وقتایی که با آدما حرف میزنم احساس میکنم کلماتم در خطرن.

‏پس چرا دائماً يكسانه حال دوران؟؟




بُزمجه
Natali @Kafiha

بله. درست حدس زدید.
من به شما زل زده بودم.

غمناکه که مغزم دیگه برای آهنگای راک نمیکشه.

فک کن فقط ۹۰ دقیقه زنده‌ای و با اون که دوسش داری ۱۰۰ دقیقه فاصله داری.

ببین!تو نا امیدی هم حتی امید هس...

ولی من خودم شخصا ی روزی از صبر کردن دق میکنم...

بهم اجازه بده آرزو کنم تو رو.

وقتی به هر جایی که نگاه میکنم دراما میبینم:

من یه بار احساس کردم شانس داره در خونه‌م رو میزنه. بعد یادم افتاد من اصلا خونه ندارم که.

مگر خواب و خیالی؟!

بذار برم، باید برم. اونوقت همیشه با توام‌.

که نه تو و نه من نمیدونیم چیزی اصلاً.

وقتی به گذشته نگاه میکنم میبینم منی که یه روزی از نداشتن آدما و حرف نزدن باهاشون میترسیدم، الآن تنهایی رو ترجیح میدم و سعی میکنم هرچه زودتر مکالماتم با آدما رو تموم کنم تا بتونم بیشتر راجع به هرچیزی فکر کنم.

ولی خودمونیم چقدر زود ذائقه‌ها عوض میشن. :))

روتین کشنده‌س!

من اگر شیرین‌ترین علف روی کره زمین هم بودم، بزا پلاستیک‌خوار میشدن.

ولی من الآن دیگه دلم تنگ شده برات.

«پنبه نهیم گوش را از هذیان آن و این»