🍃 آزادی بدون سرنوشت بی‌بندوباری است. بی‌بندوباری به هرج‌ومرج و در نهایت به تباهی منجر می‌شود. بنابراین بدون سرنوشت هیچ آزادی نداریم.

🍂 اما بدون آزادی، سرنوشت ما بی‌معنی است.

🍃 آزادی و سرنوشت به یکدیگر هستی می‌دهند. وقتی سرنوشت خود را به چالش می‌طلبیم، آزادی به دست می‌آوریم، و وقتی آزادی به دست می‌آوریم، به مرزهای سرنوشت فشار می‌آوریم.

#رولو_می

@Oidipous

سرنوشت فیلیپ

🍃 زمانی که فیلیپ، آرشیتکتی که توسط رابطه‌اش با نیکول بی تحرک شده بود، برای اولین بار وارد دفتر رولو می شد چون از پذیرفتن سرنوشت خود امتناع کرده بود با بی تحرکی فلج شده بود. او بین الگوی بزرگسال ارتباط برقرار کردن خود با زنان و راهبردی که در کودکی برای زنده ماندن در دنیای غیر قابل پیش بینی و «دیوانه» اختیار کرده بود ارتباط نمی‌دید.

🍂 اما سرنوشت او با این تجربیات اولیه تثبیت نشده بود فیلیپ مانند افراد دیگر از آزادی تغییر دادن سرنوشت خود برخوردار بود اما ابتدا باید از محدودیت‌های زیستی، اجتماعی و روانی خود آگاه می‌شد
و بعد باید جرأت می‌کرد در چارچوب این محدودیت‌ها، انتخاب کند.

🍃 فیلیپ هم از سرنوشت خود آگاه نبود و هم جرأت نداشت با آن روبرو شود.

#رولو_می

@Oidipous

🍃 فیلیپ که در صدد درمان برآمد، سعی کرده بود سرنوشت خود را جبران کند و آگاهانه آن را انکار نماید. «او به دنبال کسی می‌گشت که به دنیا آمدن وی را در دنیای ناخوشایندی که از یک مادر آشفته و خواهر اسکیزوفرنیک تشکیل شده بود، جبران کند؛ سرنوشتی که او کوچک‌ترین دخالتی در تعیین آن نداشت» (می، ۱۹۸۱، ص. ۸۸).

🍂 فیلیپ با انکار سرنوشت خود رنجیده‌خاطر و سردرگم شده بود. ناتوانی یا عدم تمایل او برای روبه‌رو شدن با سرنوشت خویش، آزادی فردی را از او ربود و وی را وابسته به مادرش نگه داشت.

#رولو_می

@Oidipous

🍃 فیلیپ با همسران خود و با نیکول به همان صورتی رفتار می‌کرد که قبلاً در مورد مادر و خواهرش موفقیت‌آمیز بود. او جرأت نداشت خشم خود را به زنان ابراز کند؛ بلکه به جای آن نگرشی محبت‌آمیز، هرچند انحصارطلبانه، نسبت به آن‌ها داشت.

🍂 می (۱۹۸۱) تأکید کرد: «آزادی هر یک از ما تا اندازه‌ای بستگی دارد به اینکه تا چه اندازه با سرنوشت خود مواجه شویم و با آن به سر بریم» (ص. ۸۹).

🍃 بعد از چند هفته روان‌درمانی، فیلیپ توانست از سرزنش کردن مادرش به‌خاطر انجام ندادن آنچه تصور می‌کرد باید انجام می‌داد، دست بردارد. وقتی کارهای مثبتی را که مادرش انجام داده بود به‌یاد آورد، نگرش خود را نسبت به وی تغییر داد.

🍂 واقعیت‌های عینی کودکی او تغییر نکرده بودند؛ بلکه برداشت‌های ذهنی او تغییر کرده بودند. هنگامی که فیلیپ سرنوشت خود را پذیرفت، توانست خشم خویش را ابراز کند، کمتر احساس کند که در دام رابطه‌اش با نیکول گرفتار شده است و قادر باشد از امکانات خود آگاه‌تر شود. به عبارت دیگر، او آزادی بودن خویش را به‌دست آورد.

#رولو_می

@Oidipous

#قدرت_اساطیر

🍃می‌ مدت چندین سال به تأثیرات قدرتمند اساطیر بر افراد و فرهنگ‌ها دل‌مشغول بود و دلبستگی او به اساطیر در کتاب وی با عنوان فریاد اساطیر (۱۹۹۱) به اوج خود رسید.

🍂 می معتقد بود که افراد تمدن غرب نیاز مبرم به اساطیر دارند. در صورتی که افراد، اساطیری برای اعتقاد داشتن نداشته باشند، به فرقه‌های مذهبی، اعتیاد به مواد مخدر، و فرهنگ رایج روی می آورند به امید آنکه در زندگی خود معنی بیابند.

🍃 اساطیر دروغ نیستند؛ بلکه نظام‌های عقیدتی هشیار یا ناهشیار هستند که توجیهاتی را برای مشکلات شخصی و اجتماعی تأمین می‌کنند.

🍂 می (۱۹۹۱) اساطیر را با تیرآهن‌های حمایت‌کننده در خانه مقایسه کرد که از بیرون قابل رؤیت نیستند، اما خانه را منسجم نگه می‌دارند و آن را قابل سکونت می‌سازند.

#رولو_می

@Oidipous

🍃 انسان‌ها از دوران باستان و در تمدن های گوناگون، به وسیلهٔ اسطوره‌هایی که با افراد دیگر در فرهنگشان در آنها سهیم بودند، به زندگی خود معنی داده‌اند.

🍂 اساطیر داستان‌هایی
هستند که جامعه را متحد می‌کنند؛ «آنها برای
شاداب نگه‌داشتن روح ما و معنی تازه دادن به ما در دنیای پر دردسر و اغلب بی‌معنی،
ضروری هستند» (می، ۱۹۹۱، ص ۲۵).

🍃 می معتقد بود که افراد در دو سطح با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند.
سطح اول، زبان واقع‌گرایانه است، و در این سطح، واقعیت بر افرادی که ارتباط برقرار می‌کنند، تقدم دارد.
ارتباط در سطح دوم از طریق اساطیر صورت می‌گیرد و در این سطح، کل تجربه انسان از دقت تجربی ارتباط مهم تر است.

🍂 افراد برای فرار رفتن از موقعیت عینی لحظه‌ای، به منظور گسترش دادن خودآگاهی و جستجو کردن هویت، از اساطیر و نمادها استفاده می‌کنند.

#رولو_می

@Oidipous

🍃 می(۱۹۹۱، ۱۹۹۰) معتقد بود که ماجرای ادیپ به این علت در فرهنگ امروز قدرتمند است که عناصری از بحران های وجودی را در بر دارد که همه در آن سهیم هستند. این بحران ها عبارتند از:

🍂 (۱) تولد، (۲) جدایی یا عزلت گزینی از والدین و خانه، (۳) وحدت جنسی با یکی از والدین و خصومت نسبت به دیگری (۴) تأکید بر استقلال و جستجوی هویت و (۵) مرگ.

🍃 اسطوره ادیپ به این علت برای افراد معنی دارد که به هر یک از این بحران‌ها می‌پردازد.

🍂 افراد مانند ادیپ از پدر و مادر خود جدا می شوند و نیاز به خودآگاهی آنها را برانگیخته می‌کند. با این حال تلاش افراد برای کسب هویت آسان نیست و حتی امکان دارد به شوربختی منجر شود، همانگونه که وقتی ادیپ بر آگاهی از واقعیت دربارۀ اصل و نسب خود پافشاری کرد
گرفتار آن شد. بعد از اینکه به ادیپ گفته شد که پدرش را کشته و با مادرش ازدواج کرده است، چشمان خود را درآورد، خود را از توانایی دیدن، یعنی آگاه و هشیار بودن، محروم کرد.

🍃 اما سرگذشت ادیپ به دریغ شدن از هشیاری ختم نمی شود. در این قسمت از مثلث سوفوکلس ادیپ بار دیگر عزلت گزید، تجربه‌ای که می آن را به صورت نماد انزوا و طردشدگی افراد در نظر داشت. ادیپ به هنگام پیری به عذاب مصیبت بار خود اندیشید و مسئولیت کشتن پدر و ازدواج با مادرش را پذیرفت. تأملات دوران پیری به او آرامش و شناخت و توانایی پذیرفتن مرگ را با آغوش باز را داد. مسایل اصلی زندگی ادیپ، یعنی تولد، عزلت گزینی و جدایی، هویت، زنا با محارم و پدرکشی، سرکوب گناه، و سرانجام، تأمل هشیار و مرگ، همه را متأثر کرده و این اسطوره را نیروی بالقوه شفابخش در زندگی افراد می‌کند.

#رولو_می

@Oidipous

🍃 مفهوم اساطير می از این نظر شبیه نظر یونگ دربارهٔ ناهشیار جمعی است که اساطير الگوهای کهن الگویی در تجربه انسان هستند؛ آنها راه هایی به تصاویر ذهنی همگانی هستند که خارج از تجربه فرد قرار دارند.

🍂 همچنین اساطیر مانند کهن الگوها، به رشد روانی کمک می کنند و این در صورتی است که انسان‌ها از آن‌ها استقبال کنند و به آنها اجازه دهند تا واقعیت تازه‌ای را آشکار سازند.

🍃 متأسفانه خیلی از افراد اساطیر همگانی خود را نادیده می‌گیرند و بنابراین با خطر بیگانگی، بی تفاوتی و پوچی یعنی عناصر اساسی در آسیب روانی، روبه رو می‌شوند.

#رولو_می

@Oidipous