خوبه یه وقتایی هندفریتونو از استدلال در بیارین به قلب آدما وصل کنید.

جدیداً عجیب نوشتن تو وبلاگ رو ترجیح میدم.

کاش در قالب شوخی، آت و آشغالای مغزتون رو نپاچین رو دیوار.

من میدانستم که باید برای خودم بنویسم.
نیاز داشتم که خوب فکر کنم و تصمیم بگیرم.
میدانستم که باید تغییر کنم تا بتوانم راحت‌تر لبخند بزنم، سریع‌تر فراموش کنم و نادیده بگیرم.
من باید رها کردن را به دستانم می‌آموختم.

[ مُنسجم ]

هوشمندانه واکنش نشون بده.
حتی به رفتارای غیرهوشمندانه.

اینا بچه بازیه اسمش غرور نیست جیگر.

بشین یه لیست بنویس از آدمای دورت، اونایی که اضافه‌کاری دارن رو خط بزن.

وقتایی که با آدما حرف میزنم احساس میکنم کلماتم در خطرن.

‏پس چرا دائماً يكسانه حال دوران؟؟




بُزمجه
Natali @Kafiha

بله. درست حدس زدید.
من به شما زل زده بودم.

غمناکه که مغزم دیگه برای آهنگای راک نمیکشه.

فک کن فقط ۹۰ دقیقه زنده‌ای و با اون که دوسش داری ۱۰۰ دقیقه فاصله داری.

ببین!تو نا امیدی هم حتی امید هس...

ولی من خودم شخصا ی روزی از صبر کردن دق میکنم...

بهم اجازه بده آرزو کنم تو رو.

وقتی به هر جایی که نگاه میکنم دراما میبینم:

من یه بار احساس کردم شانس داره در خونه‌م رو میزنه. بعد یادم افتاد من اصلا خونه ندارم که.