هیچ یک از افراد مرتبط با کارتل ترنس موزیکال برنده اسکار، امیلیا پرز، در سخنرانی‌های خود در مراسم پر زرق و برق در لس آنجلس در ۲ مارس در مورد افراد ترنس صحبت نکردند. علیرغم تمرکز فیلم بر روی داستان یک زن ترنس، خبری از افراد ترنس در عصر یکشنبه روی صحنه نبود. زویی سالدانیا وقتی تندیس بهترین بازیگر نقش مکمل زن را پذیرفت، گریه کرد اما در سخنرانی خود فقط درباره فرزند مهاجر بودن صحبت کرد. ترانه سرایان کلمان دوکول و کامیل که جایزه اسکار بهترین آهنگ اصلی را برای ال مال دریافت کردند، نیز مانند کارگردان ژاک اودیار، به جامعه ترنس اشاره نکردند. اودیار، کارگردان فرانسوی، وقتی از جامعه در اتاق مطبوعات در تئاتر دالبی، جایی که مراسم برگزار شد، پرسیدند: «از آنجایی که من برنده بهترین فیلم یا بهترین کارگردانی نشدم، فرصت صحبت نداشتم. اما اگر این فرصت را داشتم، صحبت می‌کردم.»

البته قابل انتظار بود سراسر فیلم ترنسفوبیک هیچ اثری از نمایندگی جامعه ترنس نبود‌.

در جوایز BRIT 2025 در ۱ مارس، چپل رون بهترین آرتیست بین‌المللی و بهترین آهنگ بین‌المللی را برای «Good Luck Babe» به خانه برد. اگرچه او شخصاً برای دریافت جوایز حضور نداشت.
« این جایزه را تقدیم آرتیست‌های ترنس و درگ کویین‌ها و دانشجوهای فشن، سکس ورکرها و شینید اوکانر میکنم. همه‌ی این‌ها بخاطر این آدم‌هاست که زمینه را برای حضور من در اینجا فراهم کردند. من بخاطر آن‌ها تسلیم نشدم و بخاطر آن‌ها ادامه خواهم داد»

به نظر می‌رسد هیچ‌کس در دولت ترامپ نمی‌تواند توضیح دهد که چرا می‌خواهد یک ممنوعیت نظامی برای افراد ترنس اجرا کند. یا اینکه در حال حاضر چند مرد و زن ترنس در نیروهای مسلح ایالات متحده خدمت می‌کنند. پرونده‌های دادگاهی که توسط وکلای نماینده دولت در ۱ مارس ارائه شد، در پرونده‌ای که فرمان اجرایی دونالد ترامپ را با هدف حذف افراد ترنس از ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی ایالات متحده به چالش می‌کشد، نشان می‌دهد که آن‌ها راهی برای شمارش تعداد افسران ترنس وجود ندارند زیرا وزارت دفاع اعضای خدمات را بر اساس هویت جنسیتی آن‌ها ردیابی نمی کند. این بخشی از پرونده تالبوت علیه ترامپ است، یک پرونده دادگاهی که توسط قانون GLAAD و مرکز ملی حقوق لزبین‌ها در ژانویه مطرح شد. چندین شاکی «در تمام شاخه‌های ارتش» وجود دارد که بسیاری از آن‌ها «از بالاترین سطوح» از جمله یک سرگرد، یک سروان، یک گروهبان و یک خلبان نیروی دریایی هستند.

افراد ترنس دیگر مجبور نیستند برای اصلاح مارک جنسیت خود در شناسنامه از والدین خود در لهستان شکایت کنند. در روز سه شنبه ۴ مارس، دادگاه عالی لهستان با صدور قطعنامه‌ای اعلام کرد که هر کسی که بخواهد مارک جنسیت خود را اصلاح کند دیگر نیازی به دخالت والدین خود در این پرونده ندارد.

«آنچه افراد ترنس در این دنیا با آن مواجه هستند، کاملاً ناعادلانه و اشتباه است. این خشونت وجود دارد که به طور روزانه در زندگی آن‌ها اتفاق می‌افتد. من فکر می‌کنم که همه ما باید از افراد ترنس حمایت کنیم، بدانیم که آن‌ها سزاوار حمایت و دوست داشتن و محافظت و... هستند.»
گاگا به طور مداوم از پلتفرم خود برای حمایت از افراد ترنس استفاده کرده است. در سال ۲۰۱۱، او به طور معروف از خاموش کردن شایعات مبنی بر ترنس بودن خود امتناع کرد و بعداً توضیح داد که نمی‌خواهد جوانان ترنس نسبت به هویت جنسی خود احساس شرم کنند. ‌ گاگا همچنین هنگام ساخت Free Woman، سرود بسیار دست کم گرفته شده او از Chromatica 2020، از جامعه ترنس الهام گرفت. صادقانه بگویم، این لیست ادامه دارد و به همین دلیل است که او همیشه *مادر* خواهد بود.⁠

در حالی که نگرانی در مورد ورزشکاران ترنس که در شنای زنان یا دو میدانی شرکت می‌کنند ممکن است در ظاهر برای کسانی که با این تحقیق آشنا نیستند منطقی به نظر برسد، این اعتراضات و ممنوعیت‌ها از آن زمان به زنان ترنس که در رشته‌های دارت ، استخر ، قایقرانی و حتی شطرنج زنان رقابت می‌کنند، گسترش یافته است . این رویدادها به قدرت بدنی زیادی (اگر وجود داشته باشد) نیاز ندارند - بلکه عمدتاً به هوش، استراتژی و یا تکنیک متکی هستند.
در واقع، این تصور که زنان سیس به طور طبیعی نسبت به زنان ترنس یا حتی مردان سیس در شطرنج یا استخر «طبیعی پایین‌تر» هستند، کاملاً جنسیت زده به نظر می‌رسد! این شواهد دیگری است که نشان می‌دهد ممنوعیت‌های ورزش‌های ترنس ارتباط چندانی با «محافظت از زنان» در برابر «مزایای مردانه» ندارد، اما در درجه اول در مورد حذف افراد ترنس از حوزه افراد سیس است.

از آنجایی که مطالعات تحقیقاتی به نفع آن‌ها نیست، و از آنجا که هیچ مدرک واقعی مبنی بر "تسلط" یا "تسلط بر" ورزش زنان توسط زنان ترنس وجود ندارد، فعالان ضدترنس که این استدلال را مطرح می‌کنند، کاملاً بر شواهد حکایتی تکیه می‌کنند - این تاکتیک به طور گسترده‌ای به عنوان یک اشتباه منطقی شناخته شده است.
به طور خاص، آن‌ها به هر نمونه‌ای اشاره می‌کنند که در آن یک ورزشکار ترنس برنده شده باشد، یا حضور داشته باشد یا حتی صرفاً در یک رویداد شرکت کرده باشد و آن را به عنوان نمونه یا منادی نابودی ورزش زنان ذکر کنند. اما آن‌ها در اینجا متوقف نمی‌شوند. بسیاری از اوقات، آن‌ها عکس‌های زنان سیس را به اشتراک می‌گذارند که اتفاقاً بزرگتر یا مردانه‌تر از رقبای خود هستند و به دروغ ادعا می‌کنند که ورزشکار مورد نظر «ترنسجندر » یا «واقعاً یک مرد» است. که ما را به . . .

احتمالاً منظور شما ایمان خلیف، بوکسور الجزایری است که در بازی‌های المپیک تابستانی 2024 به مدال طلا دست یافت. علی‌رغم ادعاهای جی‌کی رولینگ، ایلان ماسک و کارشناسان محافظه‌کار مبنی بر اینکه او یک «مرد» ویا «ترنسجندر » بود، خلیف زن سیسجندر است و زن بزرگ شد. پس نه ترنس. این مقاله نمای کلی خوبی از آنچه اتفاق افتاده ارائه می‌دهد و اگر ادعا می‌کنید که او "در تست جنسیت مردود شده است"، باید در مورد سازمان مشکوک روسیه که این شایعات را آغاز کرده است بخوانید. من همچنین در مقاله اخیرم درباره این حادثه بحث می کنم چرا "تحقیق" اتفاق می‌افتد؟

احتمالاً به لیا توماس اشاره می‌کنید که در سال 2022 پس از پیروزی در مسابقه آزاد NCAA 500 مورد انتقاد قرار گرفت (در واقع، تغییر سیاست جهانی ورزش‌های آبی که در بالا ذکر شد احتمالاً پاسخی مستقیم به پیروزی او در این مسابقه باشد). این مقاله بسیاری از اطلاعات نادرست در مورد وضعیت او را از بین می‌برد، از جمله این واقعیت که زمان شنای او مطابق با سایر شناگران زن سیسجندر بود و به طور قابل توجهی کندتر از زمان‌هایی که او قبل از ترنزیشن در مسابقات مردان مسابقه داد. به عبارت دیگر، او مزایایی را که قبلاً پس از ترنزیشن هورمونی داشت، از دست داد.(لیا نفر پنجم شد و به چهار زن سیسجندر باخت)
اگر فکر می‌کنید، "نه، من به آن زن ترنس دیگر اشاره می‌کنم، همان کسی که بر شنای زنان مسلط است!" خب، این کیتی لدکی است که در واقع یک زن سیس است. در پی خشم عمومی نسبت به لیا توماس، اتهامات دروغین مبنی بر اینکه لدکی نیز ترنس است (مشابه ایمان خلیف) منتشر شد.