ نیمه‌خوابیده سخن می‌گویند و شیفتگیِ والایی از راه دست‌های به‌هم‌فشرده و لب‌های به‌هم‌مالیده جاری می‌گردد. آری، #زندگی پیروز می‌شود.

📚 دو بند پایانیِ #کتاب لذات فلسفه، از ویل‌دورانت، با ترجمهٔ عباس زریاب خوئی

🌀 هفتهٔ گذشته به جمعی دعوت شده بودم و موضوع جلسه، مرگ بود. حاضرین از تجربیات خودشان در مواجهه با مرگ دوستان و آشنایان و عزیزان‌شان گفتند. بعضی به نگاه‌های شعرا و اندیشمندان مختلف اشاره کردند. من اما در کنار گوش‌دادن به گفت سایرین، در کل جلسه به این بخش از کتاب لذات فلسفه می‌اندیشیدم و آن را با خودم مرور می‌کردم. به نظرم ویل‌دورانت مرگ و زندگی را به واضح‌ترین شکل و در کنار هم توصیف کرده.

یادم هست، زمانی هم جسارت کرده بودم و در جایی گفته بودم که اگر من بخواهم بخشی را به کتابی مقدس بیفزایم، آن بخش همین دو بند خواهد بود. با همین نام. مرگ یا زندگی. به نظر شما پیروز نهایی کدام است؟